Podcasty historyczne

Roger z Howden

Roger z Howden


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Roger z Howden służył jako urzędnik królewski za Henryka II. W latach 1185-1190 pracował jako sędzia leśny Henryka. Ta praca wiązała się z podróżowaniem po kraju i kontaktami z ludźmi, którzy złamali królewskie prawo leśne. Później towarzyszył Ryszardowi Lwie Serce w Trzeciej Krucjacie. Po powrocie Roger przeszedł na emeryturę do Howden w Yorkshire, gdzie pisał książki o swoich doświadczeniach. Roger dostarcza ważnych informacji na temat sposobu, w jaki Henryk II rządził Anglią. Wierzył, że Henryk II był wielkim królem i zwykle wspierał go w jego zmaganiach z Kościołem. Roger zmarł około 1202.


Roger z Hoveden

Kronikarz prawdopodobnie pochodził z Hoveden lub, jak to się teraz nazywa, Howden w Yorkshire. Z faktu, że jego kronika kończy się dość raptownie w 1201 roku, wnioskuje się, że musiał on w tym roku umrzeć lub być dotknięty jakąś śmiertelną chorobą. Był z pewnością ważnym człowiekiem w swoich czasach. Był urzędnikiem królewskim (clericus regis) w czasach Henryka II i wydaje się, że był przywiązany do dworu już w 1173, a jednocześnie był wysyłany na misje poufne, jak na przykład do wodzów Galloway w 1174. W 1189 służył jako sędzia wędrowny na północy, ale prawdopodobnie wycofał się z życia publicznego po śmierci Henryka II i sugeruje się, że został proboszczem swojej rodzinnej wsi Howden, poświęcając resztę życia na kompilację swojej kroniki. Podobnie jak większość innych pism historycznych z tego okresu, wcześniejsza część jego pracy jest niewiele więcej niż zapisem jakiejś jednej narracji, do której miał wygodniejszy dostęp lub którą uważał za szczególnie godną zaufania. Jego autorytetem od 732 do 1154 było streszczenie, zachowane do dziś w rękopisie „Historia Saxonum vel Anglorum post nekrolog Bedae”. Od 1154 do 1192 znacznie swobodniej posługuje się władzą, opierając swoją narrację na znanej "Gesta Henrici", powszechnie przypisywanej Benedyktowi z Peterborough. Ale od 1192 do 1201 jego praca jest jego własna i ma najwyższą wartość. Hoveden bardzo doceniał znaczenie dowodów w postaci dokumentów i bylibyśmy bardzo źle poinformowani o historii politycznej ostatniego ćwierćwiecza XII wieku, gdyby nie dokumenty państwowe itp., które Hoveden wstawia i o których bez wątpienia jego wcześniejsze kontakty z kancelarią i jej urzędnikami umożliwiły mu uzyskanie kopii.

Jako kronikarz był bezstronny i dokładny. Jego głęboko religijny charakter uczynił go nieco łatwowiernym, ale nie ma powodu, jak przyznaje nawet jego redaktor, biskup Stubbs, by uważać go z tego powodu za autorytet niegodny zaufania.


Encyklopedie biblijne

Lub Howden (fl. 1174-1201), angielski kronikarz, był, sądząc z nazwiska i wewnętrznych dowodów jego pracy, rodem z Howden w East Riding of Yorkshire. Ale nic nie wiadomo o nim przed 11 74 rokiem. Był wtedy obecny na Henryku II, przez którego został wysłany z Francji z tajną misją do panów Galloway. W 1175 ponownie pojawia się jako negocjator między królem a kilkoma angielskimi domami zakonnymi. Zainteresowanie Hovedena sprawami i cudami kościelnymi może uzasadniać przypuszczenie, że był urzędnikiem zakonnym. To jednak nie przeszkodziło mu w pełnieniu funkcji sędziego leśnego w hrabstwach Yorkshire, Cumberland i Northumberland w 1189 roku. Po śmierci Henryka II wydawać by się mogło, że Hoveden odszedł ze służby publicznej, choć nie na tyle, by nie mógł czerpać z królewskich archiwów historii współczesnych wydarzeń. Około roku 1192 zaczął kompilować Chronica, ogólna historia Anglii od 732 do jego czasów. Aż do roku 1192 jego narracja niewiele wnosi do naszej wiedzy. W latach 732-1148 czerpał głównie z zachowanej, ale nieopublikowanej kroniki, Historia Saxonum sive Anglorum post obitum Bedae (British Museum MS. Reg. 13 A. 6), który powstał ok. 1150 r. W latach 1148-1170 korzystał z Melrose Chronicle (zredagowanej dla Bannatyne Club w 1835 r. przez Josepha Stevensona) oraz zbioru listów dotyczących kontrowersji Becketa . Od 1170 do 1192 jego autorytetem jest kronika przypisywana Benedictusowi Abbasowi, której autor musiał przebywać na dworze królewskim mniej więcej w tym samym czasie co Hoveden. Chociaż był to okres, w którym Hoveden miał wiele możliwości dokonywania samodzielnych obserwacji, niewiele dodaje do używanego przez siebie tekstu, poza tym, że wstawia dodatkowe dokumenty. Albo jego poprzednik wyczerpał archiwa królewskie, albo leniwie kontynuowano dodatkowe przeszukania Hoveden. Jednak od 1192 roku Hoveden jest niezależnym i obfitym autorytetem. Podobnie jak „Benedictus” jest wytrwale bezosobowy, nie ma pretensji do stylu literackiego, cytuje w całości dokumenty i stosuje metodę kronikalną. Jego chronologia jest dość dokładna, ale jest wystarczająco dużo błędów, by udowodnić, że zapisał wydarzenia z pewnej odległości czasowej. Zarówno w sprawach zagranicznych, jak iw kwestiach polityki wewnętrznej jest niezwykle dobrze poinformowany. Jego praktyczne doświadczenie jako administratora i jego oficjalne koneksje zapewniły mu dobrą pozycję. Jest szczególnie przydatny w kwestiach historii konstytucji. Jego praca urywa się nagle w 1201 roku, choć z pewnością zamierzał ją kontynuować. Prawdopodobnie jego śmierć powinna być umieszczona w tym roku.

Zobacz wydanie W. Stubbsa Chronica (Seria Rolls) oraz wprowadzenie do tomów. i. i iv. To wydanie zastępuje wydanie Sir H. Savile w jego Scriptores po Bedam (1596). (H.W.C.D.)


Słownik biografii narodowej, 1885-1900/Hoveden, Roger of

HOVEDEN lub HOWDEN, ROGER z (D. 1201?), kronikarz, był prawdopodobnie rodem z Howden, własnością stolicy Durham, w East Riding of Yorkshire, i bardzo możliwe, że brat Williama z Hoveden, który był kapelanem Hugh de Puiset, biskupa Durham . Roger był jednym z urzędników Henryka II. Mógł być z królem w Gisors w dniu 26 września 1173, ponieważ podaje pewne szczegóły dotyczące konferencji, których nie można znaleźć gdzie indziej, i na pewno był z nim we Francji jesienią 1174. Następnie Henryk wysłał go do Anglii, aby on i Robert de Vaux mógł iść razem jako wysłannicy do Uchtreda i Gilberta, dwóch synów Fergusa, niedawno księcia Galloway (D. 1160), aby przekonać ich do poddania się Anglikom, a nie szkockiemu królowi. Kiedy wysłannicy spotkali się z wodzami Galloway około 23 listopada, odkryli, że Uchtred został zabity przez syna Gilberta, Malcolma. Gilbert zaproponował warunki, które posłowie odnieśli do króla, a Henryk, słysząc o zabójstwie Uchtreda, odmówił im (Gesta Henrici II, i. 79, 80). W Zielone Świątki, 1 czerwca 1175 roku, Roger przebywał z królem w Reading i otrzymał rozkaz udania się do każdego z dwunastu tamtejszych opactw, w którym nie było opata, każąc kapitułom wysłać deputację do króla w Oksfordzie w dniu 24. wakaty mogą być obsadzone. Z Rogerem został wysłany urzędnik z arcybiskupa Canterbury. W 1189 służył jako sędzia wędrowny w lasach Northumberland, Cumberland i Yorkshire. Po śmierci Henryka prawdopodobnie wycofał się z życia publicznego, być może do Howden, gdzie być może był proboszczem, i zajął się tworzeniem swojej kroniki. Odnotowuje przybycie biskupa Hugh do Howden i próbę aresztowania go tam w 1190, dodając coś do narracji w „Geście”, kopiuje zawiadomienie o tym, jak Jan spędził Boże Narodzenie w 1191 z biskupem tam, i zapisuje, jak biskup Hugh został tam przywieziony w chorobie i zmarł tam 3 marca 1195, jak 11 października biskup Filip udzielił tam błogosławieństwa dwóm opatom, a król Jan udzielił biskupowi jarmarku w Howden w 1200 roku. w 1201 roku można przypuszczać, że nie żył długo po tej dacie. Tytuł magistra, poprzedzony jego nazwiskiem we wczesnym rękopisie jego książki, może, jak sądzi biskup Stubbs, oznaczać, że był „naukowcem jednego z wschodzących uniwersytetów”. Bale opisuje go jako człowieka z Oksfordu i mówi, że poza swoją kroniką był autorem „Divinity Lectures". Choć o polityce pisze w neutralnym duchu, zdaje się aprobować postępowanie króla we wcześniejszej części zmagań z Becketem, to jednak przy zapisywaniu późniejszych jej faz pozostaje pod wpływem postać arcybiskupa jako świętego i męczennika rozwodzi się nad budującą śmiercią młodszego Henryka i widocznie brał rolę biskupa Hugh w jego sporze z Geoffreyem, arcybiskupem Yorku. Nigdzie w swojej kronice nie wymienia własnego imienia. Dzieli swoją pracę na pars przed oraz pars tylny. Ten ostatni zaczyna się wraz z wstąpieniem Henryka II. Po podawaniu genealogii królów Northumbrii od Idy do Ceolwulfa, kronika rozpoczyna się rokiem 732. Do roku 1148 kopiuje, jak zauważa biskup Stubbs, kompilację zachowaną w rękopisie zatytułowaną „Historia Saxonum vel Anglorum post obitum Beda, Niewiele uzupełnień. Od 1148 do 1169 jego aranżacja i kompozycja musiały, według tego samego autorytetu, być jego własnym, chociaż mógł znaleźć materiał w kronice Melrose'a. Miał dostęp do jakiegoś zbioru korespondencji Becketa i wstawia kilka listów. Jego opowieść o życiu i śmierci arcybiskupa wydaje się być zaczerpnięta z wczesnego „Passio”, od autora „Gesty Henrici” i z jakiegoś obecnie zagubionego źródła ( Stubbs). Od 1162 do 1192 polegał na „Gesta Henrici”, czasami ją skracając, a czasami znacznie rozszerzając. Dodaje dużą liczbę dodatków, z których kilka jest ważnymi dokumentami, takimi jak „Liber de Legibus Angliæ”, „Assisa de Forestis”, akty Rady Lombers, a niektóre dotyczące miast York i Durham oraz krucjaty , wraz z opowieściami i różnorodnymi sprawami. Od 1192 do 1201 jego dzieło jest niewątpliwie oryginalne i ma najwyższą wartość. Mimo niedbałości w chronologii, defektu bardziej widocznego w opracowaniu niż w pierwotnej części jego dzieła, Roger jest narratorem trzeźwym i uważnym. Przywiązuje dużą wagę do szczegółów prawnych i konstytucyjnych oraz dostarcza wiele dokładnych zawiadomień o sprawach zagranicznych. Jego gotowość do przyjęcia cudownych historii podsunęła biskupowi Stubbsowi interesującą dyskusję na temat tego, jak dalece taka łatwowierność autora wpływa na jego wiarygodność (Hoveden, IV pref. XIV–XXIV). Zachowało się kilka rękopisów „Cronica” Hovedena, z których najważniejszy jest ten w British Museum, MS. Rozp. 14. C. 2, sięgający 1180, choć nie jest to szkic autorski, jest to bardzo piękny rękopis prawdopodobnie z końca XII wieku, z adnotacjami być może samego autora. Tom towarzyszący, Bodleian MSS. Chwalić. 582, od 1181 do 1201 jest „przede wszystkim czystą kopią, ale stopniowo przybierającą formę oryginalnego szkicu” (Stubbs por. także Brit. Mus. Arundel MS. 69). Praca została po raz pierwszy wydrukowana przez sir Henry'ego Savile'a w jego „Scriptores post Bedam” z 1596 r., przedrukowana we Frankfurcie w 1601 r. i została zredagowana z nowym tekstem, przedmowami i innymi narzędziami przez biskupa Stubbsa w czterech tomach. dla serii Rolls, 1868-71. Wyciągi zostały sporządzone z rękopisu Lelanda w jego „Collectanea” oraz z wydania Savile’a autorstwa Leibnitza w jego „Scriptores rerum Brunsvicensium”. Duża część, również z wydania Savile’a, znajduje się w „Recueil des Historiens”.

[Przedmowy biskupa Stubbsa do czterech tomów jego wydania Hoveden in the Rolls Ser.]


Pracuje

Kronika Rogera von Hovedensa składa się z dwóch części: Gesta Henrici II Benedicti abbatis i Chronica . Gesta, która była częścią biblioteki opata Benedykta z Peterborough, składa się ze zrewidowanych Roczników Rogersa z lat 1169-1192. Zawiera szczegółowe informacje na temat reform sądownictwa i spraw dyplomatycznych. Roger był wówczas sekretarzem na angielskim dworze królewskim i dlatego był bardzo dobrze poinformowany.

Jeszcze przed Gesta została zakończona Roger rozpoczął prace nad Chronica prawdopodobnie w 1192 roku. Dotyczy to historii Anglii do roku 1201. W latach 1169 do 1192 Roger spada z powrotem do swoich zrewidowanych zapisów Gesta Henrici . Skraca jednak część administracyjną i zajmuje się niektórymi zdarzeniami bardziej szczegółowo niż w Gesta Henrici . Główne tematy poruszane w Chronica to kwestie polityki wewnętrznej i zagranicznej. Są one opisane bardzo szczegółowo w powiązaniach Rogera z królewską koroną. Chociaż nic nie wskazuje na to, że prace nad Chronica była ukończony, zakończył się bardzo nagle w 1201 roku.


Krótka historia Howden

W czasach rzymskich miejsce Howden było stale pod wodą, co czasami nazywano „Jeziorem Humber”. (Rzymianie wylądowali w Brough, „Petuaria” i pomaszerowali nad Wolds, aby założyć osadę, która teraz stała się Malton).

Stulecia zimowych powodzi z rzeki Ouse nałożyły duże ilości mułu, budując teren między łęgami a słonymi bagnami, aż do wyschnięcia terenu przez cały rok. Pierwsza odnotowana wzmianka (do Howden) dotyczy drewnianego grobowca siostry króla Osreda z Northumbrii, wykonanego w saksońskim kościele na tym terenie w 700 roku n.e. Zachowany dokument z 959 r. n.e. opisuje przeniesienie własności ziemi na tym obszarze . Później Howden było centrum dużej posiadłości z 51 karukami, zapisanej w Domesday Book.

Najbardziej decydującym wydarzeniem po podboju normańskim był dar Williama Howden dla księcia biskupa Durham. Jego polityką było rozproszenie majątku szlacheckiego. To dyktowało rozwój miasta od 1180 do 1537 roku. Biskupi książęcy postrzegali Howden jako dogodny punkt postojowy podczas podróży do iz Dworu Królewskiego w Londynie. Założyli tu mały pałac. Kanonicy z Durham rozpoczęli budowę dużego kościoła normańskiego w miejsce kościoła saskiego, w którym ostatecznie znajdowało się małe gimnazjum (1260 lat) nauczające łaciny przyszłych duchownych i duchownych. Roger z Howden został „urzędnikiem” służącym Henrykowi 11, który ustanowił pierwszą formę służby cywilnej w kraju. Roger jest pamiętany ze swojej „Historii Anglii” napisanej około 1200 roku n.e. John z Howden jest pamiętany ze względu na jego atrakcyjne łacińskie wersety i niezwykłe wydarzenia na jego pogrzebie, które sprawiły, że Howden stało się miejscem pielgrzymek.

W 1201 roku król Jan przyznał miastu coroczny targ hurtowy, na którym kupcy z Londynu sprowadzali swoje towary, aby sprzedawać je lokalnym sprzedawcom. Ten rynek trwałby kilka dni. Takie zmiany zwiększyły lokalne bogactwo, dodatkowo wzmocnione, gdy kościół uzyskał status kolegiaty w 1267 roku, dzięki czemu utworzono Kolegium Prebendów (starszych wikariuszy). Ci duchowni (około 20) otrzymywali hojne stypendia i zatrudniali młodszych duchownych do sprawowania urzędów, podczas gdy oni żyli „dobrym życiem”. Populacja wzrosła tak, że spis pogłówny pobrany w 1379 r. wskazuje na około 1600 mieszkańców w czasie, gdy York, Stany Zjednoczone drugie w kraju miasto, liczyło około 10 tys.

Rozwiązanie klasztorów przez Henryka V111 powstrzymało napływ bogactwa, ale fortuny odrodziły się wraz z rozwojem corocznych targów koni od początku XVIII wieku. Yorkshire był znaczącym obszarem hodowli koni, a Howden odgrywał znaczącą rolę w sprzedaży. Targi konne osiągnęły szczyt w połowie XIX wieku, kiedy w ciągu jednego roku, podczas dwutygodniowego jarmarku, właścicieli zmieniło ponad 16 000 koni. Wiele z nich zostało zakupionych dla różnych armii Europy, ale handel i targi wymarły w latach dwudziestych XX wieku.

Otwarcie mostu na rzece Ouse w 1929 r. dało łatwy dostęp do sklepów w Goole i przyczyniło się do upadku Howden jako samowystarczalnego miasta targowego obsługującego jego okolicę.


Kanonicy i Prebendowie Skelton

Ta lista została stworzona przy pomocy projektu University of Hull/Victoria County History Howden Project. W niektórych przypadkach rok powołania nie jest znany lub niepewny. Tam, gdzie to się dzieje, wstawiłem rok pośredni. Podkreślę je podczas pisania mini-biografii.

Tam, gdzie informacje są łatwo dostępne w Internecie, nie cytowałem źródeł. Gdzie mam:-

Urodzony 1404/5. Prawnuk Edwarda III, wnuk Jana Gaunta, syn Ralpha Neville'a 1. hrabiego Westmorland i lady Joan Beaufort. Jego pokolenie Neville'ów należało do najlepiej powiązanych rodzin XV wieku. Był siostrzeńcem kardynała Beauforta, wuja Warwicka the Kingmaker, wuja Edwarda IV. Krótka biografia jest tutaj.

Nawet jak na standardy jego czasów, jego kariera kościelna wyróżniała się zarówno pluralizmem, jak i symonią.

Prebend z Auckland College 1414 - w wieku 10 lat! (D)

Prebendariusz Grindale (York) 1414-16 (B)

Prebendariusz Laughton (York) 1416-17 (B)

Prebend z Howden (Skelton ) 1416- (H) - zrezygnowany 1424 (P)

Rektor Spofforth 1417-27 (B)

Prebendarze ołtarza św. Jakuba Beverley 1419 (B)

Proboszcz Beverley 1422-27 (B)

Prebendariusz Milton Ecclesia w Lincoln 1423-?

Biskup Salisbury 1427-38 - na prośbę kardynała Beaufort (B)

Wszystkie powyższe nominacje odbyły się przed osiągnięciem przez niego wieku kanonicznego, aby zostać księdzem. (B)

Biskup Durham 1438-57 (B)

Skarżył się w 1417 r. na stan domu prebendalnego,(P) zaniedbany przez poprzedniego posiadacza prebendu. Ponieważ miał wtedy najwyżej 13 lat, wątpliwe jest, by zamierzał podjąć zawód


1911 Encyclopædia Britannica/Roger z Hoveden

ROGER Z HOVEDEN, lub Howden (fl. 1174-1201), angielski kronikarz, był, sądząc po jego nazwisku i wewnętrznych dowodach jego pracy, urodzonym w Howden w East Riding of Yorkshire. Ale nic nie wiadomo o nim przed rokiem 1174. Był wtedy obecny na Henryku II, przez którego został wysłany z Francji z tajną misją do panów Galloway. W 1175 ponownie pojawia się jako negocjator między królem a kilkoma angielskimi domami zakonnymi. Zainteresowanie Hovedena sprawami i cudami kościelnymi może uzasadniać przypuszczenie, że był urzędnikiem zakonnym. To jednak nie przeszkodziło mu w pełnieniu funkcji sędziego leśnego w hrabstwach Yorkshire, Cumberland i Northumberland w 1189 roku. Po śmierci Henryka II wydawać by się mogło, że Hoveden odszedł ze służby publicznej, choć nie na tyle, by nie mógł czerpać z królewskich archiwów historii współczesnych wydarzeń. Około roku 1192 zaczął kompilować swoją Chronicę, ogólną historię Anglii od 732 do swoich czasów. Aż do roku 1192 jego narracja niewiele wnosi do naszej wiedzy. W latach 732-1148 czerpał głównie z zachowanej, ale nieopublikowanej kroniki, Historia Saxonurn sive Anglorum post obiturn Bedae (British Museum MS. Reg. 13 A. 6), który został skomponowany około 1150 roku. W latach 1148-1170 korzystał z Melrose Chronicle (zredagowanej dla Bannatyne Club w 1835 przez Josepha Stevensona) oraz zbioru listów noszących -nad Becket spór. Od 1170 do 1192 jego autorytetem jest kronika przypisywana Benedictusowi Abbasowi (kw.), której autor musiał przebywać w królewskim domu mniej więcej w tym samym czasie co Hoveden. Chociaż był to okres, w którym Hoveden miał wiele możliwości dokonywania samodzielnych obserwacji, niewiele dodaje do używanego przez siebie tekstu, poza tym, że wstawia dodatkowe dokumenty. Albo jego poprzednik wyczerpał archiwa królewskie, albo leniwie kontynuowano dodatkowe przeszukania Hoveden. Jednak od 1192 roku Hoveden jest niezależnym i obfitym autorytetem. Podobnie jak „Benedictus”, jest on skrzętnie bezosobowy, nie ma pretensji do stylu literackiego, cytuje w całości dokumenty i stosuje metodę kronikalną. Jego chronologia jest dość dokładna, ale jest wystarczająco dużo błędów, by udowodnić, że zapisał wydarzenia z pewnej odległości czasowej. Zarówno w sprawach zagranicznych, jak iw kwestiach polityki wewnętrznej jest niezwykle dobrze poinformowany. Jego praktyczne doświadczenie jako administratora i jego oficjalne koneksje zapewniły mu dobrą pozycję. Jest szczególnie przydatny w kwestiach historii konstytucji. Jego praca nagle przerywa ropę w 1201 roku, choć z pewnością zamierzał ją posunąć dalej. Prawdopodobnie jego śmierć powinna być umieszczona w tym roku.

Zobacz wydanie W. Stubbsa Chronica (seria Rolls) i wstępy do tomów. i. i iv. To wydanie zastępuje wydanie Sir H. Savile w jego Scriptores post Bedarn (1596).


W  ROCZNICE  OFROGER  DE  HOVEDEN.Tom I. [Część 1: 732-768 AD]

Na początku tej pracy proponuję prześledzić linię genealogiczną królów Northumbrii, * aż do czasów tych, którzy przybyli po śmierci najczcigodniejszej Bedy, nie byli dotychczas leczeni.

Ida sprawowała suwerenność dwanaście lat 1, po której śmierci Glappa rządził rok. Jego następcą został Adda, którego panowanie trwało osiem lat, po którego śmierci Ethelric został królem i panował siedem lat. Jego następcą został Teoderyk, który po czterech latach panowania stracił życie i pozostawił królestwo Fridubuldowi. Po rocznym panowaniu został zastąpiony przez Huskusa2, który po siedmiu latach stracił królestwo i życie. Ethelfred, najbardziej zasłużony ze względu na męstwo wśród tych królów, był ósmym z rzędu i rządził przez okres dwudziestu ośmiu lat. Jego następcą został król Edwin, który przyjął chrześcijaństwo, jako król i męczennik wstąpił do nieba po siedemnastu latach panowania. Po nim Oswald, najbardziej chrześcijański król, rządził Northumbrią przez okres siedmiu lat. Po wstąpieniu do tajemniczych królestw niebios Oswy zastąpił go jako król i sprawował rządy przez dwadzieścia osiem lat. On jest
A. D.
732. 2 przeniesiony do królestwa błogości, Egfrid otrzymał suwerenność, a po piętnastu latach panowania został zabity przez Piktów, ponieważ niesłusznie spustoszył Irlandię. 3

W jego pokoju jego brat Alfred został królem, a jego następcą został jego syn Osred, który został zabity, Choenred wstąpił na tron, a jego następcą został Osric, którego następcą był Ceolwulph, brat Choenreda. To jemu historyk Bede zadedykował swoją historię Anglików.

Po ich wyliczeniu, zamierzam przyjąć historię najświętszej i uczonej Bedy jako podstawę tego dzieła, poczynając od ostatniego jego zdania i spisując lata naszego Pana, uważnie przeglądając w ich kolejności panowanie królowie i krótko, najlepiej jak potrafię, wspominając o życiu i cudach pozostałych wiernych, jest moim szczerym pragnieniem, aby wraz z nimi otrzymać od Chrystusa nagrodę wiecznego zbawienia.

Pójdź, łaskawy Duchu, który bez Twojej własnej pomocy nigdy nie udzielił mi łaski na mój język, który w swojej hojności obdarzasz językami. 3*

W roku od wcielenia naszego Pana 732, jak informuje nas Beda, Bretwald, arcybiskup Canterbury, odszedł z tego życia i został pochowany w kościele św. Piotra. W tym roku Tatwin został wyświęcony na arcybiskupa Canterbury, jest to piętnasty rok panowania Ethelbalda, króla Mercji. W tym samym roku król Ceolwulph został wzięty do niewoli, skrócony i odesłany do swego królestwa. Był przepojony cudowną miłością do Pisma Świętego, o czym mówi prawdomówny kronikarz Bede na początku swojej przedmowy. W tym samym roku biskup Acca został wyrzucony ze swojej stolicy, 4 a zmarł Cynebert, biskup Lindesey, 5 lat.

W roku 733 Tatwin, otrzymawszy swój palon ze Stolicy Apostolskiej, wyświęcił biskupów Alwina i Zygfryda. Zaćmienie
A. D.
732.

ŚMIERĆ
Z
NOTELM. 3 słońca nastąpiło dziewiętnastego dnia przed kalendarzem września, około trzeciej godziny dnia, do tego stopnia, że ​​twarz słońca zdawała się być prawie całkowicie pokryta bardzo czarną i straszną tarczą.

W roku 734, na drugi dzień przed kalendarzami lutego, księżyc pokrył się czerwienią jak krew przez prawie całą godzinę, mniej więcej w czasie piania koguta, a potem zapadała ciemność, wróciła do swojej zwykłej jasności . W tym samym roku zmarł Tatwin, nowy arcybiskup Canterbury. Pierwszym biskupem tego miasta był Augustyn, ów sławny nauczyciel całego królestwa i znakomity założyciel wiary i religii chrześcijańskiej, który w ich kolejności zastąpił Wawrzyńca, Mellitusa, Justusa, Honoriusza, Deusdedit, najbardziej uczonego Teodora, i Bretwald, za którym podążał Tatwin, jak już wspomniałem. W tym samym roku Fridebert został wyświęcony na biskupa Hagulstad. 6

W roku 735 Nothelm został wyświęcony na arcybiskupa Canterbury, a Egbert, biskup Yorku, został wyświęcony na arcybiskupstwo Northumbrians, jako pierwszy od czasów Paulinusa otrzymał palika 7 od Stolicy Apostolskiej. W tym roku uczony Bede † opuścił to życie w Jarrow. 8

W roku od wcielenia naszego Pana 736, Nothelm, otrzymawszy palkę od papieża Rzymu, wyświęcił trzech biskupów, mianowicie Cuthberta, Eordwalda i Ethelfrida.

W roku 737 odszedł z tego życia biskup Aldwin, zwany też Worem, aw jego pokoju Witta 9 i Tota byli konsekrowanymi biskupami Mercians 10 i Średnich Kątów. 11 W tym samym roku, w miejsce Ceolwulpha, 12 Eadbert, syn jego wuja, otrzymał królestwo Northumbrii.

W roku 738 zmarł Swetbrit, 13 król wschodnich Sasów. W następnym roku Ethelherd, król Saksonii Zachodniej, odszedł z tego życia, w którym jego brat Cuthred został mianowany królem w jego pokoju. W tym samym roku zmarł arcybiskup Nothelm, cztery lata po otrzymaniu arcybiskupstwa, a Adulph, biskup Rochester, zmarł w tym życiu.

W roku 740, Ethelwald, biskup Lindisfarne, odszedł do Pana, a Kinewulph został mianowany na tę stolicę. W tym samym roku świętej pamięci biskup Acca został przeniesiony do królestwa żywych, ‡ po tym, jak przez dwadzieścia cztery lata sprawował biskupstwo Hagustald, po wschodniej stronie którego kościoła jego ciało zostało honorowo pochowane: potem, kiedy upłynęło ponad trzysta lat od jego pochówku, na skutek objawienia Bożego został usunięty przez pewnego księdza i umieszczony w trumnie w kościele, z należną czcią, gdzie do dnia dzisiejszego jest otaczany wielką czcią ornat, tunika i sudarium, 14 które zostały złożone w ziemi wraz z jego najświętszym zwłokami, jako zasłużony dowód jego świętości wobec wszystkich ludzi, zachowują aż do dnia dzisiejszego nie tylko swój pierwotny wygląd, ale nawet swój pierwotny wygląd. siła tekstury.

W tym samym roku, w którym święty biskup Acca odszedł do królestwa niebieskiego, Arwin, syn Eadulfa, został zabity dziewiątego dnia przed kalendarzem stycznia, czyli szóstym dniem tygodnia. W tym samym roku Cuthbert otrzymał arcybiskupstwo Canterbury, będąc jedenastym arcybiskupem, a Dun, po Adulph, został biskupem Rochester.

W roku 741 spłonął klasztor w mieście York, dziewiątego dnia przed kalendarzem maja, będącym pierwszym dniem tygodnia.

W roku 744 między Piktami a Brytyjczykami stoczono bitwę, a w następnym roku w powietrzu pojawiły się ogniste uderzenia, jakich żaden człowiek tego pokolenia nigdy wcześniej nie widział i które były widoczne przez prawie całą noc kalendarze stycznia. W tym samym roku również, według niektórych relacji, drugi Wilfrid, biskup Yorku, odszedł do Pana na trzeci dzień przed kalendarzami majowymi, ale moim zdaniem, zanim Bede zakończył swoją historię, Wilfrid był już przeniesione do królestw niebios. W tych dniach zmarł Inguold, biskup Londynu, aw tym czasie rozkwitał Saint Guthlac.

W roku 749 zmarł Elfwald, 15 król Anglii Wschodniej, na podstawie którego Hunbenna i Albert podzielili między siebie królestwo. W następnym roku, czyli w 750, król Eadbert
A. D.
757.

ETEL-
ŁYSY
ZABITY. 5 sprowadził biskupa Kinewulpha jako więźnia do miasta Bebba, 16 i spowodował oblężenie kościoła św. Piotra w Lindisfarne. 17 Offa*, syn Alfreda, bezmyślnie biegł w stronę relikwii św. Cuthberta, biskupa, gdy został wywleczony z kościoła, bez broni i prawie wygłodniał z głodu.

W tym samym roku zmarł biskup Allwich, a diakon Ardulf został wyświęcony na biskupstwo. 17 Cuthred, król Sasów Zachodnich, wystąpił przeciwko Ethelbaldowi, królowi Mercji.

W roku od wcielenia naszego Pana 752 na dzień przed kalendarzem sierpniowym miało miejsce zaćmienie księżyca.

W 753 r. arcybiskup Bonifacy, zwany też Winfrydem, wraz z pięćdziesięcioma trzema innymi, został ukoronowany męczeńską śmiercią Franków. W następnym roku zmarł Cuthred, król Sasów Zachodnich, którego berło otrzymał Sigebert.

W roku 756, będącym piętnastym osiemnastym rokiem jego panowania, król Eadbert wraz z Unnustem, królem Piktów, poprowadził armię do miast Alclutit, 19 i tam przyjął pod swoją władzę Brytyjczyków z tej okolicy, pierwszego dnia sierpnia, ale dziesiątego dnia tego samego miesiąca prawie cała armia, którą dowodził z Deouamy 19*, została zniszczona w Niwambirgu, czyli w nowym mieście. W tym samym roku Baltere, pustelnik, osiągnął życie sprawiedliwego i odszedł do Pana. Ósmego dnia przed grudniowymi kalendarzami księżyc, piętnastego dnia, gdy był prawie w pełni, wydawał się być pokryty krwią, a potem, gdy ciemność się zmniejszała, wróciła do swojej zwykłej jasności, ale w pewnym Cudowny sposób, jasna gwiazda podążała za księżycem i przechodząc przez nią, poprzedzała ją, gdy świeciła, w tej samej odległości, w jakiej podążała za nią, zanim się zaciemniła.

W 757 roku Ethelbald, król Mercji, został zdradziecko zabity przez własnych sojuszników. 20 W tym samym roku wybuchła wojna domowa
A. D.
764. 6 powstało wśród Mercians, a Beornred został zmuszony do ucieczki, król Offa zwyciężył.

W 758 r. król Eadbert dobrowolnie zrezygnował z otrzymanego od Boga królestwa na rzecz swojego syna Osulfa, który dzierżył je zaledwie rok, a potem je stracił, zdradziecko zabity przez własnych sług w pobliżu Mechilwongton, dziewiątego dnia przed kalendarzami sierpnia.

W następnym roku Ethelwald, zwany także Moll, zaczął panować w nony sierpniowe. Na początku trzeciego roku jego panowania, siódmego dnia przed idą sierpniową, rozegrała się najcięższa bitwa pod Klifem Edwina, w której po trzydniowej walce zginął Oswin, a tym samym król Ethelwald odniósł zwycięstwo. Miało to miejsce pierwszego dnia tygodnia. W tym samym roku odszedł z tego życia Unnust, król Piktów.

W roku 762 król Ethelwald wziął Etheldredę na swoją królową w kalendarzu listopadowym w Cataract. 21 W trzecim roku od tego, to jest 764, był wielki śnieg z silnym mrozem, nieporównywalny z żadnym w poprzednich wiekach. Pokrył ziemię od początku zimy prawie do połowy wiosny, a przez jego surowość w większości uschły drzewa i warzywa, a wiele zwierząt morskich zostało znalezionych martwych. In the same year, likewise, Ceolwulph, formerly king, and afterwards a servant of our Lord Jesus Christ and a monk, departed this life.

It was to this king that the truthful Bede wrote the epistle which begins thus: “To the most glorious king, Ceolwulph, Bede, servant of Christ, and priest. I formerly, at your request, most readily transmitted to you the Ecclesiastical History of the English Nation, which I had newly published, for you to read and give it your approbation and I now send it again to be transcribed, and more fully considered at your leisure.” The king himself, after renouncing the world, became a monk in the church of Lindisfarne, and there struggled for a heavenly kingdom. His body being afterwards brought to the
A. D.
764.

DEATH
OF
FRITH-
WOLD. 7 church at Norham, according to the accounts given by the inhabitants of that place, became famous for working many miracles. Through the influence of this king, after he had become a monk, licence was granted to the monks of the church of Lindisfarne to drink wine or ale for before, they were in the habit of drinking only milk or water, according to the ancient rule prescribed by Saint Aidan, the first bishop of that church, and that of the monks who, coming with him from Scotland, had received there a settlement by the munificence of king Oswald, and rejoiced to live in great austerity, with a view to a future life.

In the same year, many cities, monasteries, and towns, in various places, and even kingdoms, were laid waste by sudden conflagrations such, for instance, as the city of Sterburgwenta, 22 Homunic, 23 the city of London, the city of York, and Doncaster many other places also, the same calamity overtook.

In the same year died Frehelm the priest and abbat, and Tocca, 24 bishop of the Mercians, on which Eadbert was ordained bishop in his room. At this period, also, Frithwold, bishop of Whitherne, departed from this world, and Pechtwin was appointed in his stead. 25

In the year 765, fiery strokes were seen in the air, much as formerly appeared on the night of the calends of January, as I have already mentioned. 26 In the same year Ethelwald lost 27 the kingdom of Northumbria at Wincanheale, 28 on the third day before the calends of November, and was succeeded in the kingdom by Alcred, who was a descendant, as some say, of king Ida. Hemeli, bishop of the Mercians, also departed this life. Cuthred was ordained bishop of Lichfield and at the same period archbishop Bregwin died, and had Lambert for his successor bishop Aldulph also dying, Ceolwulph succeeded him in the diocese of Lindesey.

In the year 766, Egbert, archbishop of York, rested in the peace of Christ, on the thirteenth day before the calends of December, it being the thirty-fourth year of his episcopate and in the same year Saint Frithebert, bishop of Hagustald, 29 departed this life.

In the year 767, Albert was consecrated bishop of York, and Alcmund bishop of Hexham, on the eighth day before the calends of May. In the same year Albert was ordained bishop of the East Saxons, and Ceolwulph was consecrated bishop of Lindesey. In this year also, Etha, the anchorite, died happily at Cric, 30 a place distant about ten miles from the city of York.

In the year 768, being the tenth year after the abdication of his kingdom, Eadbert happily breathed forth his spirit, being a member of the priesthood, and devoted to the service of God. In the same year died Pepin, king of the Franks , and Hadwin was ordained bishop of Macuhi. 31

FOOTNOTES

 *   It is worthy of remark, that the account here given of the Northumbrian kings, differs very materially from that of Bede, William of Malmesbury, and the Anglo-Saxon Chronicle.

ف    V. r. [= Various reading, here, or Variant reading in later authors] Eleven years.

ك   In A.D. 684, he had sent his general, Beort, with an army to lay waste Ireland and in the following year, having himself led his troops against the Picts or Britons at Strath Clyde, he was slain at Drumnechtan, in the county of Forfar.

ك*   This is said in reference to Acts ii. 3, 4.

ه   Without it he was not entitled to the title of archbishop.

10   Witta was consecrated bishop of Lichfield.

11   Tota was the first bishop of Leicester.

12   He resigned his crown, and embraced the monastic life.

13   Called Selred by Roger of Wendover, and others.

14   This may either mean a peculiar head-dress worn by the priesthood, or the “fanon” or “mappula,” a small handkerchief, a napkin, worn over the left wrist.

15   Called Athelwold by Roger of Wendover.

16   Now Bamborough, in Northumberland.

17   “Basilicam” here is probably a wrong reading for “basilicâ” if so, the meaning will be, that Eadbert ordered Kinewulph to be confined in the church of St. Peter, at Lindisfarne, which agrees with the account given by Roger of Wendover.

17*   Of Sidnancaster, or Lindesey.

19   Supposed to be Dumbarton, in Scotland.

19*   Holinshed calls this place Ouan. Probably the reading in his MS. was “De Ouania,” instead of “Deouma,” as in the printed copy.

20   This is probably said in reference to Cuthred, king of the West Saxons, who, having made a treaty of peace with Ethelbald, attacked and slew him at Seekington or it may allude to the version of the story that he was slain by his own subjects, headed by the rebel Beornred. Lambarde reconciles the two versions by suggesting that Cuthred, king of Wessex, invaded Mercia, and conspired with some of Ethelbald’s subjects, of whom Beornred was chief.

22   This is most probably an error, the name of two places being made into one. Lambarde in his Dictionary, quoting from Simeon of Durham, mentions in place of this name, Stretbourgh and Winton, and adds, “by which order of speech it seemeth that he took it for a great town howbeit, I have not hitherto found it.” Holinshed (whether quoting from Roger de Hoveden, or Simeon of Durham, does not appear,) mentions here Stretehu and Geivento, places, not improbably, as imaginary as the Sterburgwenta of our text.

23   It is not clear what place is meant by this name. Holinshed mentions it as Alnwick .

25   In the text, “Candida Casa,” or “the White House.” The bishopric of Whitherne was also called that of the Picts, Abercorn, or Galloway. Its establishment is thus related by Bede, Eccles. Hist. B. iii. C. 4. “In year of our Lord 565, when Justin the younger, the successor of Justinian, had the government of the Roman empire, there came into Britain, a famous priest and abbot, a monk by habit and life, whose name was Columba, to preach the word of God to the province of the northern Picts, who are separated from the southern parts by steep and rugged mountains for the southern Picts, who dwell on the side of those mountains, had long before, as is reported, forsaken the errors of idolatry, and embraced the truth, by the preaching of Ninias, a most reverend bishop and holy man of the British nation, who had been regularly instructed at Rome, in the faith and mysteries of the truth whose episcopal see, named after St. Martin the bishop, and famous for a stately church (wherein he and many other saints rest in the body), is still in existence among the British nation. The place belongs to the province of the Bernicians, and is generally called the ‘White House,’ because he there built a church of stone, which was not usual among the Britons.”

27   This seems to imply that he was deprived of it by treachery or violence. Holinshed says, “After that Moll had reigned six years, he resigned his kingdom. But others write that he reigned eleven years, and was in the end slain by treason of his successor Altred.”

28   Probably Finchale , in Durham though Lambarde suggests that Wighal, near Thorpehares, in Yorkshire, is the place here spoken of.

30   Probably, Crecca, or Crake, near York.

31   Probably Saint Mesmin de Mici, in the province of Orleans, in France.

ELF.ED. UWAGI

*   The text has Offo , but this is a typo and should be Offa. Stubb’s Edition of the Latin Text of the Chronica Magistri Rogeri de Houedene , Volume I, Rolls Series , 1868, p.ن, has “Offa quoque filius Alfridi. . . .”

†   A confusion of Cuthberts! To sort them out: Bede’'s death at Jarrow was described by his pupil the monk Cuthbert in a letter he wrote to Cuthwin, which is on this site, translated by Giles. The letter is very touching and includes some poetry that Bede wrote in Anglo-Saxon. This Cuthbert later became Abbot of Wearmouth and he died about 735. This particular Cuthbert, in all likelihood, took his name from the first famous Cuthbert, the founder of the abbey at Lindisfarne. He died in 687 and was canonized, and his biography was written by Bede himself: The Life of Saint Cuthbert (also on this site, translated by Giles). Another Cuthbert achieved fame as an Archbishop of Canterbury, becoming a saint as well, after his death in 760. He had another saintly friend, Boniface, the Anglo-Saxon missionary to Germany, who wrote him a letter , which is on this site, too, translated by Edward Kylie.


A Tale of Two Swords

So we were reading this really interesting book, Christopher Tyerman’sngcce How to Plan a Crusade, when, on pages 244-5, we came across this: “While Louis prayed to the relics of the Passion, Richard had carried the sword Excalibur.” And we said, “What? Excalibur?”

Welcome, as always, dear readers. In this post, we want to talk a bit about two historic—or mythical– swords, inspired, as we were, by that reference and by two kings involved with them.

The “Louis” in the passage above is Louis IX (1214-1270) of France,

aka St Louis, a saint of both the Catholic and Anglican churches, who led several crusades in the mid-13 th century, but not very successfully, being taken prisoner during the first (1250) and dying of a fever during the second (1270).

The “Richard” is Richard I of England (1157-1199), also called “Lionheart”.

He was also a crusader, having been one of the dominant figures in the earlier Third Crusade (1189-1192).

But how do we know that Richard had “Excalibur”? And how did he acquire it?

We begin with the passage from a contemporary of Richard’s, Roger of Howden (?-1201?), who has left us a history known as Gesta Henrici II et Gesta Regis Ricardi, “The Deeds/Acts of Henry II and the Deeds/Acts of King Richard”. This begins in the 8 th century and covers the period up to 1201, which is presumed to be the year of Roger’s death. Roger went on the Third Crusade with Richard, although he left it early. He either observed or heard about this event, which took place in 1191:

“Et contra rex Angliae dedit regi Tancredo gladium illum optimum quem Britones Caliburne[m?] vocant qui fuerat gladius Arthuri quondam nobilis regis Angliae.”

“And, in return, the King of England gave to King Tancred that best of swords, which the Britons call ‘Calibern’, which had been the sword of Arthur, the one-time noble king of England.”

(The Latin text comes from page 392 of a collection of earlier English historians, entitled “Rerum Anglicarum Scriptores Post Bedam Praecipui”,–something like, “Writers of/on English Affairs in Particular After Bede”–which was published in London in 1596).

“King Tancred” (1138-1194) was the Norman ruler of Sicily from 1189-1194, just when Richard and his fellow Crusaders had reached that part of the world on their way eastward.

Tancred gave Richard a number of ships to help with transport and we might suppose that this was part of a reciprocal process. Remarkably for this early time, we have what appears to be concrete evidence not only that King Arthur was a well-known figure in southern Italy, but perhaps known to Tancred himself.

Tancred had been born in 1138 in Lecce (on the right-hand side of the map, just inland)

and just a few miles south is Otranto, with its cathedral (below Lecce on the map).

The main floor of that cathedral is covered by an enormous mosaic, installed between 1163 and 1165.

In that mosaic is a figure labeled “Rex Arturus”.

We’ve answered our first question, sort of: “How do we know that Richard had Excalibur?” But, again, how did he acquire it? Unfortunately, the only reference to Richard and the sword is the one we’ve quoted.

One thought, however. About 1191, the monks of Glastonbury Abbey

supposedly included a lead cross which read:

“Hic jacet sepultus inclytus rex Arthurius in insula avallonia cum Wennevereia uxore sua secunda”

“Here lies buried the renowned king Arthurius on the Avalonian island with Guinevere his second wife”

(Latin text from Giraldus Cambrensis, Speculum Ecclesiae, Chapter IX.)

Giraldus himself had been shown this cross by the Abbot, as he tells us. (For a more complete version of this story, in an English translation, please see this LINK.)

Modern research suggests that this was a fake, intended to boost the fortunes of a fading religious site, badly damaged by fire in 1184, but suppose that, to increase their patronage, the monks had added another level to their sham and “found” a sword, which they had then sent to Richard, who carried it off on his journey to the East.

(For more on the fakery, see, for example, this LINK.)

Louis IX, as we mentioned, died on campaign in 1270. His son, Philip, was with him at the time, but sailed back to France after his father’s death and was crowned Philip III in 1271. Our sources are vague here (they don’t always get the year right, for example), but all report that, for the first time, a special sword was used in the coronation ceremony. This was the so-called “sword of Charlemagne”, named “Joyeuse” (the “happy one”), which is mentioned in the 11 th -century Chanson de Roland:

Si ad vestut sun blanc osberc sasfret,
Laciet sun elme, ki est a or gemmet,
Ceinte Joiuse, unches ne fut sa per,
Ki cascun jur muet.XXX. clartez.”

“[Charlemagne] was wearing his fine white coat of mail and his helmet with gold-studded stones by his side hung Joyeuse, and never was there a sword to match it its colour changed thirty times a day.”

(The translator for this was not identified at the site and we would make one small change—“clartez” might be better as “sheen/brightness” instead of “colour”.)

This, one of the few remaining pieces of the royal regalia, is, in fact, a mixture of a number of different periods, all the way up to Charles X (reigned 1824-1830), and experts argue over whether it is actually possible to date any part of it as early as Charlemagne’s time (see this LINK for more).

What isn’t questioned is that some version of this sword, at least, was used as part of the crowning ritual of French kings for centuries and its association with Charlemagne was as important for French history as linking something to King Arthur for English.

We haven’t managed to locate any medieval manuscript illustration which depicts a French coronation with the sword in place, but, when it comes to “The Sun King”, that is, Louis XIV, you can see that’s its hanging from his left side.

The same is true for Louis XV

and for that most unwarlike monarch, Louis XVI.

The French Revolution brought the crowning of kings to a halt, of course,

but Napoleon, all too aware both of the past and of his need to establish himself as the legitimate heir to the previous kings, brought it back, as you can see in this really over the top portrait.

When the younger brothers of the executed Louis XVI, Louis XVIII (1755-1824)

became king successively in 1814 and 1824, one can still see the sword—although apparently Napoleon’s craftsmen had fiddled with it, as did those of Charles. His successor, Louis Philipe (1773-1850), who belonged to a cousin branch of the royal family, broke the tradition for good and the sword disappeared into history—and the Louvre, where it’s now on display.

And this brings us back to Excalibur. The tradition is a little murky, but the medieval sources are pretty clear that Excalibur had come from “The Lady of the Lake” and, as Arthur lay, gravely, perhaps fatally wounded, he commanded one of his knights, Griflet or Bedivere, according to the tradition, to return it to the Lady, which he finally, and very reluctantly, did.

With this, Excalibur disappears from the story—until Richard is reported giving it to the king of Sicily and our story—briefly—begins again.


Obejrzyj wideo: Roger Waters - Mother 2018 1080 p448 audio (Czerwiec 2022).


Uwagi:

  1. Melville

    Więc usiądź, czekam na twojego robota

  2. Strong

    Przepraszam, nie w tej sekcji .....

  3. Grokree

    Jest o wiele więcej opcji

  4. Tegrel

    Moim zdaniem nie masz racji. Zapewniam. Mogę bronić pozycji. Napisz do mnie na PW.



Napisać wiadomość