Podcasty historyczne

Wesleyańscy metodyści

Wesleyańscy metodyści


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Grupa wykładowców i studentów spotykających się na Uniwersytecie Oksfordzkim pod koniec lat dwudziestych XVIII wieku stała się znana jako metodyści z Oxfordu. W skład grupy weszli John Wesley, Charles Wesley i George Whitefield. W 1735 ci trzej mężczyźni zostali misjonarzami ewangelicznymi w Ameryce.

Po trzech latach spędzonych z angielskimi osadnikami w Georgii, John Wesley i George Whitefield wrócili do Anglii iw 1739 zbudowali swoją pierwszą kaplicę metodystów w Bristolu. Wesley i Whitefield również wygłaszali kazania na świeżym powietrzu. Podróżowali po kraju, w którym odwiedzali głównie biedne dzielnice. Wesley, który wyłonił się jako przywódca metodystów, powiedział ludziom, którzy uczestniczyli w jego spotkaniach, że jeśli w zamian pokochają Boga, „zostaną zbawieni od grzechu i uświęceni”. Wesley miał też wiele do powiedzenia na temat moralności osobistej. W swoich kazaniach zachęcał do ciężkiej pracy i oszczędzania na przyszłość. Wesley ostrzegał również przed niebezpieczeństwem hazardu i picia.

Chociaż byli kaznodzieje metodystyczni, John Wesley zachęcał ludzi, którzy pracowali na pełen etat, do zostania świeckimi kaznodziejami. Dało to ludziom pracy cenne doświadczenie przemawiania publicznego. Później niektórzy z nich zostali liderami związków zawodowych i grup reformatorskich.

Do czasu śmierci Johna Wesleya w 1791 r. ruch metodystów liczył ponad 76 000 członków. Po śmierci Wesleya metodyści formalnie odłączyli się od Kościoła anglikańskiego. Liczba członków nadal rosła i do 1801 r. osiągnęła 87 000. Ruch osłabł w 1808 r., kiedy wypędzono zwolenników Hugh Bourne'a. Zwolennicy Bourne'a stali się znani jako prymitywni metodyści, podczas gdy ci, którzy pozostali, nazywani byli metodystami wesleyańskimi.

Metodyści byli aktywni w kampanii na rzecz emancypacji religijnej. Zwycięstwa obejmowały uchylenie Ustawy o Testach i Korporacjach w 1828 r., dobrowolne wprowadzenie stawki kościelnej w 1853 r. oraz ustawę o testach na uniwersytetach z 1871 r., która otworzyła Oksford i Cambridge dla nieanglikanów. W tych walkach metodyści związali się ściśle z Partią Liberalną. Przez cały XIX wiek żaden z wielu wesleyańskich metodystów wybranych do parlamentu nie należał do Partii Konserwatywnej.

W latach czterdziestych XIX wieku Wesleyan Methodists rozpoczęli ambitny i kosztowny program budowy kaplicy i szkoły. Otwarte zostały dwa nowe seminaria, a pensje ministrów wzrosły. W wyniku tej nowej kampanii liczba członków wzrosła do 285 000. Metodyzm pozostał słaby w Londynie i na obszarach wiejskich, ale był silny w okręgach tekstylnych i górniczych Anglii i Walii.

Większość Wesleyan stanowiły kobiety. Jednak głoszenie kobiet, do którego zachęcał John Wesley jeszcze za jego życia, teraz wymarło. Kobiety nadal były aktywne jako nauczycielki szkółki niedzielnej, a niektóre zostały zwerbowane jako diakonisy do pracy misyjnej w śródmieściu.

W latach 80. XIX wieku Hugh Price Hughes został nowym przywódcą Wesleyańskich Metodystów. Jako dynamiczny kaznodzieja, Hughes zaatakował anglikańską kontrolę nad edukacją i udzielił silnego poparcia Ruchowi Wstrzemięźliwości. W 1901 r. liczba członków kościoła osiągnęła 412 000.


Wesleyańscy Metodyści - Historia

Historia Świętości Pielgrzymów 1966-1968

Połączenie z Wesleyańskimi Metodystami

Fuzje wyznań o podobnej wielkości nie zdarzają się nagle . Ostateczny ślub zwykle następuje dopiero po wielu latach randek. Pielgrzym „Pragnienie połączenia się” z wesleyańskimi metodystami narastało i cofało się kilka razy, zanim w 1968 r. odbył się prawdziwy ślub.

Pierwsza fala fuzji miała miejsce w maju 1944 r. kiedy lider Wesleyan Methodist F.R. Eddy [1] przyszedł do rady Generalnej Pielgrzymów otwierając dyskusje na temat fuzji. GBA spodobał się pomysł i głosowało za bliższym kontaktem i współpracą. Następnie GBA podążyło za głosowaniem, decydując się wysłać magazyn siostrzanej denominacji, Wesleyański Metodysta, każdemu pastorowi pielgrzymującemu na następny rok w nadziei na podsycenie płomieni fuzji. Pięć miesięcy później, w październiku 1944 r. Wspólna Komisja ds. Zjednoczenia Kościołów został nazwany i negocjacje rozpoczęły się na dobre. Na Konferencji Generalnej Pielgrzymów w 1946 r. GS Walter Surbrook wezwał Konferencję do poinstruowania GBA, aby kontynuowała poważne negocjacje, ale dążenie do połączenia wkrótce spadło, a pomysł został uśpiony.

Dziesięć lat później, w latach pięćdziesiątych, ponownie narastała chęć połączenia. Konferencja Generalna Pielgrzymów w 1954 skierowała poszukiwania fuzji do GBA, a cztery lata później (1958) zalecono utworzenie pomnika Generalnej Konferencji w celu połączenia z Wesleyan Methodists. W przeważającej mierze przeszła Konferencja Generalna Pielgrzymów. Jednakże, kiedy podobny memoriał udał się na konferencję generalną wesleyańskich metodystów, ich własna chęć spadła i nie przeszła konferencji wesleyańskich metodystów. [2] Po odrzuceniu propozycji małżeństwa Pielgrzymi ponownie odłożyli pomysł na półkę na kolejną dekadę.

W 1962 r. pomysł ponownie się pojawił a obie denominacje (Pilgrims w 1962 i Wesleyan Methodists w 1963) powołały komisję do zbadania fuzji. Pielgrzymi, po odrzuceniu ich poprzedniej propozycji, powiedzieli do wesleyańskich metodystów: „Tym razem idziesz pierwszy”. Tak więc wesleyańscy metodyści głosowali jako pierwsi następnym razem. Na Konferencji Generalnej Pielgrzymów w 1966 roku działalność została przerwana ogłoszeniem, że Konferencja Generalna Wesleyańskich Metodystów głosowała 130 do 33 za połączeniem się z Pielgrzymami. Krzesło Pielgrzyma przerwało konferencję, instruując wszystkich delegatów, aby modlili się przez pół godziny. Po czasie modlitwy Pielgrzymi głosowali 229 do 73, zatwierdzając połączenie.

W czerwcowym ślubie odbył się w 1968 roku na kampusie Anderson College w Anderson w stanie Indiana. O 8:30 rano 26 czerwca formalna ceremonia połączenia rozpoczęła się z taką samą widowiskowością i przepychem jak wesele. Po preludium i procesji śpiewano hymn, potem czytano z listów i ewangelii, a następnie śpiewano doksologię. Następnie kilka grup przedstawicieli — po jednym z każdej denominacji pomaszerowało, aby położyć symbol na stole. Dwóch pastorów pomaszerowało naprzód i każdy położył Biblię na stole [3] , po czym dwaj głosiciele układali hymn, a następnie dwaj Superintendenci Generalni wraz ze swoimi podręcznik oraz dyscyplina, wtedy do stołu trafiła nowa konstytucja. Po tym wszystkim poszło dwoje dzieci — po jednym z każdej denominacji — które pomaszerowały do ​​przodu i podały się za ręce, a następnie dwoje młodych, sześciu wyświęconych ministrów i dwóch przedstawicieli z zagranicy. Po hymnie jedności, który poprowadził w modlitwie J.D. Abbott, odczytano przymierze połączenia i nabożeństwo zakończyło się Wieczerzą Pańską. Dwie denominacje stały się Jeden. aby świat uwierzył . [4] (Jana 17:21)

Siedemdziesięcioletnia historia Kościoła Pielgrzyma Świętości połączyła się teraz z równym, ale starszym strumieniem, aby stać się Kościół Wesleyański. Jak we wszystkich małżeństwach, miały miejsce korekty i adaptacje [5], ponieważ oba strumienie działały przez wczesne lata małżeństwa, ale dla obu wyznań małżeństwo było mocne.

Pielgrzymi wprowadzeni do małżeństwa stabilna stopa wzrostu w 71-letniej historii. Od pierwszego roku prowadzenia ewidencji (1930) Pielgrzymi powiększyli się i powiększyli swoje członkostwo w Ameryce Północnej o 92% w ciągu 36 lat poprzedzających fuzję, w których ewidencja była przechowywana – średnio 3431 członków na cztery lata. A Pielgrzymi w tym samym okresie rozwinęli się za granicą o zdumiewające 361%. Pielgrzymi przynieśli ze sobą żywego ducha przedsiębiorczości, który był teraz bardziej odpowiedzialny niż na początku, i przynieśli solidny, w pełni finansowany plan emerytalny. [6]

Pielgrzymi dostali w małżeństwie przynajmniej tyle, ile przynieśli . Odziedziczyli rozległy, wysoko rozwinięty system edukacji, w tym uczelnie w Houghton, Marion, Central i Miltonvale, wraz z energicznym College'em Biblijnym w Sussex, New Brunswick. Pielgrzymi odziedziczyli heroiczną historię walki z niewolnictwem, którą przyjęli i recytowali przez całe lata 60. i 70., a nawet do dziś, jakby to było ich własne dziedzictwo. Pielgrzymi dostali wielu wysokiej klasy uczonych, bardziej szanowane nazwisko i większą wagę dla świeckich w podejmowaniu decyzji. [7] Wraz z tym wszystkim Pielgrzymi odziedziczyli spuściznę wiedzy organizacyjnej i proceduralnej, która zapewniła solidne systemy strukturalne na nadchodzące dziesięciolecia.

Okazało się, że to dobre małżeństwo . Jeden z moich przyjaciół wesleyańskich metodystów ujął to w ten sposób: „Wesleyańscy metodyści mieli wspaniały kocioł, a Pielgrzymi mieli świetną parę”.

  1. Jakie są wspólne czynniki wewnętrzne i zewnętrzne, które wydają się przyczyniać do „chęci połączenia”?
  2. Jak wytłumaczysz tempo wzrostu Pielgrzymów w ich historii? Jaka była wówczas ich „tajemnica”? Jaka część tej strategii jest przestarzała, a co powinno sprowadzać się do teraźniejszości?
  3. Fuzje pozwalają wyznaniom na stworzenie czegoś nowego w taki sposób, aby umożliwić liderom „rozpoczęcie od czystej kartki” i zaprojektowanie wyznania na przyszłość gdybyśmy mieli połączyć się dzisiaj, co chcielibyście zmienić w obecnym sposobie działania? Co byś zachował, a co odrzucił?
  4. Do połączenia tych dwóch wyznań doszło ponad 40 lat temu. Jakie zmiany zaszły od tego czasu, które nie mają nic wspólnego z dawną tradycją pielgrzymów lub wesleyańskich metodystów, ale są teraz taką częścią Kościoła Wesleya, że ​​chcielibyśmy zachować je w przyszłych negocjacjach dotyczących połączenia z innymi wyznaniami?
  5. Wesleyanie okresowo flirtowali, łącząc się z innymi organizacjami, w tym z Wolnym Kościołem Metodystycznym i Kościołem Nazarejczyka. Rzeczywiście, chrzescijanom minął taki pomnik w 2009 roku. Jak myślisz, z którym z tych dwóch wyznań mamy większe szanse na połączenie się w przyszłości i dlaczego? Co może Wesleyans? przynieść oraz dostwać w takim połączeniu?

Więc co zrobić? ty myśleć?

W ciągu pierwszych kilku tygodni kliknij tutaj, aby skomentować lub przeczytać komentarze

Keith Drury 17 listopada 2009

[1] F. R. Eddy był wówczas „Agentem Wydawniczym” dla wesleyańskich metodystów i był główną siłą w przywództwie wesleyańskich metodystów, kiedy złożył tę wizytę. Jest dziadkiem Edie Thompson, żony Davida Thompsona, wesleyańskiego profesora w Asbury Theological Seminary.

[2] Ta propozycja połączenia nie przeszła przez bardzo znikomą większość, ale będziesz musiał przeczytać powiązaną historię kościoła Wesleyan Methodist, aby usłyszeć tę historię.

[3] Pastorem pielgrzymem niosącym Biblię był mój ojciec, L.W. Drury.

[4] To motto przez dziesięciolecia było częścią oficjalnego logo.

[5] Przez kilka lat „parytet” był problemem „upewniając się, że taka sama liczba „byłych pielgrzymów” i „byłych metodystów Wesleyan” została wybrana lub mianowana do rad i komitetów, ale w ciągu zaledwie czterech lat (1972), kiedy ja dołączył do sztabów, to było coraz mniejsze. Ostatni generał przywódca, który miał kartotekę przywódców okręgów oznaczonych „WM” lub „PH”, został po cichu zastąpiony, a nowa denominacja przestała patrzeć wstecz.

[6] Pod kierownictwem Roya Beltza Plan Emerytalny Pielgrzyma był w pełni finansowany i nie opierał się na obecnych zbiorach, aby wypłacić emerytury, ale finansował wszystkie emerytury ministerialne z wcześniejszych wpłat do funduszu. Takie podejście zostało przyjęte w nowej nominacji.

[7] Wesleyański Kościół Metodystyczny od samego początku kładł nacisk na równość między świeckimi a duchownymi w podejmowaniu decyzji. Ta zasada reprezentacji 50-50 przeniknęła do tej pory ustroj połączonego Kościoła i jest obecnie uważana za nienaruszoną. Pielgrzymi byli bardziej kierowani przez duchownych i szczęśliwie przyjęli wartości wesleyańskich metodystów. W ostatnim ćwierćwieczu XX wieku w połączonym kościele większa władza przeszła na pastorów i przywódców okręgowych i denominacyjnych, z dala od zarządów i komitetów, ale faktyczne zarządy i komitety nadal w dużej mierze są tworzone na zasadzie 50-50.


Wesleyańskie wierzenia

Tak jak Wesleyanie sprzeciwiali się większości przeciwko niewolnictwu przed wojną domową w Stanach Zjednoczonych, tak samo mocno stoją na swoim stanowisku, że kobiety kwalifikują się do służby.

Wesleyanie wierzą w Trójcę, biblijny autorytet, zbawienie poprzez odkupieńczą śmierć Jezusa Chrystusa, dobre uczynki jako owoc wiary i odrodzenia, powtórne przyjście Chrystusa, cielesne zmartwychwstanie umarłych i sąd ostateczny.

Chrzest - Wesleyanie utrzymują, że chrzest w wodzie „jest symbolem nowego przymierza łaski i oznacza akceptację dobrodziejstw zadośćuczynienia Jezusa Chrystusa. Za pomocą tego sakramentu wierzący deklarują swoją wiarę w Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela”.

Biblia - Wesleyanie postrzegają Biblię jako natchnione Słowo Boże, nieomylne i przewyższające wszelki ludzki autorytet. Pismo zawiera wszystkie instrukcje niezbędne do zbawienia.

Komunia - Wieczerza Pańska przyjmowana z wiarą jest Bożym sposobem przekazywania łaski sercu wierzącego.

Bóg Ojciec - Ojciec jest „źródłem wszystkiego, co istnieje”. W miłości szuka i przyjmuje wszystkich skruszonych grzeszników.

Duch Święty - O tej samej naturze, co Ojciec i Syn, Duch Święty przekonuje ludzi o grzechu, działa w celu odrodzenia, uświęcenia i uwielbienia. Prowadzi i wspiera wierzącego.

Jezus Chrystus - Chrystus jest Synem Bożym, który umarł na krzyżu za grzechy ludzkości. Chrystus zmartwychwstał w ciele i dziś zasiada po prawicy Ojca, gdzie wstawia się za wierzącymi.

Małżeństwo - Płciowość człowieka powinna być wyrażana tylko w ramach małżeństwa, które jest monogamicznym związkiem jednego mężczyzny i jednej kobiety. Co więcej, małżeństwo jest zaplanowaną przez Boga strukturą narodzin i wychowania dzieci.

Zbawienie - Zadość czyniąca śmierć Chrystusa na krzyżu zapewniła jedyne zbawienie od grzechu. Ci, którzy osiągnęli wiek odpowiedzialności, muszą odpokutować za swoje grzechy i wyrazić wiarę w Chrystusa jako ich Zbawiciela.

Drugie przyjście - Powrót Jezusa Chrystusa jest pewny i bliski. Powinna inspirować święte życie i ewangelizację. Po powrocie Jezus spełni wszystkie proroctwa o nim zawarte w Piśmie Świętym.

Trójca - Wesleyańskie wierzenia mówią, że Trójca jest jednym żywym i prawdziwym Bogiem w trzech Osobach: Ojcu, Synu i Duchu Świętym. Bóg jest wszechmocny, mądry, dobry i wieczny.

Kobiety - W przeciwieństwie do wielu wyznań chrześcijańskich, Wesleyans wyświęcają kobiety na duchowieństwo. W swoim oświadczeniu o stanowisku dotyczącym kobiet w służbie Kościół Wesleyański cytuje liczne wersety z Pisma Świętego na poparcie swojego stanowiska i wyjaśnia wersety, które mu się sprzeciwiają. Oświadczenie dodaje, że pomimo nacisków „odmawiamy ustąpienia w tej sprawie”.


Zawartość

John Wesley urodził się w 1703 r. w Epworth, 37 km na północny zachód od Lincoln, jako piętnaste dziecko Samuela Wesleya i jego żony Susanny Wesley (z domu Annesley). [4] Samuel Wesley był absolwentem Uniwersytetu Oksfordzkiego i poetą, który od 1696 r. był rektorem Epworth. W 1689 r. ożenił się z Susanną, dwudziestym piątym dzieckiem Samuela Annesleya, odmiennego pastora. Ostatecznie urodziła dziewiętnaścioro dzieci, z których dziewięcioro dożyło dzieciństwa. Ona i Samuel Wesley zostali członkami Kościoła anglikańskiego jako młodzi dorośli. [5]

Jak w wielu ówczesnych rodzinach, rodzice Wesleya zapewnili swoim dzieciom wczesną edukację. Każde dziecko, łącznie z dziewczynkami, uczono czytać, gdy tylko nauczyło się chodzić i mówić. Oczekiwano, że będą biegli w łacinie i grece oraz nauczyli się na pamięć większości części Nowego Testamentu. Susanna Wesley badała każde dziecko przed obiadem i przed wieczornymi modlitwami. Dzieciom nie wolno było jeść między posiłkami i matka przeprowadzała z nimi pojedynczą rozmowę każdego wieczoru w tygodniu w celu intensywnej duchowej instrukcji. W 1714 roku, w wieku 11 lat, Wesley został wysłany do Charterhouse School w Londynie (pod kierownictwem Johna Kinga od 1715), gdzie prowadził pilne, metodyczne i przez pewien czas religijne życie, w którym uczył się w domu . [6]

Poza jego zdyscyplinowanym wychowaniem, niezatarte wrażenie pozostawił pożar plebanii, który miał miejsce 9 lutego 1709 r., kiedy Wesley miał pięć lat. Jakiś czas po 23:00 zapalił się dach plebanii. Iskry spadające na dziecięce łóżka i okrzyki „ogień” z ulicy obudziły Wesleyów, którzy zdołali wyprowadzić wszystkie swoje dzieci z domu z wyjątkiem Johna, który został sam na piętrze. [7] Z płonącymi schodami i zawalającym się dachem, Wesley został wyniesiony przez okno przez parafianina stojącego na ramionach innego mężczyzny. Wesley użył później wyrażenia „pieczęć wyrwana z ognia”, cytując Zachariasza 3:2, aby opisać ten incydent. [7] To wyzwolenie z dzieciństwa stało się później częścią legendy Wesleya, świadcząc o jego szczególnym przeznaczeniu i niezwykłej pracy. Wesley był również pod wpływem doniesień o nawiedzeniu probostwa Epworth w latach 1716-1717. Rodzina Wesleyów donosiła, że ​​często słyszeli odgłosy i sporadycznie widzieli zjawy, które, jak wierzyli, zostały spowodowane przez ducha zwanego „Stary Jeffery”. [8]

W czerwcu 1720 Wesley wstąpił do Christ Church w Oksfordzie. Po ukończeniu studiów w 1724 r. Wesley pozostał w Christ Church, aby studiować do tytułu magistra. [9]

Wyświęcony na diakona 25 września 1725 r. – święcenia kapłańskie były niezbędnym krokiem w kierunku zostania stypendystą i guwernerem na uniwersytecie. [10] 17 marca 1726 Wesley został jednogłośnie wybrany stypendystą Lincoln College w Oksfordzie. Wiązało się to z prawem do pokoju w college'u i regularną pensją. [11] Kontynuując studia, uczył greki i filozofii, wykładał Nowy Testament i prowadził codzienne dysputy na uniwersytecie. [11] Jednak powołanie do posługi ingerowało w jego karierę naukową. W sierpniu 1727, po ukończeniu studiów magisterskich, Wesley powrócił do Epworth. Jego ojciec poprosił go o pomoc w posłudze sąsiedniej kuracji Wroot. Wyświęcony na kapłana 22 września 1728 r. [10] Wesley przez dwa lata był wikariuszem parafii. [12]

W roku swoich święceń przeczytał Thomasa à Kempisa i Jeremy'ego Taylora, wykazał zainteresowanie mistycyzmem [13] i zaczął szukać prawd religijnych, które leżą u podstaw wielkiego przebudzenia XVIII wieku. Czytanie Williama Lawa Chrześcijańska doskonałość oraz Poważne wezwanie do pobożnego i świętego życia dał mu, jak powiedział, bardziej wzniosły pogląd na prawo Boże i postanowił zachować je wewnętrznie i zewnętrznie, jak najświętsze, wierząc, że w posłuszeństwie odnajdzie zbawienie. [14] Prowadził sztywno metodyczne i wstrzemięźliwe życie, studiował Pismo Święte i pilnie wypełniał swoje obowiązki religijne, pozbawiając się siebie, aby mieć jałmużnę. Zaczął szukać świętości serca i życia. [14]

Wesley wrócił do Oksfordu w listopadzie 1729 na prośbę rektora Lincoln College i aby utrzymać swój status młodszego kolegi. [15]

Święty Klub Edytuj

Podczas nieobecności Wesleya jego młodszy brat Karol (1707-1788) zdał maturę w Christ Church.Wraz z dwoma kolegami założył mały klub w celu nauki i prowadzenia pobożnego życia chrześcijańskiego. [15] Po powrocie Wesleya stał się liderem grupy, która nieco wzrosła liczebnie i bardzo zaangażowała się. Grupa spotykała się codziennie od szóstej do dziewiątej na modlitwę, psalmy i czytanie greckiego Nowego Testamentu. Co godzinę na jawie modlili się przez kilka minut i każdego dnia o szczególną cnotę. Chociaż nakazana frekwencja w kościele była tylko trzy razy w roku, Komunię świętowano w każdą niedzielę. Pościli w środy i piątki do godziny trzeciej, jak to było powszechnie obserwowane w starożytnym kościele. [16] W 1730 r. grupa rozpoczęła praktykę odwiedzania więźniów w więzieniach. W miarę możliwości głosili, edukowali i pomagali uwięzionym dłużnikom oraz opiekowali się chorymi. [17]

Biorąc pod uwagę niski odpływ duchowości w Oksfordzie w tamtym czasie, nie było zaskoczeniem, że grupa Wesleya wywołała negatywną reakcję. Uważano ich za religijnych „entuzjastów”, co w kontekście epoki oznaczało fanatyków religijnych. Uniwersyteccy dowcip nazwali ich „Świętym Klubem”, tytułem szyderstwa. Prądy opozycji stały się furorą po załamaniu psychicznym i śmierci członka grupy, Williama Morgana. [18] W odpowiedzi na zarzut, że „rygorystyczny post” przyspieszył jego śmierć, Wesley zauważył, że Morgan przerwał post półtora roku od tego czasu. W tym samym liście, który był szeroko rozpowszechniony, Wesley odniósł się do nazwy „metodysta”, którą „niektórzy z naszych sąsiadów z przyjemnością nas komplementują”. [19] Nazwiska tego użył anonimowy autor w opublikowanej broszurze (1732) opisującej Wesleya i jego grupę „The Oxford Methodists”. [20] Ta posługa nie była jednak pozbawiona kontrowersji. Holy Club służył i utrzymywał poparcie dla Thomasa Blaira, który w 1732 roku został uznany winnym sodomii. [21] Blair był znany wśród mieszkańców miasta i współwięźniów, a Wesley nadal go wspierał. [22]

Mimo całej swojej zewnętrznej pobożności Wesley starał się pielęgnować swoją wewnętrzną świętość lub przynajmniej szczerość jako dowód bycia prawdziwym chrześcijaninem. Lista „Pytań ogólnych”, którą opracował w 1730 r., przekształciła się do 1734 r. w skomplikowaną siatkę, w której zapisywał swoje codzienne czynności godzina po godzinie, postanowienia, które złamał lub dotrzymał, i umieścił swój godzinowy „temperament oddania” na skala od 1 do 9. Wesley również uważał pogardę, z jaką on i jego grupa byli uważani za oznakę prawdziwego chrześcijanina. Jak ujął to w liście do ojca: „Dopóki nie zostanie tak potępiony, żaden człowiek nie jest w stanie zbawienia”. [23]

14 października 1735 r. Wesley i jego brat Karol popłynęli dalej Simmondowie z Gravesend w hrabstwie Kent do Savannah w prowincji Georgia w koloniach amerykańskich na prośbę Jamesa Oglethorpe'a, który założył kolonię w 1733 r. w imieniu Powierników Założenia Kolonii Gruzji w Ameryce. Oglethorpe chciał, aby Wesley został ministrem nowo utworzonej parafii Savannah, nowego miasta założonego zgodnie ze słynnym Planem Oglethorpe. [24]

To właśnie podczas podróży do kolonii Wesleyowie po raz pierwszy zetknęli się z morawskimi osadnikami. Wesley był pod wpływem ich głębokiej wiary i duchowości zakorzenionej w pietyzmie. W pewnym momencie rejsu zerwał się sztorm i złamał maszt statku. Podczas gdy Anglicy panikowali, Morawianie spokojnie śpiewali hymny i modlili się. To doświadczenie doprowadziło Wesleya do przekonania, że ​​Morawianie posiadają wewnętrzną siłę, której mu brakowało. [24] Głęboko osobista religia, którą praktykowali morawscy pietyści, w dużym stopniu wpłynęła na teologię metodyzmu Wesleya. [24]

Wesley przybył do kolonii w lutym 1736 roku i przez rok mieszkał na plebanii, która stała na miejscu dzisiejszego domu Olivera Sturgesa. [26] Podszedł do misji w Gruzji jako duchowny wysokiego Kościoła, widząc w niej możliwość odrodzenia „prymitywnego chrześcijaństwa” w prymitywnym środowisku. [27] Chociaż jego głównym celem była ewangelizacja rdzennych Amerykanów, brak duchownych w kolonii w dużej mierze ograniczył jego posługę do europejskich osadników w Savannah. Podczas gdy jego posługę często oceniano jako porażkę w porównaniu z jego późniejszym sukcesem jako przywódcy Przebudzenia Ewangelicznego, Wesley zgromadził wokół siebie grupę oddanych chrześcijan, którzy spotykali się w wielu małych grupach religijnych stowarzyszeń. W tym samym czasie frekwencja na komunii wzrosła w ciągu prawie dwóch lat, w których pełnił funkcję proboszcza parafii Christ Church. [28]

Niemniej jednak posługa Wesleya w Wysokim Kościele była kontrowersyjna wśród kolonistów i zakończyła się rozczarowaniem po tym, jak Wesley zakochał się w młodej kobiecie o imieniu Sophia (lub Sophy) Hopkey. Wahał się z nią poślubić, ponieważ uważał, że jego priorytetem w Gruzji jest bycie misjonarzem wśród rdzennych Amerykanów i interesował się praktyką celibatu duchownych we wczesnym chrześcijaństwie. [29] Po ślubie z Williamem Williamsonem Wesley wierzyła, że ​​dawny zapał Sophii do praktykowania wiary chrześcijańskiej osłabł. W ścisłym stosowaniu rubryk Księga Wspólnej ModlitwyWesley odmówił jej przyjęcia Komunii Świętej po tym, jak nie wyraziła przed nim zamiaru jej przyjęcia. [a] W rezultacie wszczęto przeciwko niemu postępowanie sądowe, w którym jasne rozwiązanie wydawało się mało prawdopodobne. 22 grudnia 1737 Wesley uciekł z kolonii i wrócił do Anglii. [30]

Powszechnie uznano, że jednym z najważniejszych osiągnięć misji Wesleya w Georgii była jego publikacja Zbiór psalmów i hymnów. ten Kolekcja był pierwszym hymnem anglikańskim opublikowanym w Ameryce i pierwszym z wielu hymnów opublikowanych przez Wesleya. Zawierał pięć hymnów, które przetłumaczył z niemieckiego. [31]

Wesley wrócił do Anglii przygnębiony i pobity. W tym momencie zwrócił się do Morawian. Zarówno on, jak i Charles otrzymali radę od młodego morawskiego misjonarza Petera Boehlera, który tymczasowo przebywał w Anglii, czekając na pozwolenie na wyjazd do Gruzji. Wesley odnotował „doświadczenie Aldersgate” z 24 maja 1738 r. na morawskim spotkaniu na Aldersgate Street w Londynie, podczas którego usłyszał odczytanie przedmowy Marcina Lutra do Listu do Rzymian, zrewolucjonizowało charakter i metodę jego posługi. [32] W poprzednim tygodniu był pod wielkim wrażeniem kazania Johna Heylyna, któremu asystował w nabożeństwie w St Mary le Strand. Wcześniej tego dnia usłyszał chór w katedrze św. Pawła śpiewający Psalm 130, w którym Psalmista wzywa Boga „z głębin”. [33]

Ale nadal był to przygnębiony Wesley, który uczestniczył w nabożeństwie 24 maja wieczorem. Wesley opisał swoje doświadczenia z Aldersgate w swoim dzienniku:

„Wieczorem bardzo niechętnie poszedłem do towarzystwa na Aldersgate Street, gdzie czytałem Przedmowę Lutra do Listu do Rzymian. Około kwadrans przed dziewiątą, kiedy opisywał przemianę, jaką Bóg dokonuje w sercu przez wiarę w Chrystusa Poczułem, że moje serce dziwnie się rozgrzało. Poczułem, że ufam Chrystusowi, jedynemu Chrystusowi w zbawieniu, i dano mi zapewnienie, że zabrał moje grzechy, nawet moje, i zbawił mnie od zakonu grzechu i śmierci”. [34]

Kilka tygodni później Wesley wygłosił kazanie o doktrynie osobistego zbawienia przez wiarę [35], po którym nastąpiło kolejne, o Bożej łasce „wolnej we wszystkich i wolnej dla wszystkich”. [36] Uważany za kluczowy moment, Daniel L. Burnett pisze: „Znaczenie Wesley's Aldersgate Experience jest monumentalne. Bez tego nazwiska Wesley i Methodism prawdopodobnie byłyby niczym więcej niż niejasnymi przypisami na kartach historii Kościoła”. [37] Burnett opisuje to wydarzenie „Ewangeliczne nawrócenie” Wesleya. [38] Jest obchodzony w kościołach metodystów jako Dzień Aldersgate. [39]

Wesley sprzymierzył się ze społeczeństwem morawskim w Fetter Lane. W 1738 wyjechał na studia do Herrnhut, morawskiej siedziby głównej w Niemczech. [40] Po powrocie do Anglii Wesley ustanowił zasady dla „zespołów”, na które podzielono Fetter Lane Society i opublikował zbiór hymnów dla nich. [41] Często spotykał się z tym i innymi stowarzyszeniami religijnymi w Londynie, ale rzadko wygłaszał kazania w 1738 r., ponieważ większość kościołów parafialnych była dla niego zamknięta. [42]

Przyjaciel Wesleya z Oksfordu, ewangelista George Whitefield, również został wykluczony z kościołów Bristolu po powrocie z Ameryki. Udając się do sąsiedniej wioski Kingswood, w lutym 1739 r. Whitefield głosił na świeżym powietrzu kompanii górników. [43] Później nauczał w Tabernakulum Whitefielda. Wesley wahał się, czy przyjąć wezwanie Whitefielda do skopiowania tego śmiałego kroku. Przezwyciężając swoje skrupuły, wygłosił po raz pierwszy na zaproszenie Whitefielda kazanie na świeżym powietrzu, niedaleko Bristolu, w kwietniu 1739 roku. Wesley napisał:

Ledwie mogłem pogodzić się z tym dziwnym sposobem głoszenia kazań na polu, którego [Whitefield] dał mi przykład w niedzielę, będąc do niedawna tak wytrwałym we wszystkich kwestiach związanych z przyzwoitością i porządkiem, że powinienem był uważał, że zbawienie dusz jest prawie grzechem, gdyby nie zostało dokonane w kościele. [44]

Wesley był niezadowolony z idei głoszenia w terenie, ponieważ wierzył, że liturgia anglikańska ma wiele do zaoferowania w swojej praktyce. Wcześniej w życiu pomyślałby, że taka metoda ratowania dusz jest „prawie grzechem”. [45] Uznał, że nabożeństwa pod gołym niebem skutecznie docierały do ​​mężczyzn i kobiet, którzy nie wchodzili do większości kościołów. Odtąd korzystał z okazji do głoszenia kazań wszędzie tam, gdzie mogło się zebrać zgromadzenie, niejednokrotnie używając nagrobka ojca w Epworth jako ambony. [46] [47] Wesley kontynuował przez pięćdziesiąt lat — wchodząc do kościołów, kiedy był zapraszany, i zajmując stanowisko na polach, w salach, domkach i kaplicach, kiedy kościoły go nie przyjmowały. [46]

Pod koniec 1739 Wesley zerwał z Morawianami w Londynie. Wesley pomógł im zorganizować Towarzystwo Fetter Lane, a ci, którzy nawrócili się dzięki jego kazaniu oraz jego bratu i Whitefieldowi, stali się członkami ich zespołów. Wierzył jednak, że popadli w herezję, wspierając kwietyzm, więc postanowił utworzyć z własnych zwolenników odrębne społeczeństwo. [48] ​​„W ten sposób”, napisał, „bez żadnego wcześniejszego planu założyło Towarzystwo Metodystyczne w Anglii”. [49] Wkrótce założył podobne stowarzyszenia w Bristolu i Kingswood, a Wesley i jego przyjaciele nawracali się, gdziekolwiek się pojawili.

Od 1739 r. Wesley i metodyści byli prześladowani z różnych powodów przez duchownych i sędziów religijnych. [50] Chociaż Wesley został wyświęcony na anglikańskiego księdza, wielu innych przywódców metodystów nie otrzymało święceń. Ze swojej strony Wesley zlekceważył wiele przepisów Kościoła anglikańskiego dotyczących granic parafii i tego, kto miał prawo głosić. [51] Było to postrzegane jako zagrożenie społeczne lekceważące instytucje. Duchowni atakowali ich w kazaniach i drukach, a czasami atakował ich motłoch. Wesley i jego zwolennicy nadal pracowali wśród zaniedbanych i potrzebujących. Zostali potępieni jako promulgatorzy dziwnych doktryn, podżegacze religijnych niepokojów jako ślepi fanatycy, sprowadzający ludzi na manowce, domagający się cudownych darów, atakujący duchowieństwo Kościoła anglikańskiego i próbujący przywrócić katolicyzm. [51]

Wesley czuł, że kościół nie wzywał grzeszników do pokuty, że wielu duchownych było skorumpowanych, a ludzie ginęli w swoich grzechach. Wierzył, że otrzymał od Boga polecenie wywołania przebudzenia w kościele i żaden sprzeciw, prześladowania ani przeszkody nie mogą przezwyciężyć boskiej pilności i autorytetu tego zadania. Uprzedzenia związane z jego nauczaniem w wysokim kościele, jego ścisłe pojęcia metod i zasad kultu publicznego, jego poglądy na sukcesję apostolską i prerogatywy kapłana, a nawet jego najbardziej cenione przekonania, nie mogły stanąć na przeszkodzie. [52]

Widząc, że on i nieliczni współpracujący z nim duchowni nie byli w stanie wykonać pracy, którą należało wykonać, Wesley już w 1739 r. został poproszony o zatwierdzenie miejscowych kaznodziejów. Oceniał i zatwierdzał mężczyzn, którzy nie zostali wyświęceni przez Kościół anglikański do głoszenia kazań i pracy duszpasterskiej. Ta ekspansja świeckich kaznodziejów była jednym z kluczy rozwoju metodyzmu. [53]

Ponieważ jego stowarzyszenia potrzebowały domów do modlitwy, Wesley zaczął dostarczać kaplice, najpierw w Bristolu w New Room [54], potem w Londynie (najpierw The Foundery, a potem Wesley's Chapel) i gdzie indziej. Foundry była wczesną kaplicą używaną przez Wesleya. [55] Lokalizacja odlewni jest pokazana na XVIII-wiecznej mapie, gdzie znajduje się ona pomiędzy Tabernacle Street a Worship Street w londyńskiej dzielnicy Moorfields. Kiedy Wesleyowie zauważyli budynek na szczycie Windmill Hill, na północ od Finsbury Fields, konstrukcja, która wcześniej odlewała mosiężne działa i moździerze dla Royal Ordnance, stała pusta przez 23 lata, została opuszczona z powodu eksplozji 10 maja 1716 roku. ]

Kaplica Bristolska (zbudowana w 1739 r.) znajdowała się początkowo w rękach powierników. Zaciągnięto duży dług, a przyjaciele Wesleya namawiali go, aby trzymał go pod własną kontrolą, więc akt został anulowany i został jedynym powiernikiem. [57] W następstwie tego precedensu, wszystkie metodystyczne kaplice zostały mu powierzone, aż na mocy „aktu deklaracyjnego”, wszystkie jego interesy w nich zostały przeniesione do ciała kaznodziejów zwanego „Legalną Setką”. [58]

Kiedy wśród niektórych członków stowarzyszeń powstał nieład, Wesley przyjął rozdawanie biletów członkom, na których własnoręcznie wypisał ich imiona. Były one odnawiane co trzy miesiące. Ci, których uznano za niegodnych, nie otrzymywali nowych biletów i bez zakłóceń opuszczali towarzystwo. Bilety zostały uznane za listy pochwalne. [59]

Kiedy dług na kaplicy stał się ciężarem, zaproponowano, aby jeden na 12 członków regularnie zbierał ofiary od 11 przydzielonych mu. Z tego wyrósł system spotkań klasowych metodystów w 1742 roku. Aby utrzymać nieporządek z dala od społeczeństw, Wesley ustanowił system próbny. Zobowiązał się do regularnego odwiedzania każdego stowarzyszenia w ramach wizytacji kwartalnej lub konferencji. Ponieważ liczba stowarzyszeń wzrosła, Wesley nie mógł utrzymywać kontaktów osobistych, więc w 1743 r. sporządził zestaw „Zasad ogólnych” dla „Zjednoczonych Towarzystw”. [60] Były to zalążek metodysty Dyscyplina, wciąż podstawa. [61]

Wesley położył podwaliny pod to, co obecnie stanowi organizację Kościoła Metodystycznego. Z biegiem czasu ukształtował się zmieniający się wzór stowarzyszeń, obwodów, spotkań kwartalnych, dorocznych konferencji, klas, zespołów i wybranych stowarzyszeń. [60] Na poziomie lokalnym istniały liczne stowarzyszenia różnej wielkości, które zgrupowano w obwody, do których wyznaczano wędrownych kaznodziejów na okresy dwuletnie. Urzędnicy okręgu spotykali się co kwartał pod kierunkiem starszego podróżującego kaznodziei lub „asystenta”. Corocznie zwoływano konferencje z Wesleyem, podróżującymi kaznodziejami i innymi w celu koordynowania doktryny i dyscypliny dla całego związku. Klasy kilkunastu członków towarzystwa pod przywódcą spotykały się co tydzień w celu duchowej wspólnoty i przewodnictwa. We wczesnych latach istniały „zespoły” duchowo uzdolnionych, którzy świadomie dążyli do perfekcji. Ci, którzy uznano, że to osiągnęli, byli zgrupowani w wybranych towarzystwach lub zespołach. W 1744 r. było 77 takich członków. Istniała również kategoria pokutników, która składała się z odstępców. [60]

Wraz ze wzrostem liczby kaznodziejów i miejsc głoszenia, kwestie doktrynalne i administracyjne musiały zostać omówione, więc John i Charles Wesley, wraz z czterema innymi duchownymi i czterema świeckimi kaznodziejami, spotkali się na konsultacjach w Londynie w 1744 roku. Była to pierwsza konferencja metodystów, która odbyła się później. Konferencja (z Wesleyem jako jej przewodniczącym) stała się organem rządzącym ruchu metodystów. [62] Dwa lata później, aby pomóc kaznodziejom pracować bardziej systematycznie i społecznościom otrzymywać usługi bardziej regularnie, Wesley wyznaczył „pomocników” do ostatecznych obwodów. Każdy obwód obejmował co najmniej 30 spotkań miesięcznie. Wierząc, że skuteczność kaznodziei była promowana przez jego zmianę z jednego obwodu na inny co rok lub dwa, Wesley ustanowił „wędrowanie” i nalegał, aby jego kaznodzieje podporządkowali się jego zasadom. [63]

John Wesley miał silne powiązania z północno-zachodnią Anglią, odwiedzając Manchester co najmniej piętnaście razy w latach 1733-1790. W latach 1733-1738 głosił kazania w kościele św. Anny i kaplicy Salford, spotykając się ze swoim przyjacielem Johnem Claytonem. W 1781 roku Wesley otworzył kaplicę na Oldham Street – część Manchesteru i Salford Wesleyan Methodist Mission [64], obecnie miejsce Manchesteru Methodist Central Hall. [65]

Po chorobie w 1748 roku John Wesley był opiekowany przez liderkę klasy i gospodynię Grace Murray w domu sierot w Newcastle. Zabrany z Grace, zaprosił ją do podróży z nim do Irlandii w 1749 roku, gdzie wierzył, że są zaręczeni, chociaż nigdy nie byli małżeństwem. Sugerowano, że jego brat Charles Wesley sprzeciwił się zaręczynom [66], choć jest to kwestionowane. Następnie Grace poślubiła Johna Bennetta, kaznodzieję. [67]

W miarę rozmnażania się społeczeństw przyjmowały elementy systemu kościelnego. Pogłębił się podział między Wesleyem a Kościołem anglikańskim. Niektórzy z jego kaznodziejów i stowarzyszeń podnieśli kwestię oddzielenia się od Kościoła anglikańskiego, ale najbardziej usilnie sprzeciwiał się jego bratu Karolowi. Wesley odmówił opuszczenia Kościoła anglikańskiego, wierząc, że anglikanizm był „ze wszystkimi jego wadami, [.] bliższy biblijnym planom niż jakikolwiek inny w Europie”. [2] W 1745 Wesley napisał, że zrobi każde ustępstwo, na które pozwala jego sumienie, by żyć w pokoju z duchowieństwem. Nie mógł porzucić doktryny wewnętrznego i obecnego zbawienia przez samą wiarę, nie zaprzestałby głoszenia, ani nie rozwiązał stowarzyszeń, ani nie zakończył głoszenia przez świeckich członków. W tym samym roku w korespondencji z przyjacielem napisał, że uważa za złe udzielanie sakramentów bez święceń biskupich. [68]

Kiedy w 1746 roku Wesley przeczytał relację Lorda Kinga o pierwotnym kościele, nabrał przekonania, że ​​sukcesja apostolska może być przekazywana nie tylko przez biskupów, ale także przez księży. Napisał, że jest „biblijnym” episkopos tyle samo mężczyzn w Anglii”. Chociaż wierzył w sukcesję apostolską, kiedyś nazwał też ideę nieprzerwanej sukcesji „bajką”.[69]

Wiele lat później Edward Stillingfleet Irenicon doprowadziło go do decyzji, że święcenia (i święcenia kapłańskie) mogą być ważne, gdy są dokonywane przez prezbitera (księdza), a nie przez biskupa. Niemniej jednak niektórzy uważają, że Wesley został potajemnie wyświęcony na biskupa w 1763 r. przez Erazma z Arkadii [70] i że Wesley nie mógł otwarcie ogłosić swojej święceń biskupich bez poniesienia kary z ustawy Praemunire. [71]

W 1784 roku wierzył, że nie może już dłużej czekać, aż biskup Londynu wyświęci kogoś dla amerykańskich metodystów, którzy byli bez sakramentów po amerykańskiej wojnie o niepodległość. [72] Kościół anglikański został rozwiązany w Stanach Zjednoczonych, gdzie był kościołem państwowym w większości południowych kolonii. Kościół anglikański nie wyznaczył jeszcze biskupa Stanów Zjednoczonych do tego, co miało stać się protestanckim kościołem episkopalnym w Ameryce. Wesley wyświęcił Thomasa Coke na superintendenta [73] metodystów w Stanach Zjednoczonych przez nałożenie rąk, chociaż Coke był już księdzem w Kościele anglikańskim. Wyświęcił także Richarda Whatcoata i Thomasa Vaseya na prezbiterów Whatcoata i Vaseya, którzy popłynęli do Ameryki z Colą. Wesley zamierzał, aby Coca-Cola i Francis Asbury (którego Coca-Cola wyświęcił na superintendenta pod kierownictwem Wesleya) wyświęcali innych w nowo założonym Metodystycznym Kościele Episkopalnym w Stanach Zjednoczonych. W 1787 r. Coke i Asbury przekonali amerykańskich metodystów, by nazywali ich biskupami, a nie superintendentami, [74] odrzucając zastrzeżenia Wesleya co do zmiany. [75]

Jego brat, Charles, był zaniepokojony święceniami i ewoluującym poglądem Wesleya na tę sprawę. Błagał Wesleya, aby się zatrzymał, zanim „zupełnie zepsuje most” i nie goryczy jego ostatnich chwil na ziemi [Charlesa], ani „zostawi niezatarty ślad w naszej pamięci”. [76] Wesley odpowiedział, że nie odłączył się od kościoła, ani też nie zamierzał tego zrobić, ale musi i będzie ocalał tyle dusz, ile tylko będzie mógł za życia, „nie uważając, co może być, kiedy umrę”. [77] Chociaż Wesley cieszył się, że metodyści w Ameryce są wolni, radził swoim angielskim wyznawcom, aby pozostali w ustanowionym kościele. [78]

We wstępie do kolekcji z 1964 r. argumentował dwudziestowieczny uczony Wesley, Albert Outler John Wesley że Wesley rozwinął swoją teologię przy użyciu metody, którą Outler nazwał Czworobokiem Wesleya. [79] W tej metodzie Wesley wierzył, że żywy rdzeń chrześcijaństwa został ujawniony w Piśmie Świętym, a Biblia była jedynym fundamentalnym źródłem rozwoju teologicznego. Centralne miejsce Pisma Świętego było tak ważne dla Wesleya, że ​​nazwał siebie „człowiekiem jednej księgi” [80] – odnosząc się do Biblii – chociaż był oczytany na swoje czasy. Uważał jednak, że doktryna musi być zgodna z chrześcijańską tradycją ortodoksyjną. Tradycja była więc uważana za drugi aspekt Czworokąta. [79]

Wesley twierdził, że część metody teologicznej wymaga wiary doświadczalnej. Innymi słowy, prawda ożywiłaby się w osobistym doświadczeniu chrześcijan (ogółem, a nie indywidualnie), gdyby rzeczywiście była prawdą. I każda doktryna musi mieć możliwość racjonalnej obrony. Nie oddzielał wiary od rozumu. Tradycja, doświadczenie i rozum były jednak zawsze przedmiotem Pisma Świętego, argumentował Wesley, ponieważ tylko Słowo Boże jest objawione „o ile jest to konieczne dla naszego zbawienia”. [81]

Doktryny, które Wesley podkreślał w swoich kazaniach i pismach, to łaska uprzednia, ukazująca osobiste zbawienie przez wiarę, świadectwo Ducha i całkowite uświęcenie. [82] [83] Łaska prewencyjna była teologiczną podstawą jego przekonania, że ​​wszyscy ludzie są zdolni do zbawienia przez wiarę w Chrystusa. W przeciwieństwie do kalwinistów swoich czasów, Wesley nie wierzył w predestynację, to znaczy w to, że niektórzy ludzie zostali wybrani przez Boga do zbawienia, a inni do potępienia. Zrozumiał, że chrześcijańska ortodoksja upierała się, że zbawienie jest możliwe tylko dzięki suwerennej łasce Boga. Wyraził swoje rozumienie relacji ludzkości z Bogiem jako całkowitej zależności od Bożej łaski. Bóg działał, aby wszyscy ludzie byli w stanie dojść do wiary, dając ludziom rzeczywistą egzystencjalną wolność odpowiedzi na Boga.

Wesley zdefiniował świadectwo Ducha jako: „wewnętrzne wrażenie na duszy wierzących, przez które Duch Boży bezpośrednio świadczy o ich duchu, że są dziećmi Bożymi”. [84] Oparł tę doktrynę na pewnych fragmentach biblijnych (jako przykład patrz Rzymian 8:15-16). Ta doktryna była ściśle związana z jego przekonaniem, że zbawienie musi być „osobiste”. Jego zdaniem, człowiek musi ostatecznie uwierzyć w Dobrą Nowinę dla siebie, nikt nie może być w stosunku do Boga dla drugiego.

Całe uświęcenie opisał w 1790 r. jako „wielki depozytu które Bóg umieścił wśród ludzi nazywanych „metodystami”. [83] [85] Wesley nauczał, że całkowite uświęcenie można osiągnąć po usprawiedliwieniu przez wiarę, między usprawiedliwieniem a śmiercią. [83] Nie walczył raczej o „bezgrzeszną doskonałość”, twierdził, że chrześcijanin może stać się „doskonały w miłości” (Wesley studiował prawosławie i szczególnie popierał doktrynę Teoza). [86] Ta miłość oznaczałaby przede wszystkim, że motywy wierzącego, a nie egocentryzm, byłyby kierowane głębokim pragnieniem podobania się Bogu. Można by powstrzymać się od popełnienia tego, co Wesley nazywał „grzechem słusznie tak zwanym”. Przez to miał na myśli świadome lub celowe naruszenie woli lub praw Boga. Człowiek może nadal grzeszyć, ale można uniknąć grzechu zamierzonego lub umyślnego. [85]

Po drugie, bycie doskonałym w miłości oznaczało dla Wesleya, że ​​chrześcijanin może żyć z głównym szacunkiem dla innych i ich dobra. Oparł to na cytacie Chrystusa, że ​​drugim wielkim przykazaniem jest „kochać bliźniego tak, jak kochasz siebie”. Jego zdaniem taka orientacja spowodowałaby uniknięcie wielu grzechów wobec bliźniego. Ta miłość, plus miłość do Boga, która mogłaby być centralnym punktem wiary danej osoby, byłaby tym, co Wesley nazwał „wypełnieniem prawa Chrystusowego”. [87] Utrzymywał, że jednostki mogą mieć pewność doskonałości, podobną do drugiego nawrócenia lub natychmiastowego doświadczenia uświęcającego, dzięki świadectwu Ducha. Wesley zebrał i opublikował takie zeznania. [b]

Rzecznictwo arminianizmu Edytuj

Wesley wdał się w kontrowersje, gdy próbował rozszerzyć praktykę kościelną. Najbardziej godna uwagi z jego kontrowersji dotyczyła kalwinizmu. Jego ojciec był ze szkoły Arminian w kościele. Wesley doszedł do własnych wniosków podczas studiów i zdecydowanie sprzeciwił się doktrynom kalwińskiego wybrania i potępienia. Jego system myślenia stał się znany jako wesleyański arminianizm, którego podwaliny położył Wesley i jego kolega kaznodzieja John William Fletcher. [88] Wesley był prawdopodobnie najczystszym angielskim zwolennikiem arminianizmu. [89]

W przeciwieństwie do tego, Whitefield skłaniał się ku kalwinizmowi podczas swojej pierwszej podróży po Ameryce, przyjął poglądy szkoły kalwinizmu Nowej Anglii. Kiedy w 1739 roku Wesley wygłosił kazanie na temat Wolność Łaski, atakując kalwińskie rozumienie predestynacji jako bluźniercze, ponieważ przedstawiało ono „Boga jako gorszego od diabła”, Whitefield poprosił go, aby nie powtarzał ani nie publikował dyskursu, ponieważ nie chciał sporu. Wesley i tak opublikował swoje kazanie. Whitefield był jednym z wielu, którzy zareagowali. Ci dwaj mężczyźni rozdzielili swoją praktykę w 1741 roku. Wesley napisał, że ci, którzy trzymali się nieograniczonego odkupienia, nie pragnęli separacji, ale „ci, którzy trzymali się 'szczególnego odkupienia', nie słyszeli o żadnym ugodzie”. [90]

Whitefield, Howell Harris (lider walijskiego odrodzenia metodystów), [91] John Cenick i inni stali się założycielami kalwińskiego metodyzmu. Whitefield i Wesley wkrótce jednak wrócili do przyjaznych stosunków, a ich przyjaźń pozostała niezłamana, chociaż podążyli innymi ścieżkami. Kiedy ktoś zapytał Whitefielda, czy sądzi, że zobaczy Wesleya w niebie, Whitefield odpowiedział: „Nie obawiam się, ponieważ będzie on tak blisko wiecznego tronu, a my z takiej odległości, z trudem go zobaczymy”. [92]

W 1770 r. spór wybuchł na nowo z przemocą i goryczą, ponieważ ludzkie postrzeganie Boga wiązało się z ich poglądami na ludzi i ich możliwościami. Augustus Toplady, Daniel Rowland, Sir Richard Hill i inni byli zaręczeni po jednej stronie, podczas gdy Wesley i Fletcher stali po drugiej. Toplady był redaktorem Magazyn Ewangelii, który zawierał artykuły dotyczące kontrowersji. [93]

W 1778 roku Wesley rozpoczął publikację Magazyn Arminianpowiedział, że nie po to, by przekonać kalwinistów, ale by zachować metodystów. Chciał nauczać prawdy, że „Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni”. [94] W żaden inny sposób nie można było zapewnić „trwałego pokoju”.

Poparcie dla abolicjonizmu Edytuj

Później w swojej służbie Wesley był zapalonym abolicjonistą [95][96] wypowiadającym się i piszącym przeciwko handlowi niewolnikami. Wesley potępił niewolnictwo jako „sumę wszystkich nikczemników” i szczegółowo opisał jego nadużycia. [97] Opublikował broszurę o niewolnictwie pt Myśli o niewoli, w 1774. [97] Napisał: „Wolność jest prawem każdej istoty ludzkiej, skoro tylko oddycha powietrzem żywotnym i żadne prawo ludzkie nie może go pozbawić tego prawa, które wywodzi z prawa natury”. [98] Wesley skłonił George'a Whitefielda do podróży do kolonii, pobudzając transatlantycką debatę na temat niewolnictwa. [99] Wesley był przyjacielem i mentorem Johna Newtona i Williama Wilberforce'a, którzy również mieli wpływ na zniesienie niewolnictwa w Wielkiej Brytanii. [100]

To dzięki abolicjonistycznemu przesłaniu Wesleya młody Afroamerykanin Richard Allen nawrócił się na chrześcijaństwo w 1777 r., a później założył w 1816 r. Afrykański Metodystyczny Kościół Episkopalny (AME) w tradycji metodystycznej. [101] [102]

Wsparcie dla kaznodziejek Edytuj

Kobiety odgrywały aktywną rolę w Metodyzmie Wesleya i były zachęcane do prowadzenia zajęć. W 1761 roku nieformalnie pozwolił Sarze Crosby, jednej ze swoich nawróconych i liderce klasy, głosić kazanie. [103] Przy okazji, gdy ponad 200 osób uczestniczyło w zajęciach, które miała nauczać, Crosby poczuła, że ​​nie może wypełnić swoich obowiązków jako lidera klasy, biorąc pod uwagę duży tłum, i zamiast tego zdecydowała się głosić. [104] [105] Napisała do Wesleya, prosząc go o radę i przebaczenie. [106] Pozwolił Crosby kontynuować swoje nauczanie tak długo, jak powstrzymywała się od tak wielu manier głoszenia, jak tylko mogła. [107] W latach 1761-1771 Wesley napisał szczegółowe instrukcje dla Crosby'ego i innych, ze szczegółami dotyczącymi stylów głoszenia, których mogli użyć. Na przykład w 1769 roku Wesley pozwolił Crosby'emu wygłaszać napomnienia. [108]

Latem 1771 roku Mary Bosanquet napisała do Johna Wesleya, by bronić swojej pracy i pracy Sarah Crosby, głosząc i prowadząc zajęcia w jej sierocińcu Cross Hall. [109] [110] List Bosanquet jest uważany za pierwszą pełną i prawdziwą obronę kazań kobiet w metodyzmie. [109] Jej argumentem było to, że kobiety powinny móc głosić, kiedy doświadczą „nadzwyczajnego powołania” lub gdy otrzymają pozwolenie od Boga. [109] [111] Wesley zaakceptował argument Bosanqueta i formalnie zaczął zezwalać kobietom na nauczanie metodyzmu w 1771. [112] [111]

Wesley dużo podróżował, zazwyczaj konno, głosząc dwa lub trzy razy dziennie. Stephen Tomkins pisze, że „[Wesley] przejechał 250 000 mil, rozdał 30 000 funtów i wygłosił ponad 40 000 kazań”. [113] Tworzył stowarzyszenia, otwierał kaplice, badał i zatrudniał kaznodziejów, zarządzał organizacjami charytatywnymi, przepisanymi dla chorych, przyczynił się do pionierskiego wykorzystania elektrowstrząsów w leczeniu chorób [114] oraz dozorowanych sierocińców i szkół (w tym Kingswood School). [115]

Wesley stosował dietę wegetariańską, aw późniejszym życiu z powodów zdrowotnych zrezygnował z wina. [116] Wesley ostrzegał przed niebezpieczeństwem nadużywania alkoholu w swoim słynnym kazaniu: Wykorzystanie pieniędzy, [117] oraz w swoim liście do alkoholika. [118] W swoim kazaniu O przekierowaniach publicznychWesley mówi: „Widzisz wino, gdy musuje w kielichu i zamierzasz je pić. Mówię ci, że jest w nim trucizna! i dlatego błagam, abyś je wyrzucił”. [119] Oświadczenia przeciwko spożywaniu alkoholu w dużej mierze dotyczyły „twardych alkoholi i alkoholi”, a nie piwa o niskiej zawartości alkoholu, które często było bezpieczniejsze do picia niż skażona woda w tamtych czasach. [120] Kościoły metodystyczne stały się pionierami ruchu abstynenckiej wstrzemięźliwości XIX i XX wieku, a później stał się de rigueur w brytyjskim metodyzmie. [121] [122]

Chodził na koncerty muzyczne, a szczególnie był wielbicielem Charlesa Avisona. [123] Po wzięciu udziału w przedstawieniu w katedrze w Bristolu w 1758 roku Wesley zanotował w swoim dzienniku: „Poszedłem do katedry, aby wysłuchać pana Haendla. Mesjasz. Wątpię, czy ta kongregacja była kiedykolwiek tak poważna podczas kazania, jak podczas tego występu. W wielu miejscach, zwłaszcza w kilku refrenach, przekroczyło to moje oczekiwania”[124].

Jest opisywany jako „raczej poniżej średniego wzrostu, proporcjonalny, silny, z jasnym okiem, jasną cerą i świętą, intelektualną twarzą”. [126] [127] Chociaż Wesley preferował celibat, a nie więź małżeńską, [126] [127] ożenił się bardzo nieszczęśliwie w 1751 roku, w wieku 48 lat, z wdową, Mary Vazeille, opisaną jako „zamożna wdowa i matka czworo dzieci." [128] Para nie miała dzieci. John Singleton pisze: „Do roku 1758 opuściła go – nie mogąc poradzić sobie, jak mówi się, z konkurencją o jego czas i oddanie, jaką prezentował stale rozwijający się ruch metodystyczny. Molly, jak ją nazywano, miała wrócić i go opuścić ponownie kilkakrotnie przed ich ostatecznym rozstaniem”. [128] Wesley cierpko donosił w swoim dzienniku: „Nie opuściłem jej, nie odprawiłem jej, nie będę jej wspominał”. [129]

W 1770 roku, po śmierci George'a Whitefielda, Wesley napisał pamiątkowe kazanie, w którym wychwalał godne podziwu cechy Whitefielda i uznawał różnice między dwoma mężczyznami: „Istnieje wiele mniej istotnych doktryn. nie zgadzać się.' Ale w międzyczasie trzymajmy się mocno tego, co najważniejsze”. [130] Wesley mógł być pierwszym, który użył w druku „zgadzam się, żeby się nie zgadzać” – we współczesnym sensie tolerowania różnic – chociaż sam przypisał to powiedzenie Whitefieldowi i to pojawił się wcześniej w innych znaczeniach. [131]

Zdrowie Wesleya gwałtownie się pogorszyło pod koniec jego życia i przestał głosić. 28 czerwca 1790 r., niecały rok przed śmiercią, pisał:

Dziś wchodzę w mój osiemdziesiąty ósmy rok. Przez ponad osiemdziesiąt sześć lat nie znalazłem żadnych słabości starości: moje oczy nie zmętniały, ani moja naturalna siła nie osłabła. Ale w sierpniu zeszłego roku znalazłem niemal nagłą zmianę. Moje oczy były tak zamglone, że żadne okulary mi nie pomogłyby. Moja siła również teraz zupełnie mnie opuściła i prawdopodobnie nie wrócę na ten świat. [132]

Wesley zmarł 2 marca 1791 roku w wieku 87 lat. Kiedy leżał umierający, jego przyjaciele zebrali się wokół niego, Wesley chwycił ich za ręce i powtarzał wielokrotnie: „Żegnaj, żegnaj”. Na koniec powiedział: „Najlepsze jest to, że Bóg jest z nami”, podniósł ramiona i ponownie podniósł słaby głos, powtarzając słowa: „Najlepsze jest to, że Bóg jest z nami”. [133] Został pochowany w swojej kaplicy na City Road w Londynie. [134]

Ze względu na swój charytatywny charakter zmarł biednie, pozostawiając w wyniku swojej pracy życia 135 000 członków i 541 wędrownych kaznodziejów pod nazwą „Metodysta”. Mówi się, że „kiedy John Wesley został zaniesiony do grobu, pozostawił po sobie dobrą bibliotekę książek, znoszony strój duchownego” i Kościół Metodystyczny. [133]

Wesley napisał, zredagował lub skrócił około 400 publikacji. Oprócz teologii pisał o muzyce, małżeństwie, medycynie, abolicjonizmie i polityce. [135] Wesley był logicznym myślicielem i wyrażał się jasno, zwięźle i dobitnie na piśmie. W latach 1746-1760 Wesley skompilował kilka tomów pisemnych kazań, opublikowanych jako Kazania przy kilku okazjach pierwsze cztery tomy zawierają czterdzieści cztery kazania o treści doktrynalnej. [136] Hiszpan Czterdzieści cztery kazania i Uwagi wyjaśniające do Nowego Testamentu (1755) to metodystyczne standardy doktrynalne. [137] Wesley był płynnym, potężnym i skutecznym kaznodzieją, którego zwykle głosił spontanicznie i krótko, choć czasami bardzo długo.

W jego Biblioteka Chrześcijańska (1750) pisze o mistykach, takich jak Makarius z Egiptu, Efrem Syryjczyk, Madame Guyon, François Fénelon, Ignacy Loyola, Jan z Ávila, Franciszek Salezy, Blaise Pascal i Antoinette Bourignon. Praca odzwierciedla wpływ mistycyzmu chrześcijańskiego na posługę Wesleya od początku do końca [13], choć odrzucił ją po niepowodzeniu misji w Gruzji. [138]

proza ​​Wesleya, Pracuje, zostały po raz pierwszy zebrane przez niego samego (32 tomy, Bristol, 1771-74, często przedrukowywane w wydaniach różniących się znacznie liczbą tomów). Jego główne prace prozatorskie to standardowa publikacja w siedmiu oktawowych tomach czasopisma Methodist Book Concern w Nowym Jorku. ten Dzieła poetyckie Jana i Karola, wyd. G. Osborn, ukazał się w 13 tomach, Londyn, 1868-72.

Oprócz jego Kazania oraz Uwagi Są jego Czasopisma (pierwotnie opublikowane w 20 częściach, Londyn, 1740-89 nowe wydanie N. Curnocka zawierające notatki z niepublikowanych pamiętników, 6 tomów, tomy i-ii, Londyn i Nowy Jork, 1909-11) Doktryna grzechu pierworodnego (Bristol, 1757 w odpowiedzi na Johna Taylora z Norwich) Poważny apel do ludzi rozsądku i religii (pierwotnie opublikowana w trzech częściach, wyd. 2, Bristol, 1743), rozbudowana obrona metodyzmu, opisująca zło czasów w społeczeństwie i kościele oraz Prosta relacja o chrześcijańskiej doskonałości (1766).

Wesleya Nabożeństwo niedzielne była adaptacją Księga Wspólnej Modlitwy do użytku przez amerykańskich metodystów. [139] W swojej nabożeństwie na Strażnicy wykorzystał modlitwę pietystyczną, obecnie powszechnie znaną jako Modlitwa Przymierza Wesleya, być może jego najsłynniejszy wkład w chrześcijańską liturgię. [140] Był znanym autorem hymnów, tłumaczem i kompilatorem hymnów. [141]

Wesley pisał także o fizyce i medycynie, na przykład w In Dezyderatum, napisy Elektryczność prosta i użyteczna przez miłośnika ludzkości i zdrowego rozsądku (1759). [142] i Fizyka prymitywna, czyli łatwa i naturalna metoda leczenia większości chorób. [143]

Pomimo mnożenia się jego twórczości literackiej, Wesley został oskarżony o plagiat za zapożyczenia z eseju Samuela Johnsona, opublikowanego w marcu 1775 roku. Początkowo odrzucając zarzuty, Wesley później wycofał się i oficjalnie przeprosił. [144]

Wesley nadal ma główny wpływ teologiczny na metodystyczne i metodystyczne grupy dziedzictwa na całym świecie. Ruch Metodystów liczy 75 milionów wyznawców w ponad 130 krajach.[145] Nauki Wesleya służą również jako podstawa dla ruchu Świętości, który obejmuje denominacje takie jak Wolny Kościół Metodystyczny, Kościół Nazarejczyka, Armia Zbawienia i kilka mniejszych grup, od których zielonoświątkowcy i części ruchu charyzmatycznego są odgałęzieniami . [146] Wezwanie Wesleya do świętości osobistej i społecznej nadal rzuca wyzwanie chrześcijanom, którzy próbują rozeznać, co to znaczy uczestniczyć w Królestwie Bożym.

W Kalendarzu Świętych Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego w Ameryce został upamiętniony 2 marca wraz ze swoim bratem Karolem. Bracia Wesley są uhonorowani [147] mniejszym Świętem 3 marca w Kalendarzu Świętych Kościoła Episkopalnego,[148] oraz 24 maja (Dzień Aldersgate, z mniejszym Świętem) w Kalendarzu Kościoła Anglii. [149]

W 2002 roku Wesley znalazł się na 50 miejscu na liście BBC 100 największych Brytyjczyków, sporządzonej na podstawie ankiety brytyjskiej opinii publicznej. [150]

Dom i kaplica Wesleya, które zbudował w 1778 roku przy City Road w Londynie, są nadal nienaruszone, a kaplica ma kwitnące zgromadzenie z regularnymi nabożeństwami, a także Muzeum Metodyzmu w krypcie. [151]

Liczne szkoły, uczelnie, szpitale i inne instytucje noszą dodatkowo imię Wesleya, wiele z nich nosi imię metodyzmu. W 1831 roku Wesleyan University w Middletown w stanie Connecticut był pierwszą instytucją szkolnictwa wyższego w Stanach Zjednoczonych noszącą imię Wesleya. Obecnie świecka instytucja została założona jako wyłącznie męskie kolegium metodystów.

„Pamiętaj o Johnie Wesleyu”, Wroot, niedaleko Epworth

Statua Wesleya przed kościołem Wesley Church w Melbourne, Australia

Panel wystawowy w Gwennap Pit w Kornwalii, gdzie głosił Wesley

Witraż na cześć Wesleyów i Asbury, nad jeziorem Junaluska w Północnej Karolinie

John Wesley głosił kazanie w Moorfields w 1738 r., witraż w St Botolph's, Aldersgate

Wodowanie statku misyjnego John Wesley w West Cowes, Isle of Wight, 23 września 1846

W filmie Edytuj

W 1954 roku Komisja ds. Radia i Filmu Brytyjskiego Kościoła Metodystycznego we współpracy z J. Arthurem Rankiem wyprodukowała film John Wesley. Była to opowieść na żywo z życia Wesleya, z Leonardem Sachsem w roli tytułowej. [152]

W 2009 roku bardziej ambitny film fabularny, Wesley, został wydany przez Foundery Pictures, w którym wystąpił Burgess Jenkins jako Wesley. Film wyreżyserował wielokrotnie nagradzany filmowiec John Jackman. [153]

W teatrze muzycznym Edytuj

W 1976 roku musical Jeździć! Jeździć!, skomponowana przez Penelope Thwaites AM i napisana przez Alana Thornhilla, miała swoją premierę w Westminster Theatre na londyńskim West Endzie. Utwór oparty jest na prawdziwej historii uwięzienia osiemnastoletniej Marthy Thompson w Bedlam, incydentu z życia Wesleya. Premier wystartował w 76 spektaklach. [154] Od tego czasu miał ponad 40 produkcji, zarówno amatorskich, jak i profesjonalnych, w tym wersję koncertową z 1999 roku, wydaną przez wytwórnię płytową Somm, z Keithem Michellem jako Wesleyem. [155]


Podziemna kolej

Podziemna linia kolejowa była terminem użytym po raz pierwszy około 1830 roku. Była to tajna, nieformalna organizacja dróg ucieczki i kryjówek dla zbiegłych niewolników uciekających z niewolniczych stanów na południu. Miejsca docelowe wahały się od wolnych stanów na północy, Kanadzie, Meksyku, a także za granicą.

Wesleyańskie kościoły metodystów często służyły jako stacje wzdłuż i w dół tras prowadzących do bezpieczeństwa na północy. Pastorzy i świeccy służyli jako przewodnicy, zapewniając schronienie, zaopatrzenie i bezpieczne przejście między każdą stacją.


Kolekcje specjalne i archiwum

Wesleyan założony przez liderów metodystów i mieszkańców Middletown. Nauka rozpoczęła się od 48 uczniów w różnym wieku, prezydenta, 3 profesorów i 1 korepetytora kosztowało 36 USD rocznie.

Nazwany na cześć Johna Wesleya, założyciela Metodyzmu, który powstał w Anglii w latach 20. XVIII wieku i był szczególnie ważny ze względu na wczesny nacisk na służbę społeczną i edukację.

Pierwszy prezydent Willbur Fisk zainaugurowany we wrześniu. 

  • Fisk był wybitnym pedagogiem metodystycznym, który wierzył, że edukacja służy dwóm celom: „dobru wykształconej jednostki i dobru świata”.
  • Prezydent Fisk starał się zrównać współczesne języki, literaturę i nauki przyrodnicze z klasyką.

Najwcześniejsi wesleyańscy studenci byli wyłącznie mężczyznami, głównie metodystami i prawie wyłącznie białymi.
Wesleyan zaproponował program sztuk wyzwolonych, a nie szkolenie teologiczne.

Więzy z Kościołem Metodystów, które były szczególnie silne w pierwszych latach i od lat 70. do 90. XIX wieku, nasilały się i zanikały w XIX i na początku XX wieku.

Wesleyan stał się w pełni niezależny od kościoła metodystów w 1937 roku.

Wybudowano Judd Hall.  Jeden z pierwszych amerykańskich budynków uniwersyteckich zaprojektowanych jako całkowicie poświęcony badaniom naukowym.

1872 – 1912

Wesleyan przyznał ograniczoną liczbę kobiet począwszy od 1872 roku. W 1909 koedukacja uległa presji absolwentów płci męskiej, z których niektórzy uważali, że zmniejszyła pozycję Wesleyan w porównaniu z jej rówieśnikami akademickimi. Ostatnie studentki ukończyły szkołę w 1912 roku. W 1911 roku część absolwentów Wesleyan założyła Connecticut College for Women w Nowym Londynie, aby pomóc wypełnić pustkę po tym, jak Wesleyan zamknął swoje drzwi dla kobiet.

XX wiek

1943 - 1967

Prezydent Victor L. Butterfield, jedenasty prezydent Wesleyana, był orędownikiem studiów interdyscyplinarnych.

Centrum Studiów Zaawansowanych (obecnie Centrum Nauk Humanistycznych) sprowadziło na kampus wybitnych naukowców i osoby publiczne, które ściśle współpracowały zarówno z wykładowcami, jak i studentami.

Graduate Liberal Studies Program, założony w 1953 roku, jest najstarszym programem studiów liberalnych i pierwszym grantodawcą M.A.L.S. (Master of Liberal Studies) i C.A.S. (Certyfikat Studiów Zaawansowanych) stopni.

Zainaugurowano interdyscyplinarne studia licencjackie: Kolegium Literackie, Kolegium Nauk Społecznych oraz nieistniejące już Kolegium Studiów Ilościowych.

Wzorcowy program Wesleyana’ w world music, czyli etnomuzykologii, również pochodzi z tego okresu. Studia doktoranckie z nauk ścisłych i etnomuzykologii zostały ustanowione na początku lat sześćdziesiątych.

1960

Aktywna rekrutacja studentów koloru. Wielu wesleyańskich wykładowców, studentów i pracowników było aktywnych w ruchu na rzecz praw obywatelskich, a wielebny Martin Luther King Jr. odwiedzał kampus kilka razy.

Kobiety przyjmowane jako studentki transferowe.

Założenie Instytutu Afroamerykańskiego. Przemianowany na Centrum Studiów Afroamerykańskich w 1974 r.

Studentki ponownie przyznały się do Wesleyan jako pierwszaki. Powrót koedukacji zapowiadał dramatyczny wzrost liczby studentów, a parytet płci osiągnięto bardzo szybko.

Jesienią otwarto Centrum Sztuki.  Zaprojektowali wybitni architekci Kevin Roche i John Dinkeloo

Utworzenie Mansfield Freeman Center for East Asian Studies

Douglas J. Bennett, 15. prezydent Wesleyan, dokonał inauguracji. Administracja nadała wysoki priorytet różnorodności na wydziałach i personelu administracyjnym, w gronie studentów oraz w programie nauczania.

Otwarcie Centrum dla Ameryk.  Łączy amerykanistykę i studia latynoamerykańskie

21. Wiek

Otwarcie Centrum Studiów Filmowych z najnowocześniejszym zapleczem projekcyjnym i produkcyjnym

Otwarto Freeman Athletic Center. Zawiera salę gimnastyczną z 1200 miejscami do koszykówki i siatkówki, centrum fitness Andersen o powierzchni 7500 stóp kwadratowych oraz centrum squasha Rosenbaum z ośmioma kortami.

  • Inauguracja Michaela S. Rotha, szesnastego prezydenta Wesleyan’. 
  • Otwarcie Centrum Uniwersyteckiego Suzanne Lemberg Usdan
  • Sąsiedni budynek Fayerweather odnowiony i przemianowany na Beckham Hall

Otwarcie Allbritton Center, w którym znajdują się dwa nowe programy:

  • Centrum Studiów nad Życiem Publicznym, które łączy pracę intelektualną na terenie kampusu z kwestiami politycznymi na poziomie krajowym i międzynarodowym
  • Shapiro Creative Writing Center, które skupia studentów i wykładowców poważnie zaangażowanych w pisanie.

Otwarto College of the Environment. Założone z przekonania o odporności ludzkiego ducha i chęci rozwijania długoterminowej wizji zdrowia człowieka i ekosystemu.


Kim są Wesleyanie i jakie są wierzenia Kościoła Wesleyan?

Wesleyanie to ewangelicka grupa kościoła protestanckiego, która wywodzi swoje dziedzictwo od Johna Wesleya. Wesley był założycielem ruchu metodystycznego, który wyszedł z Kościoła anglikańskiego w połowie XVIII wieku. Nazwa „metodysta” odnosiła się do praktykowania kilku „metod” osobistej dyscypliny, aby żyć życiem chrześcijańskim. Ogólnie rzecz biorąc, Kościół Wesleyański, podobnie jak inni z ruchu metodystów, trzyma się doktryny Arminian, która kładzie nacisk na wolną wolę człowieka w sprawach duchowych i naucza, że ​​człowiek może stracić zbawienie. Kluczową doktryną Kościoła jest „łaska zapobiegawcza”, która odnosi się do Bożej łaski działającej w jednostce przed jej decyzją o zaufaniu Chrystusowi i umożliwiającej jej otrzymanie Bożego daru zbawienia.

Współczesny amerykański Kościół Wesleyański wywodzi się z rozłamu z Episkopalnym Kościołem Metodystycznym w 1843 r. w sprawie niewolnictwa. Przywódcy nowego Kościoła Wesleyańskiego dostrzegli potrzebę szerzenia biblijnej świętości na ziemi i zapewnienia sprawiedliwości swoim bliźnim. Oprócz przyczyn społecznych, takich jak niewolnictwo, Kościół kładł nacisk na pogłębiające się doświadczenie z Bogiem, skutkujące czystością serca i ostatecznie prowadzące do „całego uświęcenia” lub bezgrzesznej doskonałości w tym życiu. W 1966 roku Kościół Wesleyański połączył się z Sojuszem Reformowanych Baptystów Kanady. W 1968 roku Kościół Pielgrzyma Świętości połączył się z Wesleyanami. Według siedziby głównej kościoła (w Fishers w stanie Indiana) kościół ma obecnie ponad 400 000 członków w około 4000 kościołów.

Zgodnie ze swoim dziedzictwem, Kościół Wesleyański kładzie dziś nacisk na zastosowanie doświadczenia chrześcijańskiego w kwestiach społecznych. Dyskryminacja i uprzedzenia to kluczowe tematy dotyczące rasy, płci, wieku lub innych dziedzin życia. Podstawą ich troski w tej dziedzinie jest List do Galacjan 3:28: „Nie ma Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety, bo wszyscy jesteście jedno w Chrystusie Jezusie”. Wesleyanie byli na czele debaty o egalitaryzmie, twierdząc, że kobiety są w pełni równe mężczyznom pod względem ich pozycji i funkcji w Kościele.

John Maxwell i George Beverly Shea to dwa przykłady Wesleyczyków, którzy osiągnęli uznanie w całym kraju.


Fundusz stał się znany jako „The Twentieth Century Fund” lub „Million Guinea Fund”.

Księga MINUT Komitetu FUNDUSZU XX WIEKU daje jasny obraz celów i zadań Funduszu.

Pierwsze spotkanie funkcjonariuszy funduszu Twentieth Century Fund odbyło się 1 sierpnia 1898 r. Uzgodniono, że rejestry powinny być wysyłane do wszystkich obwodów do użytku przez obwody, wraz z arkuszami dla lokalnych kaplic, szkółek niedzielnych, spotkań klasowych i użytku rodzinnego. Przesyłane będą również księgi kolekcji składek tygodniowych i miesięcznych oraz pudełka do użytku rodzinnego.

Na Generalnym Komitecie Twentieth Century Fund, który odbył się w Wesley's Chapel 25 i 26 października 1898, w którym uczestniczyło 160 ministrów i świeckich, uzgodniono, że ROLA HISTORYCZNA powinna zostać otwarta 1 stycznia 1899 i zamknięta 1 stycznia 1901 i aby podczas nabożeństw odbywających się tego dnia odczytywana była lista darczyńców w każdym Kościele lub obwodzie. Historyczny Zwój zostanie zachowany wraz z historycznymi dokumentami Wesleyan Methodist Church. Uzgodniono również, że fundusz XX wieku zostanie wykorzystany do następujących celów:

  • 300 000 funtów na pomoc w zakupie terenów i budowie Wesleyan Methodist Chapels, szkółek niedzielnych lub sal misyjnych w Wielkiej Brytanii oraz dla domów żołnierzy i marynarzy.
  • 200 000 funtów na pracę edukacyjną w instytucjach edukacyjnych związanych z Wesleyan Methodist Church oraz na dalsze doskonalenie umysłowe i szkolenie lokalnych kaznodziejów.
  • 100 000 funtów na pracę misjonarzy zagranicznych.
  • 100 000 funtów na pracę misjonarzy domowych, w tym pracę wstrzemięźliwości.
  • 250 000 funtów na zakup odpowiedniej działki w Londynie i budowę monumentalnego budynku Connexional Building.
  • 50 000 funtów na rozwój pracy Domu Dziecka w celu uratowania wszystkich dzieci pochodzenia metodystycznego i nonkonformistycznego ze szkół przydomowych, a także na utrzymanie sierot po żołnierzach metodystycznych i marynarzach.
  • Dotacje byłyby również przyznawane Irlandzkiej Wesleyańskiej Konferencji Metodystycznej oraz Okręgom Zagranicznym i byłyby one nie mniejsze niż kwoty zebrane lokalnie w tych okręgach.

Uzgodniono również, że ROLA HISTORYCZNA będzie zawierać nazwiska wszystkich darczyńców i kolekcjonerów, niezależnie od tego, czy są członkami Kościoła Metodystycznego, nauczycielami lub uczonymi w szkołach niedzielnych i dziennych, komunikantami, posiadaczami miejsc [osoby, które płacą czynsz za ławki, aby zarezerwować miejsca] lub innych czcicieli, zwolenników i przyjaciół metodyzmu w kraju i za granicą.

Aby zakwalifikować się do miejsca w Historycznym Rzucie:

[1] Wszystkie osoby, które dały lub zebrały jedną lub więcej gwinei.

[2] Wszystkie osoby, w imieniu których lub na pamiątkę których została przekazana jedna lub więcej gwinei.

[3] Od wszystkich osób, które po staraniach w dobrej wierze w okresie do 1 stycznia 1901 r. nie można w ocenie Komisji Okręgowej racjonalnie oczekiwać spełnienia powyższych warunków.

[4] W żadnym wypadku podane lub zebrane kwoty nie zostaną odnotowane w historycznym zestawieniu.

Fundusz znany jako „The Million Guinea Fund” ostatecznie zamknął się 30 czerwca 1904 r., nie osiągając założonego celu w 1901 r. Ostatecznie zebrał 1 075 727,13 funtów.

W 1908 r. Komitet zgodził się związać 17 000 stron z nazwiskami darczyńców, mimo że 13 obwodów z 815 obwodów w Wesleyan Connexion nie zwróciło swoich stron. Specjalny regał został zamówiony i umieszczony w Westminster Central Hall po jego otwarciu w 1912 roku i to tam znajduje się Historic Roll.


Bez zebrania klasowego metodyzm upada

W jego książce Mistrz Ćwiczeń Metodyzmu (1902), Charles Goodell napisał:

Dla organizacji i dyscypliny klasa jest głową i źródłem Kościoła. Nasza Dyscyplina nakazuje, aby członkostwo w naszym kościele było podzielone na klasy, a każdy członek jakiejś klasy. Jeśli kościół nie ma klasy, nie jest kościołem metodystycznym w żadnym prawdziwym sensie… Możemy być pewni, że metodyzm prawdziwego typu rośnie lub maleje wraz ze wzrostem lub pogorszeniem się zgromadzenia klasy”. 21

William Carvosso (lider klasy, który był bliskim przyjacielem Johna Wesleya) powiedział o Wesleyu:

Uważał zebranie klasowe za duchową owczarnię, do której każda dusza, która pragnęła uciec przed nadchodzącym gniewem i zostać zbawiona od grzechu, powinna być natychmiast prowadzona, ponieważ wiedział z niezliczonych faktów, że wewnątrz Granica tego nieskończenie ważnego środka zbawienia, święte pragnienia i postanowienie były szczęśliwiej pielęgnowane, bronione i umacniane, niż mogłyby być gdzie indziej. Zebranie klasowe było dla niego wielkim instrumentem promowania decyzji opartych na zasadach religijnych, a dobro, które w ten sposób uczynił, jest niewyobrażalne. 22

W 1882 roku Gilbert Murray napisał:

Spotkanie klasowe jest świętym miejscem w metodyzmie. Jej członkostwo uznało ją za cudownie przystosowaną do wychowania chrześcijańskiego charakteru, a żyje niewielu prawdziwych metodystów, którzy nie dziękują Bogu za klasowe zebranie metodystów. Nieopisana użyteczność tej instytucji była coraz bardziej widoczna… Zebranie klasowe, bardziej niż jakiekolwiek inne środki, zachowało pierwotną czystość i wigor metodyzmu… Bez cotygodniowego zebrania klasowego wesleyański metodyzm dobiegłby końca… spotkanie klasowe to metodyzm. A metodyzm to spotkanie klasowe. Oba są nierozerwalnie związane. 23

W 1881 r. OP Fitzgerald (przywódca klasowy) napisał: „… jako ogień w moich kościach… [Wierzę], że metodyzmu nie stać na rezygnację z zebrania klasowego, że może być jeszcze skuteczniejszy jako środek łaski niż kiedykolwiek wcześniej." Następnie wezwał do „Przebudzenia na spotkaniach klasowych” w metodyzmie, twierdząc, że bez niego metodyzm długo by nie przetrwał. Studium historii Kościoła Metodystycznego pokazuje, że kiedy zebrania klasowe zaczęły zanikać, tak samo Kościół. W 1916 r. Wilson Hogue ostrzegał: „Nie można obniżyć charakteru zgromadzenia klasowego, w przeciwnym razie przestanie istnieć wspaniała, odświeżająca duszę i potężna żywotność Kościoła”. 24

Upadek zgromadzenia klasowego zawsze wskazuje na upadek kościoła w duchowym życiu, mocy i płodności. Ilekroć puls kościoła bije wysoko z intensywnością przebudzenia, zawsze spotkasz się z dobrą frekwencją na spotkaniu klasowym. Ilekroć puls kościelny jest duchowo słaby, zainteresowanie spotkaniem klasowym będzie widoczne przy przypływie. 25

John Wesley napisał słynne:

Nie boję się, że ludzie zwani metodystami kiedykolwiek przestaną istnieć ani w Europie, ani w Ameryce. Ale obawiam się, że nie powinni istnieć tylko jako martwa sekta, mająca formę religii bez władzy. I niewątpliwie tak się stanie, jeśli nie będą mocno trzymać się zarówno doktryny, ducha, jak i dyscypliny, z którą po raz pierwszy rozpoczęli. 26


Badanie historii rodziny

Dla osób z przodkami Metodystów istnieje wiele sposobów na zbadanie swojego drzewa genealogicznego za pomocą archiwów i zapisów Metodystów.

Lokalne rejestry kościelne i obwodowe

Wszystkie lokalne kościoły i kaplice metodystów sporządzają księgi chrztów i ślubów oraz protokoły ze spotkań kościelnych.

Grupa kościołów i kaplic metodystycznych w okolicy nazywa się Obwodem, które tworzą plany głoszenia (zawierające nazwiska lokalnych kaznodziejów metodystycznych) i protokoły z odbytych spotkań.

Akta kościelne i okręgowe są zwykle przechowywane w archiwach i biurach metrykalnych władz lokalnych. Urzędy metrykalne przechowują również kopie akt parafialnych (Kościoła Anglii), akta z innych grup nonkonformistycznych, testamenty, świadectwa spadkowe, akta cmentarne i szereg innych źródeł.

Należy pamiętać, że nie wszystkie zapisy z kaplic i obwodów przetrwały i że w niektórych częściach kraju metodyści byli ochrzczeni, pobrani i pochowani w kościołach parafialnych i na cmentarzach Kościoła anglikańskiego, a zatem pojawią się w aktach parafialnych.

Świadectwa chrztu

Jeśli szukasz kopii własnego świadectwa chrztu, księga może nadal znajdować się w budynku, w którym odbył się chrzest. W takim przypadku powinieneś być w stanie skontaktować się z obecnym ministrem i uzyskać kopię. Pomoże Ci w tym nasza wyszukiwarka kościołów na tej stronie internetowej www.methodist.org.uk/links/find-a-church.

Jeśli budynek, w którym zostałeś ochrzczony, został zamknięty dla celów kultu, musisz spróbować gdzie indziej.

Kiedy kościół zostaje zamknięty, mamy złożyć księgi metrykalne w lokalnym urzędzie metrykalnym, więc następnym krokiem będzie skontaktowanie się z powiatowym lub okręgowym urzędem metrykalnym dla powiatu, w którym stał kościół.Ponieważ kościoły metodystyczne są zorganizowane w obwody, a te nie zawsze są zgodne z granicami władz lokalnych, może się okazać, że rejestr trafił do sąsiedniego hrabstwa, ale pracownicy biura metrykalnego będą mogli ci w tym pomóc. Możemy również pomóc w ustaleniu, dokąd należało wysłać rejestr. Na tej stronie znajduje się przewodnik.

Jeśli kościół, w którym odbywał się chrzest, został zastąpiony innym lub połączony z innym, możliwe jest, że księga metrykalna będzie w nowym kościele. Jeśli nie byłeś w stanie znaleźć rejestru w biurze metrykalnym, powinieneś skontaktować się z kościołem najbliższym temu, w którym zostałeś ochrzczony, korzystając z naszego wyszukiwania kościelnego. Ktoś lokalny powinien być w stanie Ci doradzić. Posiadamy również sieć własnych archiwistów okręgowych i obwodowych, a jeśli się z nami skontaktujesz, postaramy się skontaktować z odpowiednią osobą.

Niestety zdarzają się sytuacje, w których rejestry są zagubione - ale staramy się tego unikać.

Należy pamiętać, że za kopię certyfikatu może być pobierana opłata.

Metodystka w rodzinie?

Metodysta w rodzinie to krótka książka, która odpowiada na dziesięć najczęściej zadawanych pytań dotyczących historii rodziny metodystów. Tłumaczy żargon metodystyczny i wyjaśnia, w jaki sposób posiadanie przodka metodystycznego może wpłynąć na zapisy rodzinne, które można znaleźć dzisiaj.

Uwzględnia również rozwój Internetu i wskazuje przydatne zasoby dostępne w formie drukowanej i elektronicznej.

Pełne informacje o książce i sposobie jej uzyskania można znaleźć na stronie internetowej wydawnictwa Methodist Publishing.

Niektóre źródła internetowe

Wiele metryk chrztów metodystów zostało spisanych i można je kupić w różnych firmach. O wiele więcej jest teraz dostępnych online.

Wszystkie rejestry metodystów sprzed 1837 r. znajdują się pod opieką Archiwum Narodowego i można je przeglądać za opłatą online na stronie www.bmdregisters.co.uk. Główne strony genealogiczne obejmują dostęp do transkryptów szeregu rejestrów metodystów.

Powiatowe biura metrykalne zawierają umowy, aby dodać więcej treści do tych witryn. Wiele kościołów metodystycznych i lokalnych stowarzyszeń historii rodziny również dodaje treści do Internetu. Najlepszą radą jest korzystanie z Internetu i wyszukiwanie. Możesz znaleźć to, czego szukasz, chociaż zawsze powinieneś pamiętać, że polegasz na pracy innych ludzi i umiejętnościach transkrypcji.

Wszyscy pastorzy metodystyczni, którzy zmarli przed 1963 r., podczas gdy nadal służyli jako pastorzy, są wymienieni na stronach My Methodist History, My Primitive Methodist Ancestors, My Wesleyan Methodist Ancestors i My Bible Christian Ancestors. Listy te zostaną zaktualizowane o szczegóły ministrów, którzy zmarli od 1963 roku, a w szczególności My Primitive Methodist Ancestors jest bogatym źródłem informacji o ludziach www.myprimitivemethodists.org.uk/category_idtxt__people.aspx

Wszyscy pastorzy metodystyczni mają wydrukowane nekrologi jako część protokołu konferencji. Większość dorocznych protokołów z Wesleyan Methodist Conference sprzed 1900 roku została zdigitalizowana.


Obejrzyj wideo: Religie i kościoły w Polsce - Luteranie (Czerwiec 2022).


Uwagi:

  1. Kirklyn

    Co za godne podziwu pytanie

  2. Jilliann

    Moim zdaniem się mylisz. Mogę to udowodnić. Napisz do mnie w PM, porozmawiamy.

  3. Mamdouh

    Moim zdaniem temat jest bardzo interesujący. Oferuję ci omówienie tutaj lub w PM.

  4. Leicester

    Myślę, że przyznajesz się do błędu.

  5. Krisoijn

    Jestem pewien, że się mylisz.

  6. Eyou

    A co mogę wtedy powiedzieć?

  7. Gaile

    Mogę zasugerować, abyś odwiedził witrynę, która zawiera wiele informacji na ten temat.



Napisać wiadomość