Podcasty historyczne

Moneta Demareteion z V wieku p.n.e.

Moneta Demareteion z V wieku p.n.e.


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Historia dżinizmu

Dżinizm to religia założona w starożytnych Indiach. Dżiniści śledzą swoją historię przez dwadzieścia cztery lata tirthankara i czcij Rishabhanathę jako pierwszą tirthankara (w obecnym cyklu czasowym). Niektóre artefakty znalezione w cywilizacji Doliny Indusu zostały zasugerowane jako powiązanie ze starożytną kulturą Jain, ale bardzo niewiele wiadomo na temat ikonografii i pisma Doliny Indusu. [ wymagany cytat ] Ostatnie dwa tirthankara, 23. tirthankara Parszwanatha (ok. 8-7 wpne) i 24 tirthankara Mahavira (ok. 599 – ok. 527 pne) uważane są za postacie historyczne. Mahavira był rówieśnikiem Buddy. Według tekstów Jain, 22 Tirthankara Neminatha żył około 85 000 lat temu i był kuzynem Kryszny. Dżiniści uważają swoją religię za wieczną.

Dwie główne sekty dżinizmu, Digambara i Świętambara sekta, prawdopodobnie zaczęła się formować około III wieku p.n.e., a schizma została zakończona około V wieku n.e. Sekty te podzieliły się później na kilka podsekt, takich jak Sthanakavasi i Terapanthis. Dżinizm współistniał z buddyzmem i hinduizmem w starożytnych i średniowiecznych Indiach. Wiele z jego historycznych świątyń zostało zbudowanych w pobliżu świątyń buddyjskich i hinduskich w I tysiącleciu naszej ery. Po XII wieku świątynie, pielgrzymki i naga ascetyczna tradycja dżinizmu były prześladowane podczas rządów muzułmańskich, z wyjątkiem Akbara, którego tolerancja religijna i poparcie dla dżinizmu doprowadziło do tymczasowego zakazu zabijania zwierząt podczas dżinistycznego święta religijnego w Paryusan . Założycielem dżinizmu był Tirthankara Aadinatha.


Zawartość

Kiedy do władzy doszedł Cyrus Wielki (550–530 pne), monety były w jego królestwie nieznane. Handel wymienny i do pewnego stopnia kruszec był używany w handlu. [7] Praktyka używania srebrnych sztabek jako waluty wydaje się być również obecna w Azji Środkowej od VI wieku. [8]

Cyrus Wielki wprowadził monety do imperium perskiego po 546 rpne, po podbiciu Lidii i pokonaniu jej króla Krezusa, którego ojciec Alyattes ustanowił pierwszą w historii monetę. [7] Wraz z podbojem Lidii Cyrus nabył region, w którym wynaleziono monetę, rozwinięto ją dzięki zaawansowanej metalurgii i która była w obiegu już od około 50 lat, czyniąc Królestwo Lidyjskie jedną z wiodących potęg handlowych tamtych czasów. [7]

Wydaje się, że Cyrus początkowo przyjął monetę lidyjską jako taką i nadal uderzał w monetę Lidii w stylu lwa i byka. [7] Monety staterowe miały wagę 10,7 grama, standard pierwotnie stworzony przez Krezusa, który został następnie przyjęty przez Persów i stał się powszechnie znany jako „standard perski”. [9] Persowie wybili także pośmiertne półstantery krezeidów o masie 5,35 g, które stały się wzorcem wagowym dla późniejszych Sigloi, wprowadzonych pod koniec VI wieku p.n.e. [9] [10]

Wkrótce po 546 roku Cyrus przejął także pełną kontrolę nad Azją Mniejszą, w tym innymi regionami, takimi jak Licja, Karia czy Jonia, po podbojach swego generała Harpagosa. [11] Wraz z podbojem Lidii i przyjęciem monet lidyjskich, rodzące się imperium Achemenidów uzyskało w ten sposób dostęp do najnowocześniejszych monet swoich czasów i związanej z tym potęgi ekonomicznej. [12] Mennica znajdowała się w Sardes, obecnie stolicy wszystkich zachodnich satrapii Imperium Achemenidów, i kontynuowała działalność menniczą za Cyrusa. [12] Moneta ta zaopatrywałaby zachodnią część Imperium Achemenidów. [12]

Technicznie rzecz biorąc, te wczesne monety wykorzystywały stemple kadzidła na rewersie, podczas gdy kostka na awersie składała się z pewnego projektu graficznego (technika „układania i dziurkowania”, a nie późniejsza technika „dwóch matryc”). [13] Monety lidyjskie wykorzystywały podwójne stemple w rezerwie, technikę, która została uproszczona w czasach Dariusza poprzez użycie pojedynczego odwróconego stempla na niektórych monetach. [12] Niektóre z najwcześniejszych monet licyjskich za czasów Achemenidów również wykorzystywały motyw zwierzęcy na awersie i kadzidełka na rewersie, które przekształciły się w formy geometryczne, takie jak dwie przekątne między wystającymi prostokątnymi uszami. [14] [15]


Portrety zmian: starożytne monety

Przenośność monet czyni je idealnymi do dzielenia się pomysłami i przenoszenia obrazów w czasie i miejscu.

Autor: <a href="https://www.artic.edu/authors/45/elizabeth-benge">Elizabeth Benge</a>

Monety starożytne czy współczesne odzwierciedlają kulturę, która je wyprodukowała, w tym aspekty polityki, ekonomii, religii, a nawet mody i stylu. A jeszcze bardziej dziwi fakt, że tak wyjątkowy szczegół można przekazać na tak małą skalę. Stała kolekcja muzeum obejmuje ponad 1200 monet, z których większość pochodzi z okresów starożytnej Grecji, Rzymu i Bizancjum i obejmuje okres od początku VI wieku p.n.e. do XI wieku n.e. Dzięki niesamowitemu kunsztowi starożytnych grawerów monety te zawierają wskazówki dotyczące historii ich powstania i miast, które reprezentują.

Stater (moneta) przedstawiająca przyczajonego psa, V wiek p.n.e.

Greckie Kyzikos, Mysia (obecnie Turcja)

Uczeni ogólnie zgadzają się, że najwcześniejsze monety bito z elektrum (naturalnego stopu złota i srebra) w Lidii (region dzisiejszej zachodniej Turcji) około połowy VII wieku p.n.e. Termin „uderzony” odnosi się do techniki używanej do robienia monet, w której czysty metalowy krążek jest umieszczany między dwoma matrycami, które następnie są uderzane ciężkim młotkiem. Obejrzyj ten proces w akcji w tym filmie.

Wczesne greckie monety przedstawiały elementy ważne dla emitującego miasta. Tuńczyk (rodzaj tuńczyka), widoczny poniżej przyczajonego psa na monecie (u góry po lewej), był tak ważną częścią lokalnej gospodarki w Kyzikos, że pojawia się na wszystkich monetach miasta.

Tetradrachma (moneta) przedstawiająca boginię Atenę, 490-322 p.n.e.

Ta moneta z Aten przedstawia na awersie profilową głowę bogini Ateny, patronki i opiekunki miasta, a na rewersie widnieje popularna sowa Ateny. Na monetach mogą pojawiać się inne istotne elementy, takie jak zwierzęta, zasoby naturalne, a także odniesienia do wydarzeń historycznych lub założenia miasta.

Włączenie ważnych osób i symboli trwa do okresu rzymskiego. Najwcześniejsze srebrne monety rzymskie z III wieku p.n.e. były wzorowane na greckich monetach zarówno pod względem projektu, jak i wagi, ale pozostają w wyjątkowo rzymskim stylu. Po tym, jak August został pierwszym cesarzem rzymskim, portrety profilowe władców lub innych członków rodziny cesarskiej stały się standardowym tematem na monetach w całym Cesarstwie Rzymskim i w okresie bizantyjskim. Podobnie jak monety greckie, starożytne monety rzymskie wykorzystywały obrazy do przekazywania wiadomości, ale częściej używały monet jako propagandy, aby wzmocnić poglądy na temat prawa cesarza do rządzenia.

Wiele informacji można zawrzeć w najdrobniejszych szczegółach, a niektóre monety są zapakowane w więcej niż inne.

Denar (moneta) przedstawiająca Pompejusza Wielkiego, 42-40 p.n.e.

Wydany przez Republikę Rzymską Sekstus Pompejusz Magnus. Roman, bity na Sycylii

Przód tego rzymskiego denara przedstawia profilowaną głowę Pompejusza Wielkiego, zamordowanego w 48 roku p.n.e. Monetę wyemitował jeden z synów Pompejusza, Sekstus, który zamieścił wizerunek ojca jako sposób na wzmocnienie własnego związku z nim. Napis na odwrocie deklaruje Sekstusa dowódcą marynarki wojennej i wybrzeża morskiego, tytuł, który Senat nadał mu w 43 roku p.n.e. Co więcej, widzimy dwie ruchliwe postacie, które pokazują mit o braciach Catanean, Amphinomus i Anapius, ratujących swoich rodziców z erupcji Etny na Sycylii (gdzie znajdował się Sekstus). Historia odzwierciedla pobożność, którą chciał przekazać Sekstus. Neptun (grecki Posejdon), bóg morza, pojawia się między braćmi i wzmacnia tytuł Sekstusa jako dowódcy mórz. Prawa stopa Neptuna spoczywa na dziobie statku, a na lewym ramieniu spoczywa płaszcz, w prawej zaś trzyma aplustre, rufę okrętu, który często jest symbolem zwycięstwa na morzu.

Solidus (moneta) Teofila, 829-831

bizantyjska, bita w Konstantynopolu

Po tym, jak chrześcijaństwo stało się oficjalną religią Cesarstwa Rzymskiego, wszechobecną wcześniej profilowaną głowę portretową zastąpiono przedstawieniami frontalnymi lub przedstawiającymi całe ciało, jak widać powyżej lub na monetach Herakliusza. Symbole chrześcijańskie powoli zdominowały ikonografię, chociaż greckie tytuły i wyrażenia zaczęły zastępować łacinę, ponieważ społeczeństwo używało greki jako języka ojczystego. Monety bizantyjskie podkreślały także bliski związek ziemskich monarchów z królestwem niebieskim. W przeciwieństwie do naturalistycznych i dynamicznych popiersi portretowych Cesarstwa Rzymskiego, władcy bizantyjskich monet wydają się być zwróceni do przodu, bardziej abstrakcyjni i linearni, bez unikalnych cech i osobowości. Nacisk na urząd i linię sukcesji staje się centralnym punktem, jeśli władca chciał przybliżyć społeczeństwu swojego zamierzonego następcę, skutecznym narzędziem propagandowym było pokazanie ich razem na tej samej monecie. Aż do XI wieku popiersie licowe było preferowanym wyborem dla typu cesarskiego, ale później figura stojąca była bardziej powszechna i pojawiała się z Chrystusem lub jednym ze świętych.

Histamenon (moneta) Romana III Argyrusa z Chrystusem na tronie, 1028–34

To tylko garstka monet z naszej kolekcji. Spośród prawie 300 dzieł sztuki greckiej, rzymskiej i bizantyjskiej wystawianych w Galerii Marii i Michała Jaharisa, prawie 70 to monety. Dziś monety są bite w procesie podobnym do tego stosowanego w starożytnym świecie śródziemnomorskim, choć na skalę przemysłową. Projekty nadal odzwierciedlają ważne momenty historii i przypominają nam, że szczegóły mogą tak wiele ujawnić. Więc następnym razem, gdy sięgniesz po drobne, które trzymasz w kieszeni lub torebce, pamiętaj, że to nie tylko waluta. To mały portret naszych czasów.

Liz Hahn Benge, kierownik kolekcji, Arts of Africa and Arts of the Ancient Mediterranean and Bizantium


Tło greckich monet

Według starożytnego greckiego historyka Herodota najstarsze monety zostały stworzone przez bogatych królów Lidii w VII wieku p.n.e. Lidia znajdowała się w zachodniej części dzisiejszej Turcji, po drugiej stronie Morza Egejskiego od Grecji. Monety w tamtych czasach były stopem zwanym electrum, który był połączeniem srebra i złota. Za króla Krezusa w połowie VI wieku p.n.e. monety stały się albo czystym srebrem, albo czystym złotem. Ich wartość opierała się na uderzeniach młotka w utworze, przedstawiającym zwierzę podobne do byka lub lwa.

Greckie nadmorskie miasto-państwo Egina przypisuje się wytworzeniu pierwszych prawdziwie greckich monet. Ich monety, wybite ze srebra, miały na awersie żółwia i kwadraty na rewersie. Kwadraty wyznaczały wagę, która nadawała monetom ich wartość wewnętrzną. Srebrne monety Egina miały około 6,2 grama, co stało się standardem w archaicznym świecie greckim. Te i przyszłe monety nazwano by „drachmą”, od greckiego czasownika „uchwycić”.

Pod koniec 500 roku p.n.e. Ateny zaczęły rozszerzać swoją potęgę. Ich najsłynniejszą i najszerzej stosowaną monetą była tetradrachma, która wynosiła około 4 drachm.

Standard monetarny dla tetradrachm stał się znany jako drachma strychowa, która wynosiła około 4,3 grama srebra. Monety te zyskały przydomek „sowy” na podstawie ich projektu: rewers z sową Ateny. Na awersie znajdował się boczny portret samej Bogini Mądrości. Monety w tym okresie były bardzo rozpowszechnione, znajdowano je daleko poza granicami Grecji.

W okresie klasycznym, rozpoczynającym się po wojnach perskich w 480 r. p.n.e., kunszt monetarny osiągnął punkt kulminacyjny. W obiegu znajdowały się ogromne ilości złotych i srebrnych monet z wielu większych miast-państw. Każde z większych miast-państw biło monety z symboliczną dla nich ikonografią. Podobnie jak Ateny, wiele monet przedstawiało głowę bóstwa lub mitologicznego bohatera. Rewers ilustrowałby punkt orientacyjny lub element o znaczeniu. Aleksander Wielki miał znaczący wpływ na monety. Za jego rządów mennice produkowały monety w większych ilościach, o jednakowym rodzaju i wadze.

Okres hellenistyczny, który rozpoczął się około 323 p.n.e. i zakończył w 31 p.n.e., charakteryzował się bardziej płodnym rozprzestrzenianiem się kultury greckiej. Greckie królestwa powstały w takich miejscach jak Egipt, Syria i Indie. Wiele z tych nowych królestw zaczęło bić własne monety, które mogły być wykonane z brązu, złota i metali stopowych. Srebrnym standardem pozostała jednak drachma strychowa z Aten. Nowe królestwa wprowadziły nowy typ projektu: portrety żyjących królów. Chociaż portrety zaczęły się na serio za czasów Aleksandra, przedstawianie królów obecnie sprawujących władzę było czymś nowym i nie było obrazem, który większość greckich miast-państw uważała za stosowną.

Po tym, jak Rzymianie podbili Grecję, kończąc okres hellenistyczny, greckie miasta-państwa przez pewien czas nadal biły własne srebrne i brązowe monety pod nazwą Rzymska Waluta Prowincji.

Ile jest warta twoja grecka moneta? Zobacz więcej w naszym cenniku.


Powstanie Gupty i małżeństwo (3 n.e. i nr 8211 5 n.e.)

Druga dekada IV wieku n.e. była świadkiem powstania jednej z największych i najbardziej znanych dynastii Indii – Guptów. Ta dynastia, która dominowała na subkontynencie indyjskim przez następne dwa i ćwierć wieku, podobno zapoczątkowała Złoty Wiek, w którym u zenitu rozkwitła literatura, sztuka, nauka, architektura, filozofia, religia i rzemiosło. Była to era wielkiej stabilności i dobrobytu oraz ewolucji kulturowej.

Ale jakie były wydarzenia, które doprowadziły do ​​powstania tego potężnego Imperium i kulturowego przebudzenia, które ono spowodowało?

Pod koniec III wieku n.e. potężne imperium Kuszanów było delikatnie zanikającym wspomnieniem. W swoim zenicie Imperium Kushana (od I do III wieku n.e.) rozprzestrzeniło się z Afganistanu na północnym zachodzie aż do Bengalu na wschodzie i było największym znanym imperium w starożytnych Indiach po tym, jak zostało zbudowane przez cesarza Mauryjczyków Ashokę (r. 269-232 p.n.e.). Ale ich rozkwit dobiegł końca, gdy po ostatnim potężnym cesarzu Kushanie Vasudevie (191-232 n.e.) Imperium podzieliło się na zachodnią i wschodnią połowę.

Zachodnia połowa składała się z królestw afgańskich, Północno-Zachodniej Prowincji Granicznej (NWFP) oraz części Pendżabu i Kaszmiru. Wschodnia połowa składała się z Ganga-Yamuna Doab i Wschodniego Pendżabu. Cesarstwo Wschodnie ze stolicą w Mathurze nie cieszyło się już bogactwem płynącym z jego zachodnich prowincji, co doprowadziło do oszałamiającego zatrzymania gospodarki. Ostatnim z cesarskich władców Kuszany był Vaishishika (247-265 n.e.), blady cień jego wielkich poprzedników. Po nim Kushanas nie byli już potęgą, z którą trzeba się było liczyć.

Koniec ery Kushana w północnych Indiach, około 250-270 n.e., doprowadził do rozpadu Imperium i powstania dużej liczby małych stanów i miast-państw. Każdy wasal, sojusznik i lokalny lord marzył o niezależnych rządach, a całe północne równiny Indii były podzielone wzdłuż linii klanów i centrów władzy. Różni wasale i gubernatorzy Kushanas (jak Naga z Padmavati, Yaudheyas, Lichchhavis itp.) ogłosili niepodległość, podobnie jak liczne starsze stany/plemiona, które zostały połączone w Imperium. Osnowa i wątek tkaniny północnych Indii zmieniły się dramatycznie wraz z upadkiem Imperium Kushana.

Tymczasem na Zachodzie przyspieszyło to powstanie imperium Sasanidów (224-641 n.e.) Persji, które rozciągało się od Azji Mniejszej po brzegi Indusu. W 224 roku n.e. Ardaszir V z królestwa Pars zrzucił jarzmo słabego władcy Partów Artabanusa IV w bitwie pod Hormozdgan (224 n.e.) i koronował się na cesarza Ardaszira I z dynastii Sasanidów. Wkrótce przybył do Sindh i po zdobyciu zachodnich Kushan ogłosił się „Kushanshah”. Ci Kushanas stali się jego wasalami.

Sasanijczycy wkrótce rozszerzyli swoje imperium aż do Indusu pod koniec III n.e., a wszystkie kolejne imperia indyjskie musiały zadowolić się ziemiami na wschód od Indusu. Sassański król Szachpur I (240-270 n.e.) całkowicie pokonał Zachodnie Kuszany i pochłonął ich imperium. To położyło kres tej gałęzi Kushanas.

Wiele wcześniejszych republik, datowanych na okres Mahajanapada z VI i V wieku p.n.e., przetrwało z różnym stopniem niepodległości w ramach Imperium Magadhan, a także w fazie postmauryjskiej kontynuowało podobne ustalenia w ramach imperia Indo-Grecki i Kushana. Ta lista obejmuje Lichchhavis i Malwas. W zamian za uległość i lojalność pozwolono im mieć ograniczoną autonomię.

Te republiki istniały od czasu drugiej urbanizacji, wcześniej niż 500 p.n.e., i zostały podporządkowane i połączone w różne iteracje państwa Magadhan, od Bimbisary (ok. 543 – 491 p.n.e.) do Ashoki. Obejmowały one nie tylko Mahajanapady, ale także liczne mniejsze stany, takie jak Nagi z Mathury, Yaudheyas z Pendżabu-Haryany, Arjunayanas i Pauravas z Zachodniego Uttar Pradesh, Audumbaras z Pendżabu oraz Sibis i Malwas z Południowego Radżastanu. Wiele miast-państw, takich jak Kashi (Varanasi), Mathura (w UP), Eran (w Madhya Pradesh) i Tripuri (w MP) również było częścią tego procesu.

Madras z Pendżabu był wielkim plemieniem wojowników wspomnianym w eposach oraz w dziełach sanskryckich i palijskich. To księżniczka Madry została jedną z trzech żon Bimbisary, dając mu tym samym dostęp do szlaku handlowego do Gandhary. To tylko jedno z plemion niepodzielonego Pendżabu w pobliżu współczesnego Sialkot w Pakistanie (starożytna Sagala, była to także ich stolica), które w różnych czasach było niepodległe, a innym razem było państwem wasalnym. Madras również odzyskał niepodległość w okresie postkuszański aż do ich ostatecznego podporządkowania przez Guptów w IV wieku n.e.

Yaudheyowie, którzy po raz pierwszy znaleźli wzmiankę w inskrypcji w Junagadh o władcy zachodniej Kshatrapa Rudradaman (130-150 ne), byli dzikim państwem republikańskim położonym w północnym Radżastanie i południowym Pendżabie-Haryanie. Znani są z monet i znajdują wzmianki w inskrypcjach Kszatrapów i Guptów. Byli znani jako zaciekli wojownicy i podobno dwukrotnie pokonali króla Satavahana Satakarniego.

Na południe od Yaudheyas, w regionie Chittor w Radżastanie, mamy pozostałości Sibisów, a na ich południowy zachód, w północnej Madhya Pradesh, mamy republikę Malwa. Malwowie, znani nam od czasów Aleksandra Wielkiego, przenieśli się z NWFP i ostatecznie zamieszkali w regionie, który do dziś nosi ich nazwę – na płaskowyżu Malwa (część dzisiejszej zachodniej Madhya Pradesh i południowo- Wschodni Radżastan). Po upadku Imperium Kushana Malwowie szybko odzyskali swoją niezależność. Arjunayanie z Pendżabu doszli do władzy po upadku imperium mauryjskiego i wkrótce wyrzeźbili sobie księstwo, w którym rządzili niezależnie lub jako wasale aż do IV wieku n.e.

Region Gujarat, Kutch, Południowy Radżastan, Północno-Zachodni Maharasztra i Zachodnia Madhya Pradesh był mocno w rękach zachodnich Kszatrapów (35-405 ne). Był to ostatni zjednoczony bastion. Byli oni w następstwie Imperium Kushana, jedynego stabilnego państwa w Indiach Zachodnich i przetrwali, dopóki nie zostali całkowicie podbici i zintegrowani z Imperium Guptów w 412 roku n.e.

Ich sąsiedzi, Satavahanowie (100 p.n.e. – III n.e.), podupadali już na początku III wieku n.e., w dużej mierze dzięki upadkowi handlu indorzymskiego, który stanowił ogromną część ich bogactwa gospodarczego. W 225 roku n.e. przestali być siłą, z którą trzeba się liczyć. Feudatorzy Satavahana, Chutu z Banavasi (w Karnataka) i Ikshawaku w Andhra Pradesh, wkrótce ogłosili niepodległość i stworzyli własne państwa. Ikshavakusowie rządzili przez 100 wspaniałych lat, zanim oni również ulegli kaprysom czasu i mieczom sąsiadów.

W Tamil Nadu widzimy przybycie czegoś, co wydaje się być pierwszą nielokalną dynastią, dynastią Pallavas (wcześniej tylko lokalni Cholas, Cheras i Pandyas rządzili najbardziej wysuniętym na południe krańcem Indii). Zaczynamy także widzieć nadejście Kalabhras z regionu Bengaluru i władców Shalankayana z Vengi, którzy następują po krótkotrwałym państwie Ikshavaku. Kalabhry ​​były chyba najbardziej interesujące, ponieważ wielokrotnie przenikały w głąb południowych Indii i przyniosły wiele patronatu dżinizmowi.

W regionie Maharasztra Vidarbha pod koniec III wieku n.e. powstało Imperium Vakataka pod rządami ich założyciela Vindhyashakti (250-270 n.e.), który wkrótce przejął kontrolę nad Wschodnią Maharasztrą (od lokalnych wodzów i małych królestw w Vidarbha) i położył założenie Imperium, które zostało rozszerzone przez jego następcę Pravarasenę I do ogromnego państwa rozciągającego się od Narmady do Andhra Pradesh i od Vidarbha do gór Ghatów Zachodnich.

Podczas gdy to wszystko działo się w zachodniej i południowej części Indii, północ i wschód przechodziły własne frakcjonowanie. Region, który znamy dzisiaj jako Assam, był świadkiem powstania najwcześniejszych zorganizowanych państw, jakie znamy, w królestwach Kamarupa i Davaka (około 300 ne). Davaka, który leżał na wschód od Kamarupy w Dolinie Brahmaputry, wkrótce został wchłonięty przez stan Kamarupa, gdy rozszerzał się na wschód. Ale to właśnie na dalekiej północy doliny Gangesu widzimy prawdopodobnie początki najważniejszego ze wszystkich graczy tego czasu, królestwa Lichchhavis.

Stan Lichchhavi może prześledzić swoją historię do czasów Mahajanapadów. Według historyków Liczczawowie zajmowali region Magadha i tereny na północ od niego aż do Doliny Katmandu. Liczczhawi byli bardzo ważną dynastią w czasach przed-buddyjskich i buddyjskich, a sam Budda należał do jednego z ich klanów i został poczęty i urodzony na ich terytorium. Zniknęły w późniejszym okresie Magadhan i ponownie wyszły ze względnego zapomnienia w II-III wieku n.e., a następnie odegrały bardzo krytyczną rolę w formowaniu się Imperium Guptów (koniec III-VI wieku n.e.).

Inni historycy umieszczają je wokół Widiszy (w dzisiejszym posłach) w tym okresie, a zatem istnieje pewne zamieszanie co do ich dokładnego pochodzenia. Niezależnie od tego, nie umniejsza to niczego z ich znaczenia w tym, co miało nadejść. Wielu uważa, że ​​odkrycie posągu króla Dżajawarmana, datowanego na 185 r. n.e. z Katmandu w 1991 r., zaprzepaściło wszelkie twierdzenia, że ​​nie rządzili tutaj.

III wiek n.e. był okresem wielkiego przewrotu religijnego w północnych Indiach. Buddyzm prawie utracił swoje pisma, ponieważ nigdy nie zostały one spisane, a władca Sri Lanki Vattagamini-Abhaya (89-77 p.n.e.) zmusił mnichów do transkrypcji tekstów. Wcześniej pismo buddyjskie było zapamiętywane, a nie pisane, jak powiedział Budda „nic nie jest trwałe”. Umożliwiło to ulepszenie Tripitakas lub Trzy Kosze (teksty bezpośrednio przypisywane Buddzie) i interpolacje.

Przez 500 lat grupy mnichów zapamiętywały Trzy Kosze i inne teksty. Ogromne klęski głodu na Sri Lance w I wieku p.n.e. doprowadziły do ​​śmierci mnichów z braku jałmużny. Tylko królewskie darowizny utrzymywały ich przy życiu, król zażądał, aby napisali pisma święte, jeśli będzie musiał im dalej pomagać. Napisali je, ale do tej pory było ich wiele wersji. Doprowadziło to do efektu falowania na dużą skalę w transkrypcji tekstów, które były przekazywane ustnie przez 500 lat.

Było dużo zamieszania, ponieważ niezliczone wersje nie zawsze się zgadzały, dzięki późniejszym interpolacjom. Cesarz Kushana Kanishka zwołał IV Radę Buddyjską, aby pomóc sekcie Sharvastivadin (bardzo ważnej i potężnej sekcie buddyjskiej w I wieku n.e.) zaprowadzić porządek w Abhidhamma Pitaka (jeden z Tripitakaszawierają szczegółowe prezentacje szkolne materiałów doktrynalnych pojawiających się w buddyzmie sutry).

Buddyzm w III wieku naszej ery w Ganga Yamuna Doab chylił się ku upadkowi na wiele subtelnych sposobów. Dobrze sobie radził w Indiach Środkowych, Południowych, Sri Lance iw regionie Tybetu, ale pod wieloma względami nie był nawet w połowie tak silny, jak zaledwie sto lat temu. Być może dlatego w tej epoce obserwujemy wzrost hinduizmu. Ten wzrost hinduizmu widać oczywiście na monetach cesarzy Kushana.

Dżinizm również przeszedł podobny kryzys i ogromna schizma doprowadziła do powstania sekt Shwetambara i Digambara. W wielu przypadkach teksty zaginęły i dopiero w II/III wieku ne wielki Jaina Acharya Kundakunda zreorganizował pisma dżinistów Digambara, prowadząc do odrodzenia. Shwetambarowie musieli czekać do soboru w Vallabhi (obecnie Vallabhipur niedaleko Bhavnagar w Gujarat) w V wieku n.e. na swoją reorganizację religijną.

Wydawało się, że język sanskrycki stracił swoje miejsce wśród różnych regionalnych prakrytów i apabrhamszy (języków używanych w północnych Indiach przed powstaniem języków współczesnych) epoki buddyjskiej, ale po cichu powrócił jako język liturgiczny i wkrótce został uznany za dorastając do swego największego i złotego wieku.

Tymczasem gdzieś w północnych Indiach (historycy wciąż nie są pewni, gdzie dokładnie), w Bengalu lub w dolnej Dolinie Gangi, powstało małe królestwo znane jako państwo Gupta pod rządami pierwszego władcy Sri Gupty pod koniec III wieku n.e. Jedyną wartą uwagi rzeczą, jaką wiemy o Śri Gupcie, poza Allahabad Prashasthi Samudry Gupty, pochodzi z pism chińskiego podróżnika Yijing/It-Sing, który przybył do Indii w 673 r. n.e., aby studiować buddyzm w Nalandzie przez 11 lat.

Mówi nam, że Śri Gupta zbudował świątynię dla chińskich buddyjskich podróżników na wschodzie Indii, w miejscu zwanym Mrigashikhavana. Ponieważ wiemy, że Yijing przybył drogą morską, logicznie rzecz biorąc, byłoby to w Bengalu i zgadzałoby się to z niektórymi postulatami, że wczesne państwo Gupta pojawiło się tutaj.

Hiuen Tsang, który przybył do Indii po Yijing, również wspomina o chińskiej świątyni i umieszcza ją ponad 40 Yojanas (a Jodżana była starożytną miarą odległości i miała 8-12 km długości) na wschód od Nalandy i wzdłuż Gangesu, tym samym umieszczając ją mocno w Bengalu (właściwie we współczesnym Bangladeszu). Za Śri Guptą podążał jego syn Ghatotkacha Gupta. Obaj władcy używali tytułu „Maharadża”, a Ghatotkacha zawarli sojusz małżeński z bardzo potężnym Lichchhavisem, poślubiając jego syna Chandrę Guptę I (319-335/350 n.e.) z ich księżniczką Kumaradevi.

To wydarzenie jest ważne, ponieważ jest to jedyny raz, kiedy rodzina panny młodej jest wzmiankowana w dokumentach Gupty. Cesarz Samudra Gupta, syn Chandra Gupty I, dumnie nazywa siebie Lichchhavi-dauhitra – „wnuk Lichchhavisów”. Tak więc głównym roszczeniem Ghatotkacha do historycznej sławy jest zawarcie sojuszu małżeńskiego dla swojego spadkobiercy z Lichchhavis, być może najpotężniejszym klanem i królestwem w erze rozbitych, małych ustrojów.

Sama natura tego sojuszu jest widoczna w: Arthashastra z Kautilya (III-IV wiek p.n.e.), gdzie bardzo jasno stwierdza, że ​​król nastawiony na podbój musi zawrzeć sojusz, aby uchronić się przed atakiem i wzmocnić się. Nie wiemy, czy sojusz Guptów z Lichchhavisami miał miejsce po zniewoleniu lub groźbie Lichchhavisów, czy też poprzez sprytną manipulację polityczną, aby scementować polityczny sojusz z nimi. Wiemy tylko, że umocniło to pozycję spadkobiercy Ghatotkacha Gupty, Chandry Gupty I, w sposób, który pozwolił mu wyrzeźbić początki raczkującego Imperium Gupta w latach 318-319 n.e. syn przekształcił się z raczkującego państwa w potężne imperium, systematycznie podbijając wszystkie stany w północnych Indiach, od Assam po Pendżab i Gujarat.

Ten artykuł jest częścią naszej serii ‘The History of India, w której koncentrujemy się na ożywianiu wielu interesujących wydarzeń, pomysłów, ludzi i punktów zwrotnych, które ukształtowały nas i subkontynent indyjski. Zanurzając się w szeroką gamę materialnych danych archeologicznych, badań historycznych i współczesnych zapisów literackich, staramy się zrozumieć wiele warstw, które nas tworzą.

Ta seria została przygotowana przy wsparciu pana KK Nohria, byłego prezesa Crompton Greaves, który podziela naszą pasję do historii i dołącza do nas w naszym dążeniu do zrozumienia Indii i ewolucji subkontynentu w kontekście zmieniającego się świata.

Znajdź wszystkie historie z tej seriitutaj.


Dwa dla przewoźnika

Najpopularniejszy konsensus co do znaczenia Obola Charona można dostrzec w samym przezwisku: Charon (najprawdopodobniej wymawiane „opieka nad”), bóstwo i przewoźnik dla rzeki Styks, która w mitologii greckiej łączy brzegi żywych i umarłych . Jako ten, który eskortuje zmarłego od jednego do drugiego, może wymagać zapłaty, jak pewnego rodzaju nadprzyrodzonej łapówki (powód, dla którego bóg potrzebuje fizycznej waluty, to zupełnie inna tajemnica).

Umiejętność płacenia, sprytnie, zachowuje podwójne szczęście bycia oznaką statusu. Nie tylko można zapobiec odwróceniu zmarłego od życia pozagrobowego, ale także członkom jego rodziny, którzy muszą się martwić, że nie będą w stanie zapłacić wartości obola (odpowiednik 1/6 drachmy, standardowej, srebrnej monety). w starożytnej Grecji do VI wieku p.n.e.). W rzeczywistości termin „obol” był używany do niejasnego opisania wszelkiego rodzaju śmieciowego, niskiej wartości, okrągłego fragmentu monety z brązu. Rzeczywiście, niska poprzeczka wejścia. Pierwotnym znaczeniem „obol” było „pieczenie na rożnie”, prawdopodobnie dlatego, że jedzenie było formą waluty przed monetami, a jedzenie mogło być używane nie tylko do podtrzymania zmarłych w życiu pozagrobowym, ale także do uiszczenia opłaty za wstęp.

W ten sposób efekciarskie skojarzenie monet w ustach z Charonem i rzeką Styks jest prawdopodobnie anachroniczne i wymyślone po fakcie. W końcu praktyczne obawy o śmierć – płacenie za pogrzeb, nie tracenie twarzy w oczach społeczności, używanie rytuału dla poczucia zamknięcia – sprawiają, że historia jest mniej fantastyczna niż przekazanie monet brodatemu i odzianemu w szatę przewoźnikowi z nie żyje.


Zamieszanie na północy: Fale Saka i Pahlava (100 p.n.e.–100 n.e.)

Byli konfederacją nieznośnych plemiennych maruderów, którzy nieustannie najeżdżali północne Chiny. Zmęczone wszechobecnym zagrożeniem ze strony tych barbarzyńców, małe królestwa północnych Chin – Qin, Wei, Zhao, Qi, Han, Yan i Zhongshan – odepchnęły się, budując szereg fortyfikacji, aby zablokować zagrożenie. Przez wieki fortyfikacje te przekształciły się w Wielki Mur Chiński. Ale czy wiesz, że ten odpór ze strony Chin i utworzone przez nie fortyfikacje wywarły wpływ na odległe Indie?

Na początku pierwszego tysiąclecia naszej ery w północnych Indiach panował zamęt. Centralna władza Mauryjczyków podupadła i pojawiło się wiele mniejszych królestw i księstw. Taking advantage of this, the Indo-Greek or the Yavanas had established their power in North-Western India, making an audacious bid for the prized city of Pataliputra.

But they were to be displaced by even more powerful force. The pushback from China and the ripple effect this had on the tribes across the Central Asian Steppes forced a number of nomadic tribes to migrate to India and make it their home. The most prominent among them were the Indo-Scythians or the Sakas, and the Indo-Parthians or the Pahlavas. Over the next few centuries, they would come into India, embrace it and leave an incredible mark on Indian culture and society. Some would even make their way into the Bible and later renditions of the Mahabharata i Ramajana.

The Domino Effect

Around the 3rd century BCE, the Eastern region of the Steppes (today’s Mongolia) was inhabited by nomadic, pastoral people who had formed a far-flung tribal confederation by the name of ‘Xiongnu’. Vicious and volatile, it was the repeated attacks by these Xiongnu nomads on the Northern Chinese kingdoms of Qin, Wei, Zhao, Qi, Han, Yan and Zhongshan, that would force them to build a series of fortifications called ‘the Great Wall of Qi’, which over centuries would take the shape of ‘The Great Wall of China’.

ten Shi-Ki oraz T’sien-Han-Shu, chronicles of the Han dynasty of China composed in the 1st century CE, tell us that the ruler of the Xiongnu, Lao Shang (reigned c. 174–161 BCE), attacked the Yuezhi tribe, who then occupied the rich farming oasis of the Tarim Basin (modern-day Xingjian province of China). The Yeuzhi king was killed and his skull was made into a drinking cup by the Xiongnu.

These chronicles also tell us about the terrible panic that followed. The Yeuzhi tribe, one of the numerous pastoral tribes that inhabited Central Asia, fled to the west, where they came across another tribe, the Wu-Sun, who lived in the Ill river basin and Lake Issykkul (near Kazakhstan’s capital Almaty today). The Yeuzhi killed their king and defeated them around 150 BCE. In what had become a pattern by now, or a ripple effect, the Wu-Sun were pushed further west and south, and it was these tribes who came to be known as the Scythians in the West – and the Sakas in India!

The Sakas, displaced by the Yeuzhi and pushed towards India, went on to defeat the Graeco-Bactrian kingdoms on India’s frontier in Northern Afghanistan. This, in turn, pushed the Indo-Greeks into Punjab. In a short span of time, the Sakas seem to have chased the Graeco-Bactrians into Punjab and defeated them around 145 BCE.

It is said that the Sakas burnt the Greek city of Ai-Khanoum (in present-day Takhar Province of North-Eastern Afghanistan) to the ground. This Saka conquest of the Bactrian-Greek kingdoms on India’s frontier made waves around the world. The 1st century CE Greek Geographer Strabo in his text Geographia, mentions, ‘The nomads who became most famous were those who took away Bactriana from the Greeks – the Asiani (Yeuzhi), the Tochari and the Sacae (Sakas).’

Tracing The Saka Journey

It was the sensational discovery of a gold treasure excavated at Tilla Tepe in Shibargah in Afghanistan that threw light on how powerful the Sakas had become after their conquest of Bactriana. In the summer of 1979, a team led by Soviet archaeologist Viktor Sarianidi excavated rich burials (dating from 1st century BCE to 1st century CE) around the remains of a prehistoric temple. In these burials were massive offerings of gold, much of which was in the Saka style.

The stash consisted of jewellery, crowns, armour and many other spectacular things like gold statues and coins. This led historians and archaeologists to believe that by now the Sakas had become extremely wealthy and powerful as they kept moving west with the huge surplus of the Bactrian-Greek gold that they had seized.

Meanwhile, the Saka march westward continued and they invaded the Parthian kingdom that ruled Iran. Parthian ruler Phaarates II (r. 138-128 BCE) was killed in the fighting. The Sakas eventually settled in today’s Northern Baluchistan, which came to be known as ‘Sakasthan’ or the ‘Land of the Sakas’.

Even today, the region is called ‘Seistan’, a corruption of Sakasthan.

The Sakas entered India via two routes. First, a group of them came in through the Kunjerab Pass (in Pakistan-Occupied Kashmir or PoK), and down to Gilgit and Taxila, the same route from China taken by Chinese Buddhist monks Fa Hien (5th century CE) and Hiuen Tsang (7th century CE). This Saka group later invaded Punjab and came down to Mathura. The second group from Sakasthan entered India through the Bolan Pass (not Khyber) and went down to Sindh and Gujarat. This group of Sakas would rule Gujarat, Sindh, Malwa and Rajasthan till the 4th century CE.

Sakas and the Silk Route

But what was it that compelled the Sakas to go deeper and deeper into the Indian subcontinent? It was, of course, the riches and the growing demand for them as the ancient trading highway – the Silk Route – began to take shape.

These were the early days of this transcontinental, international trade route that extended from China all the way to the Roman Empire, with key stops along the way such as Bamiyan in Afghanistan and Khotan and Kashgar in Xinjiang province of China. There has been very little research on the connection of the Sakas to the Silk Route and how this expressway helped them.

An interesting insight comes from noted historian Dr Romila Thapar in her book Early India: From The Origins to AD 1300 (2004). In her book, Thapar explains how the Sakas, being pastoralists, had access to the finest horses which provided them with rapid mobility and enabled them to become conduits of trade. Scattered across the deserts of Western China and Central Asia were fertile oases, where towns and cities had emerged as centres of trade due to earlier Greek and Achaemenid patronage.

The Sakas were essentially men of the saddle and, over time, they made great improvements in bridles, saddles and in the compound bow, which would work decisively in their favour during military campaigns.

Thapar writes, “Nomadic pastoralists were unlikely people to found large kingdoms, but could do so due to their changing relationships with the Oasis. These pastoralists, instead of raiding the Oasis for livestock, began to accept tribute from them. Because of their circuits of herding, and the use of animals to transport goods, they emerged as important conduits to trade and commerce…Horses were traded eastwards, while in exchange silk travelled westwards to be sold in the markets of Central Asia and further.” These were the beginnings of the Silk Route.

Thapar goes on to explain that the attraction of India for the Sakas lay not just in the fertility of the land, but also in the profits of trade from the items it produced. The Roman trade with Central Asia was seen as an avenue to prosperity for these nomads. The Sakas were great patrons, conduits and beneficiaries of international trade and commerce. It was a policy later followed by the Kushanas in North India and the Satavahanas in the Deccan.

Saka Maues of Gandhara

We know of the various Saka kings who ruled North-Western India, thanks to the plethora of numismatic and epigraphic evidence they left behind. The first Saka to rule Indian territories and mint coins was Maues, who ruled from 98/85 BCE to 60/57 BCE. He defeated the Indo-Greek King Apollodotus II and took over the Taxila region. The invasion of Maues took place at a time when the Indo-Greek kingdoms were fragmented and different regions were controlled by different Indo-Greek princes.

There are a number of inscriptions in the Kharoshti script found in North-Western Pakistan, which indicate the route taken by Maues during his invasion of Gandhara. Noted Pakistani historian Ahmad Hassan Dani studied a number of petroglyphs at river crossings at Chilas and Hunza (in PoK) and found that many had been made by Saka soldiers who passed by. These led them to believe that Maues belonged to the group of Sakas that had entered India through the Pamir mountains, then through the Kunjerab Pass in today’s PoK and to Taxila.

Three of the inscriptions are of the time when he was battling down south towards Taxila. For example, the inscription at Shahdaur (in PoK) indicates that Maues established control over the region of Hazara (in Khyber Pakhtunkhwa region of Pakistan) in 90 BCE, and installed a man named Dandin as his satrap. From the two inscriptions near Manshera not far away that date to 87 BCE, we know that he was still fighting to establish his rule in the Taxila region. It is only the copper plate found at Sirsukh (also near Taxila) dated 77 BCE that refers to ‘The Great King of Kings Maues’. Interestingly, his kingdom drove a wedge between the Indo-Greek kings of the Kabul valley and those that ruled Punjab. It is believed that over time, his rule extended till Mathura.

Maues ruled for the next 30 years with his capital at Sirkap-Taxila. He also continued the administration system of the Indo-Greek kings, and issued coins on the patterns of the Indo-Greek rulers. A large number of his coins carry portraits of Greek deities like Nike, Zeus, Artemis and others. Interestingly, according to The Cambridge History of Iran, Maues may have been a Saka mercenary in the service of Indo-Greek kings and who had rebelled against his master.

Soon after Maues’s death, Indo-Greek kings again ruled as indicated by the profusion of coins from Kings Apollodotus II and Hippostratos. It was only in 58 BCE that Saka rule was re-established by Azes I, with his victory over Indo-Greek King Hippostratos. This Saka king left an indelible mark.

In 1869 CE, noted Indian archaeologist Bhagwanal Indraji unearthed what is today known as the ‘Mathura Lion Capital’ (part of a pillar) now in the British Museum. It contains Prakrit inscriptions in the Kharoshti script, which states that it was created on the occasion of the funeral of “the illustrious king Muki and his horse“. The Cambridge History of Iran and many other historians believe ‘King Muki’ refers to the Saka ruler Maues. The ‘his horse’ refers to funerary traditions of Saka horse sacrifice found in Scythian (Saka) burial mounds as far as South Russia.

A Calendar and a Casket

The Saka King Azes I, who succeeded Maues, re-established Saka rule over the Gandhara region, after a brief interlude of around 20 years. The neighbouring provinces were ruled by his powerful governors known as ‘satraps’. For a king of whom we know very little, Azes I left his mark on Indian history in a very big way. He is associated with the start of a new calendar – ‘Azes Era’ or the ‘Old Saka’ calendar, which King Azes I is said to have founded on his accession to the throne between 60 and 55 BCE. Interestingly, this era corresponds with the Hindu calendar used in North India and Nepal, which is called the ‘Vikrama Era’.

Tradition has it that the Vikrama Era was heralded in 58 BCE by King Vikramaditya of Ujjain, to commemorate his victory over the Sakas. But this has been questioned by historians as there are no records of a king named Vikramaditya during this time. Also, we know that this came to be known as the Vikrama Era only in the 8th century CE, almost 800 years later.

The date of the accession of King Azes I around 58 BCE is also confirmed by epigraphic evidence in numerous inscriptions found from Mathura to the Afghan border. A range of historians from the late Sir John Marshall, to Romila Thapar and D C Sirkar believe that the Vikrama Era may have some links with the earlier ‘Azes Era’.

The second significant object that connected with the reign of Azes I is the ‘Bimaran Casket’, now in the British Museum. Also known as the ‘Bimaran reliquary’, this is a small, gold container with Buddhist relics that was found inside Stupa No2 at Bimaran, near Jalalabad in Eastern Afghanistan by British archaeologist Charles Masson around 1833. Inside the casket were numerous coins minted during the reign of King Azes I. Some historians argue that they belong to a king named ‘Azes II’, while others claim there was no such king. What is most significant is that the gold casket had a figural depiction of Buddha (in Greek/Gandhara style), flanked by deities Brahma and Sakra.

To put the significance of this casket in context, in the earlier form of Buddhism (Theravada) practiced in India at the time, there were no depictions of Buddha in human form. He is depicted as a stupa, a Bodhi tree, a lion and so on. The general consensus is that it was during the Kushana period (around 150 CE) that the first depiction of Buddha as the Sakya Muni himself, both in Indian and Greek style, began to appear. The discovery and dating of the Bimaran Casket pushes this date back by almost 200 years.

So, while the ‘Mathura’ (Indian) and ‘Gandhara’ (Greek) styles and the prolific representation of the Buddha are attributed to the period of the Kushanas, it might have had its origins in the time of the Saka rulers, who predated them.

After the death of Azes I, the central authority of the Saka kings declined, and powerful local governors known as ‘satraps’ emerged as semi-independent rulers. The last known Saka ruler from the line of Muaes was King Mujatria, who ruled around 10 CE, and is believed to have been overthrown by the Kushanas. But the local Saka satraps continued to rule for over a century, accepting the suzerainty of the Kushanas. Interestingly, the Kushanas were the descendants of the same Yeuzhi tribe who had originally pushed out the Sakas from the Tarim Basin!

The Era of the Satraps

To begin with, the satrapies (governorates) were those at Mathura, Chuksha (in Pakistan’s Punjab) and Bajaur (in Khyber Pakhtunwa region of Pakistan). The most prominent of these were the ‘Northern Satraps’ who ruled from Mathura. The ‘Mathura Lion Capital’ in the British Museum has the names of a number of satraps on it. For instance, we know of the great satrap ‘Mahakshatrapa’ called ‘Rajuvula’, who ruled Mathura around 10 CE. He is said to have invaded the last Indo-Greek kingdom at Sagala (Sialkot) and ended the Indo-Greek rule in India.

He was succeeded by his son Sodasa, in the late 1st century CE. Sodasa was the last of the Indo-Scythian satraps to have minted his own coins. From the inscriptions found at Mathura, it appears that he was a great patron of Buddhism in the region and built a number of stupas. Not just this, in 1890-1891, during excavations at Kankali Tila in Mathura, remains of a rare ‘Jain Stupa’ were also found. Archaeologists also found what is known as a ‘Kankali Tila Tablet’, which is now in the Lucknow museum. This has an inscription that reads ‘Svamisa Mahakṣatrapasa Śodasa’ or the Great Satrap Sodasa. It tells us that not just Buddhism but even Jainism flourished under the Saka rulers.

Sodasa and the earliest surviving Sanskrit inscription in India

Another historically significant aspect of Sodasa’s rule is the ‘Mora Wall Inscription’ found in the village of Mora about 7 miles (11 km) from Mathura. It records the installation of the image of the holy Panchaviras (Five Heroes) of the Vrsnis (ancient Indian clan), including Vasudeva and Krishna at a stone temple.

What makes it so significant is that this inscription, dating back to the rule of Sodasa, is the oldest surviving Sanskrit inscription found in India.

This tells us about the early patronage of Sanskrit by Saka rulers, which would reach great heights under the Sakas of Ujjain in the 2nd century CE. The reference to the Vrisnis and Krishna in the inscription also tells us about the emergence of Vaishnavism in Mathura, under the Saka rulers.

Sodasa was the last of the Saka rulers of Mathura. After this, the region was annexed by the Kushanas.

The Saka satraps went on to rule over parts of Sindh, Gujarat and Malwa for the next four centuries and were known as the ‘Western Satraps’. These Western Satraps belonged to a different group of Sakas and were not the ones who had come down from the Pamir Mountains. They are believed to have come down through the Bolan Pass in Baluchistan, into Sindh, after which they established their rule over Gujarat and Malwa, with Ujjain as their capital. The control of the ports of Western India, from Baluchistan right down to Bharuch in Gujarat, made them wealthy and powerful. They would rule till 415 CE, before being defeated by Gupta Emperor Chandragupta II.

For over 600 years, from the 2nd century BCE to the 4th century CE, waves of people pushed deeper and deeper into India, till they reached the Vindhyachal and Satpura ranges and were eventually absorbed into the colourful fabric of the subcontinent. They embraced local ideas, ideals and beliefs, built stupas, temples and viharas, and even entered the Hindu epics and legends. One of them even made his way into the Bible.

But that deserves another story.

This article is part of our ‘The History of India’ series, where we focus on bringing alive the many interesting events, ideas, people and pivots that shaped us and the Indian subcontinent. Dipping into a vast array of material – archaeological data, historical research and contemporary literary records, we seek to understand the many layers that make us.

This series is brought to you with the support of Mr K K Nohria, former Chairman of Crompton Greaves, who shares our passion for history and joins us on our quest to understand India and how the subcontinent evolved, in the context of a changing world.

Find all the stories from this seriestutaj.


Years: c. 7000 BCE - 1923 Subject: Encyclopedias, Geographical reference
Publisher: HistoryWorld Online Publication Date: 2012
Current online version: 2012 eISBN: 9780191736094

Go to copper in The Concise Oxford Dictionary of Archaeology (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Neolithic in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Neolithic in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Neolithic in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Neolithic in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Hittites in The Concise Oxford Dictionary of Archaeology (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Iron Age in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Troy in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Ionia in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Byzantium in Oxford Dictionary of the Classical World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to coin in The Concise Oxford Dictionary of Archaeology (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Nebuchadnezzar in The Concise Oxford Dictionary of Archaeology (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Anaximander (611–c.547 bc) in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Ephesus in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Croesus in Oxford Dictionary of the Classical World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Cyrus in Oxford Dictionary of the Classical World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Greek-Persian wars in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Greek-Persian wars in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Greek-Persian wars in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Greek-Persian wars in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Xerxes I in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Byzantium in Oxford Dictionary of the Classical World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Delian League in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Cīmon (c.510–c.450 bc) in The Oxford Companion to Classical Literature (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Herodotus (c. 490–c. 425 bc) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Callias, Peace of in The Oxford Classical Dictionary (3 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Peloponnesian War in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Mausoleum at Halicarnassus, the in The Oxford Classical Dictionary (3 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Troy in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Grānīcus in Oxford Dictionary of the Classical World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Darius III (c.380–330 bc) in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Gordion (Turkey) in The Concise Dictionary of World Place-Names (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Pergamum in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Hannibal (c.247–c.183 bc) in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to parchment in The Concise Oxford Dictionary of Art Terms (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Crassus, Marcus Licinius in The Concise Oxford Dictionary of Archaeology (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Crassus, Marcus Licinius in The Concise Oxford Dictionary of Archaeology (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to veni, vidi, vici in The Oxford Dictionary of Phrase and Fable (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Cleopa'tra VII (69–30 bc) in The Oxford Companion to Classical Literature (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Cleopa'tra VII (69–30 bc) in The Oxford Companion to Classical Literature (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Paul, St (c.64) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Mark, Gospel of St in The Concise Oxford Dictionary of the Christian Church (2 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Galen (ad 129–199) in The Oxford Companion to Medicine (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Arius (c.ad 260–336) in Oxford Dictionary of the Classical World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Constantinople in The Concise Oxford Dictionary of the Christian Church (2 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Constantine I (285–337) in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Sancta Sophia in The Oxford Dictionary of the Christian Church (3 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Julian the Apostate (332–63) in The Concise Oxford Dictionary of the Christian Church (2 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Julian the Apostate (332–63) in The Concise Oxford Dictionary of the Christian Church (2 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Adrianople, battle of (378) in The Oxford Companion to Military History (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Theodosius I in The Oxford Dictionary of the Christian Church (3 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Nestorius (b. after 351) in The Concise Oxford Dictionary of the Christian Church (2 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Theodoric the Great in The Oxford Dictionary of Byzantium (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Theodora (c. 500–48) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Justinian (483–565) in The Oxford Dictionary of Phrase and Fable (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Nika Revolt in The Oxford Dictionary of Byzantium (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Roman law in The Concise Oxford Dictionary of Politics (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Sancta Sophia in The Oxford Dictionary of the Christian Church (3 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to pendentive in The Concise Oxford Dictionary of Art Terms (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Greek fire in The Oxford Companion to Ships and the Sea (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Central Asia, Islam in in The Oxford Dictionary of Islam (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to KHAZARS in The Oxford Dictionary of the Jewish Religion (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Iconoclastic controversy in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Malik Shah ibn Alp Arslan (1072/73–92) in The Oxford Dictionary of Islam (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Manzikert, Battle of (1071) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Istanbul in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Antioch in The Concise Oxford Dictionary of the Christian Church (2 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Seljuk Turks in The Oxford Dictionary of the Middle Ages (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Istanbul in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Frederick I (c.1122–90) in The Concise Oxford Dictionary of the Christian Church (2 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Istanbul in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Nicaea in The Oxford Dictionary of Phrase and Fable (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Latin kingdom of Jerusalem in The Oxford Companion to Western Art (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Venice in The Concise Oxford Dictionary of the Christian Church (2 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Ottoman empire in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Black Death (1347–50) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Ottoman empire in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Tamerlane (1336–1405) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Janissaries in The Oxford Dictionary of Islam (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Istanbul in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Mehmed II (1430–81) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Constantine XI Palaiologos (12 Mar. 1449–29 May 1453) in The Oxford Dictionary of Byzantium (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Ottoman empire in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Mehmed II (1430–81) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Istanbul (Turkey) in The Concise Dictionary of World Place-Names (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Istanbul (Turkey) in The Concise Dictionary of World Place-Names (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Caliph/Caliphate in The Oxford Dictionary of Islam (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Sinan Abdul Menan (1588) in The Oxford Dictionary of Islam (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Lepanto, Battle of in Oxford Dictionary of English (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Hagia Sofia in The Concise Oxford Dictionary of World Religions (1 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Montagu, Lady Mary Wortley (1689–1762) in The Concise Oxford Companion to English Literature (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Russo-Ottoman Wars in Oxford Encyclopedia of the Modern World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Eastern Question in A Dictionary of British History (1 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Ottoman Empire in Oxford Dictionary of English (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Nicholas I (1796–1855) in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Crimean War (1853–56) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Crimean War (1853–56) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Crimean War (1853–56) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Crimean War (1853–56) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Crimean War (1853–56) in A Dictionary of World History (2 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Sebastopol in Oxford Dictionary of English (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Young Turks in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Libya in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Macedonia, Republic of in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Balkan Wars (1912–13) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Balkan Wars (1912–13) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Balkan Wars (1912–13) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Enver Pasha (1881–1922) in World Encyclopedia (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to World War I (1914–18) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Turkey in Oxford Encyclopedia of the Modern World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Ottoman Empire in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Ottoman Empire in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Dardanelles in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Dardanelles in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Gallipoli campaign (25 Apr. 1915–9) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Armenian genocide (1915–16) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Armenia in Oxford Encyclopedia of the Modern World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Gallipoli campaign (25 Apr. 1915–9) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Turkey in Oxford Encyclopedia of the Modern World (1 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Atatürk, Mustafa Kemal (12 Mar. 1880) in A Dictionary of Political Biography (1 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Atatürk, Mustafa Kemal (12 Mar. 1880) in A Dictionary of Political Biography (1 rev ed.)

See this event in other timelines:

Go to Ottoman Empire in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Sèvres, Treaty of (10 Aug. 1920) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Atatürk, Mustafa Kemal (b. 12 Mar. 1881) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Turkey in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)

See this event in other timelines:

Go to Lausanne, Treaty of (24 July 1923) in A Dictionary of Contemporary World History (3 ed.)


Depiction of Indo-Scythians

Besides coinage, few works of art are known to indisputably represent Indo-Scythians. Indo-Scythians rulers are usually depicted on horseback in armour, but the coins of Azilises show the king in a simple, undecorated, tunic.

Several Gandharan sculptures also show foreigner in soft tunics, sometimes wearing the typical Scythian cap. They stand in contrast to representations of Kushan men, who seem to wear thicks, rigid, tunics, and who are generally represented in a much more simplistic manner ⎰]

Buner reliefs

Indo-Scythian soldiers in military attire are sometimes represented in Buddhist friezes in the art of Gandhara (particularly in Buner reliefs). They are depicted in ample tunics with trousers, and have heavy straight sword as a weapon. They wear a pointed hood (the Scythian cap or bashlyk), which distinguishes them from the Indo-Parthians who only wore a simple fillet over their bushy hair, ⎱] and which is also systematically worn by Indo-Scythian rulers on their coins. With the right hand, some of them are forming the Karana mudra against evil spirits. In Gandhara, such friezes were used as decorations on the pedestals of Buddhist stupas. They are contemporary with other friezes representing people in purely Greek attire, hinting at an intermixing of Indo-Scythians (holding military power) and Indo-Greeks (confined, under Indo-Scythian rule, to civilian life).

Another relief is known where the same type of soldiers are playing musical instruments and dancing, activities which are widely represented elsewhere in Gandharan art: Indo-Scythians are typically shown as reveling devotees.

Indo-Scythians pushing along the Greek god Dyonisos with Ariadne. ⎲]


Obejrzyj wideo: MONETA 20 EURO CENT 2002. MONETY MONETY. (Może 2022).


Uwagi:

  1. Re'uven

    Właściwy punkt widzenia, ciekawy.

  2. Leanian

    teraz jedno pytanie: kto mnie wyciągnie spod stołu!?

  3. Tecage

    Przykro mi, nie mogę nic pomóc, ale jest pewne, że dla ciebie koniecznie pomoże. Nie rozpaczaj.

  4. Voliny

    Wierny odpowiedzi



Napisać wiadomość