Podcasty historyczne

Yakama indyjski naród

Yakama indyjski naród

Skonfederowane plemiona i bandy Yakama Nation są potomkami 14 plemion i band, które zostały uznane przez władze federalne na mocy traktatu Yakama z 1855 roku. Rezerwat o powierzchni 1 377 034 akrów znajduje się w południowo-środkowej części Waszyngtonu, wzdłuż wschodnich zboczy pasma górskiego Cascade. pisownia „Yakama” została przywrócona w 1994 roku przez plemię, aby powrócić do oryginalnej pisowni. Yakama byli jedną z kilku grup rdzennych Amerykanów, którzy żyli w podobny sposób na płaskowyżu Columbia w dzisiejszym Idaho, Oregonie i Waszyngtonie. Ich gospodarka opierała się na rybołówstwie, polowaniu, zbieractwie i międzyplemiennym handlu produktami rybnymi, koszami, psami i końmi*. Pory roku przyciągały ich w różne części płaskowyżu. Jesienią udali się w Góry Kaskadowe, aby zbierać jagody i polować, jednocześnie susząc swoje wiktuały na zimę. Zgodnie z głęboką więzią, jaką Yakama odczuwali ze swoim środowiskiem, dziękowali za pożywienie poprzez duchowe ceremonie. W XIX wieku katolicki misjonarz Charles Pandosy wprowadził ich do chrześcijaństwa. Yakama napotkała ekspedycję Lewisa i Clarka w pobliżu zbiegu rzek Yakima i Columbia w 1805 roku. Wzrastała liczba farmerów, górników i innych osób. biały popyt na ziemię i zasoby, gubernator terytorialny Waszyngtonu i indyjski agent Isaac Stevens zawarli traktat Yakama z Yakamą i 13 innymi plemionami i bandami 9 czerwca 1855 r. Plemiona i bandy zgodziły się również przenieść do nowego rezerwatu i otrzymać federalne świadczenia Traktat przewidywał dwa lata, aby plemiona i bandy mogły przenieść się do nowego rezerwatu, ale gubernator Stevens otworzył przed białymi osadnikami otwarte ziemie indiańskie niecałe dwa tygodnie po podpisaniu traktatu. We wrześniu 1858 roku, w bitwie Czterech Jezior pod Spokane, Indianie zostali zdecydowanie pokonani. Kamiakan uciekł do Kanady, ale dwa tuziny innych przywódców zostało zatrzymanych i straconych. Większość plemion Yakama i innych przeniosła się następnie do rezerwatu, gdzie zbiegły się liczne dialekty sahaptinów, chinookan, salish i język angielski. Zamknięcie w rezerwacie przyczyniło się do załamania społecznego, złego stanu zdrowia, alkoholizmu i innych problemów, takich jak wysoka śmiertelność niemowląt. Agenci również zmuszali Indian do uprawy roślin w rezerwacie, ale uprawiali ziemię bez entuzjazmu. Projekty irygacyjne zniszczyły stada łososia rzeki Yakima i zaorały zrujnowane siedliska roślin i zwierząt. Zgodnie z nową polityką federalną pod koniec XIX wieku agenci rządowi zaczęli dzielić rezerwat na 80-akrowe działki dla poszczególnych Indian, aby zachęcić do uprawy roli. Do 1914 roku 4506 członków plemienia posiadało 440 000 akrów przydzielonych akrów, pozostawiając 780 000 akrów należących do całego plemienia. Jednak później, w 1900 roku, prawie cały areał uprawny został wykupiony z rąk Indian. Biali starali się za pośrednictwem oficjalnych kanałów ograniczyć ruch ludności Yakama na Wyżynie Kolumbii. W 1933 roku Yakama zorganizowała się jako Skonfederowane Plemiona Narodu Yakama. Od II wojny światowej Yakama koncentrowała się na samowystarczalności i niezależności ekonomicznej. W wyniku batalii prawnych, których kulminacją była historyczna decyzja Boldta z 1974 roku, rząd federalny potwierdził prawa rybackie Yakamy i uczynił plemię współzarządzającym zasobami rybnymi ze stanem Waszyngton.


*Po 1750 r.
Zobacz tabelę czasu wojen indyjskich.
Zobacz także mapę regionów kulturowych rdzennych Amerykanów.


Plemię Yakama

Ten artykuł zawiera interesujące fakty, zdjęcia i informacje o życiu plemienia Indian Yakama, znanego również jako Yakima, z regionu płaskowyżu rzeki Columbia.

Fakty o rdzennym plemieniu Indian Yakama
Ten artykuł zawiera szybkie, zabawne fakty i ciekawe informacje o plemieniu Indian Yakama.

Znajdź odpowiedzi na pytania takie jak: gdzie mieszkało plemię Yakama, jakie ubrania nosili, co jedli i kim byli ich najsłynniejsi przywódcy? Odkryj, co stało się z plemieniem Yakama z faktami o ich wojnach i historii.

W jakim języku mówiło plemię Yakama?
Plemię Yakama mówiło w sahaptyńskim dialekcie języka penuckiego i nazywało siebie Pakintlema, co oznacza „ludzie z przepaści”, lub Waptailmim, co oznacza „ludzie z ciasnoty”, co odzwierciedlało położenie ich wiosek w pobliżu Union Gap nad rzeką Yakima. Po wprowadzeniu konia ludzie Yakama polowali na bizony na Wielkich Równinach i przyjęli niektóre elementy stylu życia tej grupy kulturowej. Skonfederowane Plemiona i Bandy Narodu Yakama, lub po prostu Naród Yakama (dawniej Yakima), były połączeniem 14 grup lub plemion.

Gdzie żyło plemię Yakama?
Yakama to ludzie z grupy kulturowej Indian Plateau. Położenie ich plemiennych ojczyzn jest pokazane na mapie we współczesnym stanie Waszyngton. Geografia regionu, w którym żyli, dyktowała styl życia i kulturę plemienia Yakama.

Jaki był styl życia i kultura plemienia Yakama?
Plemię Yakama prowadziło na wpół koczowniczy tryb życia, łowiąc ryby, polując lub zbierając dzikie rośliny na pożywienie. Plemię Yakama mieszkało zimą w dołach, a latem w domkach z mat z tulei lub tipi. Ekspedycja Lewisa i Clarka napotkała plemię Plateau Yakama podczas swoich eksploracji w 1806 roku. Yakama przyjęli wiele pomysłów Indian Wielkich Równin, w tym użycie tipi, które były pokryte skórami bawołów i niektórych elementów odzieży również wykonanych ze skór bawołów .

Plemię Yakama i ekspedycja Lewisa i Clarka
Lewis i Clark spotkali plemię Yakama w październiku 1805 roku i spotkali wodza Kamiakina, przywódcę wojennego Narodu Yakama.

W czym żyło plemię Yakama?
Yakama byli na wpół koczowniczymi ludźmi i potrzebowali schronień, które byłyby łatwe do ustawienia i zburzenia. W zależności od pory roku mieszkali w jednym z trzech schronów. Typami schronów były: półpodziemna chata, tipi lub szałas z maty tiulowej.

  • Domy szybowe były schronieniami zimowymi zbudowanymi z bali i uszczelnionymi do izolacji ziemią (darnią) i trawami. Zostały zbudowane pod ziemią z wejściem i drabiną na szczycie
  • Letnimi schronieniami były tepee i schronisko na matach z tulei, oba naziemne.
  • Tipi okrywano skórami zwierzęcymi, natomiast wigwam z mat tiulowych pokryto matami z mocnych, wytrzymałych trzcin tiulowych (oczeretów).

Z jakiego transportu korzystali Yakama? Kajaki wykopane
Kiedy plemię zamieszkiwało region Plateau, budowało czółna z wydrążonych kłód dużych drzew. Mężczyźni drążyli kłody za pomocą kontrolowanego ognia, który zmiękczał drewno, dzięki czemu mogli wyrzeźbić i ukształtować swoje czółno tak, aby miało płaskie dno o prostych bokach. Czółno było doskonałym środkiem transportu do poruszania się po szybkich strumieniach i płytkich wodach rzek Columbia, Wenatchee i Yakima.

Jakie jedzenie jadło plemię Yakama?
Pożywienie plemienia Yakama obejmowało łososia i pstrąga oraz różnorodne mięso ze zwierząt i ptaków, na które polowali. Uzupełnili dietę białkową o nasiona, korzenie, orzechy i owoce.

Jakie ubrania nosili Yakama?
Ubrania noszone przez mężczyzn i kobiety z plemienia Yakama były podobne do ubioru Nez Perce - szczegółowe informacje można znaleźć w tym artykule.

Jakiej broni używali Yakama?
Użytą bronią były włócznie, lance, maczugi, noże oraz łuki i strzały. Yakama używali również tarcz do celów obronnych.

Kim byli sojusznicy i wrogowie plemienia Yakama?
Sprzymierzeńcami plemienia Yakama było wielu innych rdzennych Indian amerykańskich, którzy zamieszkiwali region płaskowyżu, w tym Cayuse, Walla Walla, Spokane, Coeur D'Alene, Payuse i Nez Perce. Głównymi wrogami plemienia Yakama były grupy Great Basin na południu, w tym plemiona Shoshone, Northern Paiute i Bannock.

Kim byli słynni wodzowie plemienia Yakama?
Do najsłynniejszych przywódców i wodzów plemienia Yakama należeli wódz Kamiakin, wódz Qualchan i wódz Leschi z plemienia Nisqually rdzennych Amerykanów.

Co się stało z plemieniem Yakama?
Poniższa oś czasu w historii Yakamy przedstawia fakty, daty i słynne punkty orientacyjne oraz bitwy stoczone przez naród Yakama. Oś czasu historii Yakamy wyjaśnia, co stało się z mieszkańcami ich plemienia.


Dzisiaj w rodzimej historii: leśna kraina powróciła do Yakama Nation

20 maja 1972 r. prezydent Richard Nixon podpisał dekret o zwrocie 21 000 akrów gruntów leśnych do Yakama Nation of Washington i rozwiązaniu trwającego od stulecia sporu o granice rezerwatów.

Zakon powrócił na terytorium plemienne po wschodniej stronie Mount Adams, prawie 10 000 stóp, pokrytego śniegiem szczytu, który jest jedną ze świętych gór Narodu Yakama. Traktat Yakama z 1855 r., który utworzył rezerwat, błędnie pominął górę.

„Kiedy negocjowaliśmy traktat, nasi starsi upewnili się, że Mount Adams znajduje się w granicach rezerwatu” – powiedziała Emily Washines, rzeczniczka Yakama Nation Fisheries. „Traktat wywołał bitwy Yakamy, które miały miejsce w latach 1855–1859 i ostatecznie traktat został ratyfikowany, ale w tym momencie popełnili błąd pomiarowy, który odciął Mount Adams od granic rezerwatu”.

W 1897 r. prezydent Grover Cleveland utworzył Rezerwat Leśny Mount Rainier w pobliżu zachodniej granicy Rezerwatu Yakama. Dziesięć lat później prezydent Theodore Roosevelt rozszerzył granicę lasu o obszar o powierzchni 21 000 akrów, który został uznany za grunt publiczny.

W 1942 r. część traktu została wyznaczona jako obszar dzikiej przyrody Mount Adams, a między 1964 a 1972 r. uznano ją za grunt publiczny na mocy ustawy o dziczy. Kiedy Nixon zwrócił ziemię Yakamie, była ona częścią większego obszaru zwanego Gifford Pinchot National Forest.

„Ta akcja naprawia zło, sięgając 65 lat wstecz” – powiedział Nixon, podpisując dekret wykonawczy. „Rząd USA zgubił mapę traktatu we własnych aktach i do czasu jej odnalezienia podjęto działania, które omyłkowo wysiedliły Indian z tej ziemi”.

Nakaz wykonawczy był zwycięstwem Narodu Yakama, konfederacji 14 plemion i zespołów z południowo-środkowego Waszyngtonu, która czciła Mount Adams jako ważny i legendarny punkt orientacyjny. Góra, znana również jako Pahto, jest jedną z pięciu sióstr, które składają się na pięć świętych gór narodu Yakama.

Pahto była zazdrosna o Washxim, czyli Simcoe Mountain, ponieważ to ona pierwsza witała słońce każdego ranka. Więc Pahto odciął głowę Waxshim, pozostawiając górę ze spłaszczonym wierzchołkiem. Za karę Stwórca umieścił orła nad Pahto. Pomimo aktu agresji Pahto, góra nadal zapewnia czyste źródlane wody i wiele źródeł pożywienia.

„Mount Adams jest ważny duchowo, ale jest też źródłem wielu zasobów” – powiedział Washines. Spływają strumyki, żyją tam zwierzęta i zbiera się jagody. Tradycyjnie też zbieraliśmy się tam jako rodziny.”

Zaraz po utracie Mount Adams plemię zaczęło pracować nad jego odzyskaniem. Zanim jednak odniósł sukces, musiał wychować pokolenie doświadczonych przywódców.

„Każde pokolenie dorastało, a starsi powtarzali, że był to błąd ze strony USA, to było coś, co musieliśmy naprawić” – powiedział Washines. „Nasze dzieci dorastały wiedząc o tym, słysząc to. W końcu mieliśmy pokolenie, które rozumiało prawo, mówiło po angielsku i mogło wnieść sprawę do rządu

Pierwsze zwycięstwo nastąpiło w 1966 roku, kiedy indyjska Komisja ds. Roszczeń stwierdziła, że ​​ziemia jest słusznie częścią Rezerwatu Yakama. Ale komisja miała prawo jedynie zwrócić plemieniu utracone ziemie, a nie naprawić błąd.

Plemię następnie nawiązało współpracę z innymi ludami tubylczymi w podobnych okolicznościach i zwróciło uwagę krajowych mediów, powiedział Johnson Meninick, menedżer programu zasobów kulturowych w Yakama Nation. Meninick był członkiem rady plemiennej, kiedy Nixon zwrócił ziemię.

Prezydent Richard Nixon podaje rękę prezesowi Robertowi Jimowi w 1972 roku.

„Pierwotni geodeci byli pomieszani” – powiedział. „Zawsze wiedzieliśmy, że traktat został pominięty w traktacie, ale musieliśmy narzekać przez lata, zanim go odzyskaliśmy. Nasi przodkowie walczyli o to przez 50 lat, zanim w końcu się udało


Religia

Duchy opiekuńcze

Yakama udali się na misje wizji jako dzieci, aby zdobyć ducha opiekuńczego. Dzieci pojechały same w odległe miejsce i zostały na noc lub kilka dni, aż miały wizję. Ci, którzy otrzymali ducha, nigdy o tym nie mówili, ale później doświadczyli „choroby duchowej”, a wtedy twáti (lekarz, patrz „Praktyki lecznicze”) wyjaśniał, jak używać mocy.

Yakama, który miał duchy opiekuńcze, brał udział w zimowych tańcach duchów lub waanpsha („medycyna śpiewa”). Były one sponsorowane przez rodzinę osoby, która została wyleczona. Waanpsha trwała pięć dni, a ci z duchami opiekuńczymi śpiewali i tańczyli w towarzystwie bębniarzy, którzy uderzali w deski kijami lub laskami.

Religia Longhouse

Tradycyjna religia Yakama miała kilka różnych nazw: Waashat, religia długiego domu lub siedmiu bębnów lub kult rdzennych Amerykanów. Waashat pochodzi od słowa Sahaptin oznaczającego „taniec”. Zaczerpnięty z pomysłów wczesnych proroków tubylczych, skupiał się na starożytnych rytuałach, takich jak Uczta Pierwszego Pokarmu (patrz „Festiwale”).

Nabożeństwa odbywały się w długim domu, gdzie uczestnicy byli rozdzieleni według płci. Samce stały wzdłuż północnej ściany samice, wzdłuż południowej. Wszyscy przebrali się i pomalowali twarze na czerwono i żółto. Perkusiści, prowadzeni przez dzwonnika, siedzieli lub stali po zachodniej stronie.

Uczestnicy śpiewali i tańczyli w zestawach po siedem (święta liczba) na ubitej glinianej podłodze. Pod koniec każdej piosenki wszyscy odwracali się, aby pozbyć się problemów. Pomiędzy seriami piosenek starsi rozmawiali z młodzieżą, aby przypomnieć im nauki dziadków. Dzieci czasami wykonywały szybkie, podskakujące kroki.

Woda była ważna dla ceremonii. Przed rytualną ucztą zadzwonił dzwonek i wszyscy odśpiewali modlitwę. Gdy zadzwonił po raz drugi, wszyscy powiedzieli chiish („woda”), po czym popijali ze swoich kubków. Powtórzyli to pod koniec posiłku.

Wpływy zewnętrzne

W 1847 Pascal Richard i Eugene Casimir Chirouse założyli pierwszą chrześcijańską misję, ale opuścili ją później w tym samym roku podczas wojny na Cayuse (1848–55 konflikt między plemieniem Cayuse a rządem USA). Inne wyznania rozpoczęły misje w ciągu najbliższych kilku lat. Na początku XXI wieku wiele kościołów katolickich i protestanckich oferuje nabożeństwa w rezerwacie.

Kościół Indian Shaker ma również silny wpływ na życie religijne Yakamy. Założona przez Johna Slocuma w 1881, ta kombinacja wierzeń chrześcijańskich i rdzennych Amerykanów została wprowadzona do plemienia w 1890. Uczestnicy używają dzwonka, tupania stopami, potrząsania i rdzennych modlitw, aby komunikować się z Bogiem i leczyć choroby.

Prorocy Yakama

W latach pięćdziesiątych XIX wieku prorok Wanapum Smohalla (ok. 1815-1895) wezwał do powrotu do zwyczajów rdzennych Amerykanów. Powiedział swoim zwolennikom, aby unikali białych pomysłów i towarów, nigdy nie obcinali warkoczy, jedli tradycyjne potrawy i wyruszali na misje wizji. Zachęcał również ludzi, aby nie przenosili się do rezerwatów ani nie zostawali rolnikami. Chociaż głosił niestosowanie przemocy i pokojowe współistnienie z białymi, jego nauki miały wpływ na organizowanie konfederacji plemion, które walczyły w wojnach Yakima.

Jake Hunt, Klikitat, założył Waptashi, czyli religię Piór, około 1904 roku. Podczas gdy tradycyjne religie czciły Boga i Matkę Ziemię, Waptashi wierzyli, że Orzeł jest najwyższą istotą. Wiadomości pochodziły od Orła za pośrednictwem Jake'a Hunta. Chociaż wychował się na sposób Washani, Hunt obciął włosy i nosił biały męski strój.

Współczesne wierzenia religijne

W dzisiejszych czasach kult Yakamy odbywa się na różne sposoby. Trzy długie domy w rezerwacie służą jako tradycyjne miejsca kultu. Niektórzy członkowie plemienia należą do religii Washani lub Piór. Inni chodzą do kościołów chrześcijańskich lub do Kościoła Indian Shaker. Jednak wielu Yakamów nie widzi konfliktu w łączeniu praktyk zarówno rodzimych, jak i chrześcijańskich.


Yakama Indian Nation - Historia

Yakama Nation to rdzenne plemię północno-zachodniego Pacyfiku, które mieszka w stanie Waszyngton. Oto krótka oś czasu ich historii z Europejczykami od lat 50. XVIII wieku do chwili obecnej.

1750’s: Yakama nabywają konia, a ich styl życia zmienił się, gdy byli w stanie podróżować do Wielkich Równin, aby polować na bizony.

1805: Nawiązano kontakt między plemieniem Yakama a ekspedycją Lewisa i Clarka w październiku 1805 roku w pobliżu zbiegu rzek Yakima i Columbia

1812: W pobliżu zbiegu rzek Spokane i Little Spokane zbudowano punkt handlowy znany jako Spokane House

1825: Kompania Zatoki Hudsona założyła Fort Vancouver jako punkt handlowy

1836: Henry Marcus Whitman założył misję prezbiteriańską w Waiilatpu i nawiązał kontakt z plemieniem

1840’s: Porucznik Charles Wilkes został wysłany przez rząd USA w celu zbadania wybrzeża Pacyfiku.

1843: Miała miejsce pierwsza poważna migracja wzdłuż szlaku oregońskiego, która ostatecznie doprowadziła do gwałtownych konfliktów z białymi osadnikami, którzy podróżowali wozami po szlaku oregońskim

1845: Biali osadnicy przynieśli różne choroby rdzennym Indianom, którzy zamieszkiwali okolice Szlaku Oregońskiego

1847: Wiele osób z plemienia Yakama ginie w wyniku serii niszczycielskich epidemii odry i ospy

1847: Masakra Whitmanów doprowadziła do wybuchu wojny na Cayuse

1847: Plemię Yakama walczyło ze swoimi rdzennymi sojusznikami w wojnie na Cayuse (1847-1855)

1855: Isaac Stevens (25 marca 1818 – 1 września 1862), gubernator Terytorium Waszyngtonu, negocjował traktat z Yakamą.

1855: 9 lipca 1855 podpisano traktat Yakima

1855: Gubernator Stevens otworzył ziemie rdzennych Indian dla białych osadników mniej niż dwa tygodnie po podpisaniu traktatu. Wódz Yakamy, wódz Kamiakin, wezwał plemiona do sprzeciwienia się deklaracji.

1855: Wybuch wojny Yakima (1855-1858)

1855: Bitwa o Toppenish Creek w Yakima Valley miała miejsce 5 października 1855 i była wielkim zwycięstwem wodza Kamiakina i plemienia Yakama

1855: Bitwa pod Union Gap odbyła się 9 i 10 listopada 1855 roku.

1857: gorączka złota w kanionie Fraser

1858: Wojna Yakima przeniosła się na inne plemiona indiańskie

1858: Bitwa Czterech Jezior w dniu 1 września 1858 roku zakończyła się wojna Yakima

1858: Wydarzenia w “Horse Slaughter Camp” zakończyły wojny Coeur d’Alene i Yakima.

1859: Traktat został złamany, Stany Zjednoczone dały tylko połowę tego, co obiecano ludowi Yakama

1860: W rezerwacie Yakima na Terytorium Waszyngtonu założono pierwszą rządową szkołę dla rdzennych Indian amerykańskich

1887: uchwalona przez Kongres ustawa Dawes General Allotment Act prowadzi do rozpadu dużych rezerwatów indyjskich i sprzedaży indyjskich ziem białym osadnikom

1933: Plemię Yakama zostało zorganizowane jako Skonfederowane Plemiona Narodu Yakama.

1994: Naród Yakima przyjął pisownię swojej nazwy jako “Yakama”, co według nich jest bardziej poprawną historyczną pisownią ich imienia.


HistoryLink.org

Yakima jest drugim co do wielkości hrabstwem Waszyngtonu pod względem powierzchni, obejmującym 4296 mil kwadratowych (2,7 miliona akrów) i zajmuje siódme miejsce pod względem populacji z 222 581 mieszkańcami liczonymi w spisie powszechnym Stanów Zjednoczonych z 2000 roku. Siedzibą powiatu jest miasto Yakima. Hrabstwo Yakima obejmuje większość rezerwatu Indian Yakama, a rządy federalne, stanowe lub plemienne posiadają prawie 200 milionów akrów ziemi w hrabstwie. Lokalizacja wielu miast w hrabstwie Yakima była w dużej mierze zdeterminowana przez Northern Pacific Railroad, wzdłuż której trasy zostały wybrane, nazwane, osadzone i ostatecznie sprzedane osadnikom. Podstawową gałęzią przemysłu hrabstwa Yakima jest rolnictwo, wspierane przez średnio 300 dni nasłonecznionych w ciągu roku i bogatej w składniki odżywcze glebę wulkaniczną, którą umożliwiają projekty nawadniania rzeki Yakima.

Geografia polityczna

Hrabstwo Yakima graniczy od zachodu z dzikimi terenami: Norse Peak Wilderness i Pierce County na północnym zachodzie, William O. Douglas Wilderness/Snoqualmie National Forest/Goat Rocks Wilderness i Lewis County na środkowym zachodzie oraz pasmo górskie Cascade/ Mt. Adams Wilderness i hrabstwo Skamania na południowym zachodzie. Hrabstwo Kittitas graniczy z Yakimą na północy, a oba hrabstwa dzielą 260 000 akrów Yakima Firing Center United States Military Reservation. Hrabstwo Benton graniczy z Yakima na wschodzie i hrabstwem Klickitat na południu. Rezerwat Indian Yakama obejmuje 1.271.918 akrów (1573 mil kwadratowych) w południowej części hrabstwa Yakima i rozciąga się do hrabstwa Klickitat. Rezerwat obejmuje kilka miast, w tym Parker, Wapato, Toppenish, Vessey Springs i White Swan, a także część pasma górskiego Simcoe.

Wschodnia część Mount Adams (12 276 stóp), aktywnego andezytycznego stratowulkanu, rozciąga się w południowo-zachodnim narożniku hrabstwa Yakima. Mount Adams jest trzecim najwyższym szczytem pasma kaskadowego i drugim najwyższym szczytem w Waszyngtonie (po Mount Rainier). Część góry rozciąga się w Gifford Pinchot National Forest w hrabstwie Skamania. Gifford Pinchot National Forest został utworzony jako Columbia National Forest w 1908 roku i przemianowany na cześć Gifford Pinchot (1865-1946), pierwszego szefa National Forest Service, w 1949 roku.

Górzysta zachodnia topografia hrabstwa Yakima ustępuje miejsca półpustynnym pogórzom i bylicy w centralnej części hrabstwa. Rzeka Yakima, dopływ Kolumbii, przepływa przez dolinę Yakima, a jej dopływami rzeki Naches i Tieton zasilają około 2100 mil kanałów irygacyjnych w całej dolinie Yakima.

Nazwa Yakima została przetłumaczona jako „czarny niedźwiedź” (od yah-kah, co znaczy „czarny niedźwiedź” i końcówka liczby mnogiej „ma”) lub „uciekinier”, nawiązując do rwących wód rzeki Yakima lub do plemiennej legendy o zbiegłym lub deportowanym córka wodza Yakamy.

Najwcześniejszymi mieszkańcami tego regionu były skonfederowane bandy i plemiona Indian Yakama, które zbierały cama, gorzkie korzenie i jagody, polowały na jelenie i zbierały łososia z rzek Yakima i Columbia. Te zespoły były koczownicze, zwłaszcza po tym, jak zaczęły nabywać konie od plemion północnych Wielkich Basenów gdzieś między 1730 a 1760 rokiem.

Ugoda europejsko-amerykańska

Najwcześniejsi europejscy osadnicy byli członkami katolickich misjonarzy oblatów Maryi Niepokalanej. Na zaproszenie wodzów Yakama Ow-hi (zm. 1858) i Kamiakina (ok. 1800-1877) oblaci ustanowili kilka małych misji w Yakima Valley począwszy od 1848 roku oraz większą misję, Misję św. Józefa na Ahtanum, w 1852 roku. W tym samym roku na terenie tej misji wykopano pierwszy rów nawadniający w przyszłym hrabstwie Yakima.

Terytorium Waszyngtonu zostało utworzone 2 marca 1853 r., a nowo mianowany gubernator terytorialny Isaac Stevens szybko przystąpił do wygaszenia indyjskich roszczeń do ziemi i zachęcenia białych do osadnictwa. 9 czerwca 1855 r. 14 przywódców plemiennych podpisało traktat z Yakimy, scedując 10 828 800 akrów ziem ich przodków rządowi Stanów Zjednoczonych.

Naród Yakama

Przywódca plemienia Yakama, Kamiakin, był niechętnym sygnatariuszem. Niemal natychmiastowe niepowodzenie Stevensa w egzekwowaniu części umowy, która chroniła niektóre prawa Yakamy, doprowadziło Kamiakina do wycofania swojej zgody na traktat. 5 października 1855 roku w Toppenish Creek wybuchł ostrzał pomiędzy ludźmi Kamiakina a oddziałami majora Granville Hallera, oznaczając początek wojen Indian Yakama.

Rząd Stanów Zjednoczonych założył Fort Simcoe w 1856 r., a do 1858 r. powstanie zostało stłumione przez rzeź i głód wielu członków plemienia. Wielu pozostałych członków osiedliło się w rezerwatach, przeżywając trudne lata transformacji i kontynuując nieustanną walkę o swoje prawa do ziemi.

W 1994 roku plemię zmieniło pisownię swojego nazwiska na Yakama. Naród Yakama kontroluje prawie 1,3 miliona akrów, największą masę ziemi kontrolowaną przez którekolwiek z 29 uznanych federalnie plemion w stanie. Plemię ma 9600 zarejestrowanych członków plemienia, więcej niż jakiekolwiek inne plemię Waszyngtona. Trzy rodziny językowe były rdzennymi dla 14 zespołów i plemion tworzących naród Yakama: Sahaptian, Salishan i Chinookan. 14 zespołów i plemion to Palouse, Pisquouse, Yakama, Wenatchapam, Klinquit, Oche Chotes, Kow was wayee, Sk'in-pah, Kah-miltpah, Klickitat, Wish ham, See ap Cat, Li ay was i Shyiks.

Bydło w dolinie Yakima

Indianie zimowali stada bydła w dolinie Yakima od czasu, gdy Kamiakin przywiózł pierwsze stado w okolice w 1840 roku. W 1859 legendarny hodowca bydła Ben Snipes (1835-1906) poprowadził swoje pierwsze stado bydła przez dolinę Yakima na złote pola Rzeka Fraser w Kanadzie. Za nimi poszli John Jeffries, major John Thorp i wielu innych właścicieli bydła. Niektóre towary zostały również wysłane parowcem do Portland lub Kalama, a następnie koleją do Puget Sound. Długie przejazdy bydła przez ten obszar były powszechne aż do przybycia kolei Northern Pacific, po czym bydło zawożono na stacje kolejowe i wywieziono koleją na rynek.

Mortimer Thorp (1822-1893) i Margaret Bounds Thorp (1822-1888) z dziewięciorgiem dzieci byli pierwszymi nie-Indyjskimi, nie-misyjnymi osadnikami w Yakima Valley, którzy przybyli w 1861 do przyszłego miejsca Moxee, aby dołączyć do 250 głowy bydła, które Thorp przywiózł tam rok temu na wypas. Rodzina Alfreda Hensona i wdowa Nancy McHaney Splawn Bond (1812-1905) wraz z pięcioma synami, Charlesem, Williamem, Georgem, Mosesem i Andrew J., wkrótce potem przenieśli się do Yakima Valley. Other settlers followed, many of them young men associated with the area's increasing cattle culture. W. D. Lyman's History of the Yakima Valley Washington (Vol. 1), published in 1919, quotes Leonard Thorp's description of what he called a cattleman's paradise:

Present-day Yakima County was briefly (from January 1863 to January 1865) part of a large county called Ferguson County. When Ferguson was dissolved after only two years, the County of Yakima, including more or less present-day Yakima and Kittitas Counties, was established on January 21, 1865. On November 24, 1883, Kittitas County was divided from Yakima, leaving the county boundaries approximately as they remain.

Towns and Trains

The first town in the county was Yakima City, established in 1861 and incorporated in 1883. In 1884 the Northern Pacific Railroad located its station four miles north of Yakima City and the townspeople moved most of the town's buildings north to the station. Incorporated in 1886 and initially called North Yakima, in 1918 the new town became simply Yakima. The old town was then renamed Union Gap.

Moxee was founded in 1867. Over the next four decades other Yakima County towns were established, although some were little more than names for their first few years and were not officially incorporated for many more: Mabton (incorporated 1905), Toppenish (incorporated 1907), and Wapato (incorporated 1908) were founded in 1885. Zillah was established in 1892 and incorporated in 1911, Sunnyside was established in 1893 and incorporated in 1902. Granger, established in 1902, and Grandview, established in 1906, both incorporated in 1909. Selah was founded in 1907 and incorporated in 1919, Naches was established in 1908 and incorporated in 1921. Tieton incorporated in 1942 and Harrah in 1946.

The River and the Railroad

Two overwhelming forces shaped Yakima County's development: the Northern Pacific Railroad and the Yakima River. Snaking through the Yakima Valley, the Northern Pacific tracks linked the valley with Puget Sound through the Stampede Pass Tunnel. The first train rolled through Stampede Pass on May 27, 1888, replacing a slightly earlier series of track switchbacks that had been the only way across the Cascades.

The Northern Pacific owned a vast tract of land along the railroad right-of-way between Lake Superior and Puget Sound, courtesy of the May 23, 1864, Northern Pacific Land Grant. This grant deeded to the railroad alternating square miles of public land adjacent to the track right-of-way in a band 40 miles wide in states and 80 miles wide in territories in exchange for construction of a northern transcontinental line. The Northern Pacific was able to sell irrigated land for as much as $40 to $50 per acre as compared with $2.60 per acre for dry land, a powerful inducement for the railroad to fund irrigation. The Yakima River was the means to irrigate, populate, and make this land productive.

Walter Granger (1855-1930) was an irrigation engineer without whose diligence and determination Yakima County might not have attained its global reputation as an agricultural cornucopia and the fruit basket of the nation. Hired by Northern Pacific president Thomas Oakes (1843-1919) in 1889, Granger organized and managed the Yakima Canal and Land Company (in partnership with the Northern Pacific Railroad under the name Northern Pacific, Yakima, and Kittitas Irrigation Project) and the Washington Irrigation Company.

Charged with building irrigation systems and deciding where town sites and stations would be established along the railroad's Yakima Valley route, Granger and Northern Pacific employees took frequent scouting trips, often accompanied by the press or railroad VIPs. Granger determined the locations and names of Zillah, Granger, Sunnyside, and possibly other towns in the county and built the Sunnyside Canal, the largest irrigation canal in the Northwest at the time.

Irrigating the Valley

Most of Yakima County's population is centered along the Yakima River. Irrigation for farming was crucial to the success of these communities, and individual farmers had created small canals from the time of non-Indian settlement. The Sunnyside Canal began operation in 1892 and other private irrigation canals followed. These unregulated projects over-appropriated Yakima River supplies.

The United States Congress passed the Reclamation Act on June 17, 1902, paving the way for federally funded dam and irrigation construction projects throughout the arid West. The Act required that water users repay construction costs of the irrigation projects from which they received benefits. The Yakima Project, authorized on December 12, 1905, was one of the first and largest efforts of the Federal Bureau of Reclamation, and has irrigated the Yakima Valley since 1910. The government purchased many of the earlier canals and incorporated them into the Yakima Project. Water from the Keechulus, Kachess, and Lake Cle Elum reservoirs feed the Yakima River, while the Tieton and Bumping Lake Reservoirs feed the Yakima's tributaries, the Naches and Tieton Rivers. These rivers in turn supply the Yakima Valley's nearly 2,100 miles of irrigation canals.

Planting and Growing

On March 15, 1893 the Washington State Legislature passed the State Fair Act designating North Yakima in Yakima County the site for an annual State Agricultural Fair. Yakima got the event as a consolation prize after losing (to Olympia) the race to have Yakima City proclaimed state capital. With the exception of 1895, the Washington State Fair was held annually from 1894 until 1930, when the state legislature declined to fund a budget. From 1932 to 1936, scaled down versions of the fair occurred but were not considered successful. In 1939 the Central Washington State Fair was founded, using the old State Fairgrounds. The Central Washington State Fair is held annually in September.

The first wine grapes in the Yakima Valley were planted in 1869, the first hops in 1872, and the first commercial fruit orchard in 1887. All of these crops would eventually become major parts of Yakima County's primary industry, agriculture. Once the land was pegged for commercial fruit production, the transformation from sagebrush to cultivated acreage was accomplished briskly. In the Selah Valley, for example, 36,000 fruit trees were reportedly set out in one year alone. The Northern Pacific Railroad provided a ready way for farmers to ship their produce to market, and processing plants and fruit storage facilities soon flourished near railroad stations.

Migrant Labor in the Valley

Commercial farming was dependant on migratory harvesters. Indian pickers harvested hops each fall. During the Great Depression of the 1930s Yakima County's laden trees and fields provided much-needed employment for the thousands of families from across the country seeking work, and migrant campsites dotted the region. Conditions at these migrant camps varied, but many lacked basic sanitary facilities. By the early 1940s many families of Japanese origin were farming in Yakima County. These families, more than 1,000 individuals, were forced to abandon their farms and enter internment camps under Executive Order 9066.

Increased farm production to aid the war effort and labor shortages caused by internment and the exodus of men into the military during World War II led to the creation of the Bracero Program, a federal program that brought Mexican and Mexican American migrant workers into Washington and other states to harvest crops. After the Bracero Program was discontinued in 1964 Mexican and Mexican American workers continued to provide a substantial portion of the farm labor in Yakima County. In recent years a federal guest worker program has brought Thais to Yakima County to harvest field and tree fruit crops.

Today (2006) 558,000 acres of private land in Yakima County are used for agriculture. Manufacturing (especially of food-related products) and fruit warehousing are other major industries in the county. Forestry and livestock are significant industries. Yakima County is a leading global producer of apples, hops, mint, and asparagus, and the county's wine industry continues to expand and flourish.

The State of Washington
Washington State Department of Archeology and Historic Preservation


HistoryLink.org

The Treaty with the Yakama was signed on June 9, 1855, by Isaac Stevens (1818-1862), Governor of Washington Territory, and by Chief Kamiakin (spelled "Kamaiakun" in the treaty) and other tribal leaders and delegates. (Note that while the Tribe's name is spelled "Yakama" in the treaty, the spelling "Yakima" later became common, and is still used in the names of the river, county, and city derived from the tribal name, but in 1994 the Yakima Tribe changed the spelling of its name back to the original Yakama Tribe.) The complete text of the treaty follows.

The Yakama Treaty

Articles of agreement and convention made and concluded at the treaty-ground, Camp Stevens, Walla-Walla Valley, this ninth day of June, in the year one thousand eight hundred and fifty-five, by and between Isaac I. Stevens, governor and superintendent of Indian affairs for the Territory of Washington, on the part of the United States, and the undersigned head chiefs, chiefs,. head-men, and delegates of the Yakama, Palouse, Pisquouse, Wenatshapam,, Klikatat, Klinquit, Kaw-was-say-ee, Li-ay-was, Skin-pah,, Wish-ham, Shyiks, Ochechotes, Kah-milt-pah,, and Se-ap-cat, confederated tribes and bands of Indians, occupying lands hereinafter bounded and described and lying in Washington Territory, who for the purposes of this treaty are to be considered as one nation, under the name of "Yakama," with Kamaiakun as its head chief, on behalf of and acting for said tribes and bands, and being duly authorized thereto by them.

ARTICLE 1. The aforesaid confederated tribes and bands of Indians hereby cede, relinquish, and convey to the United States all their right, title, and interest in and to the lands and country occupied and claimed by them, and bounded and described as follows, to wit:

Commencing at Mount Ranier, thence northerly along the main ridge of the Cascade Mountains to the point, where the northern tributaries of Lake Che-lan and the southern tributaries of the Methow River have their rise thence southeasterly on the divide between the waters of Lake Che-lan and the Methow River to the Columbia River thence, crossing the Columbia on a true east course, toil, point whose longitude is one hundred and nineteen degrees and ten minutes, (119° 10',) which two latter lines separate the above confederated tribes and bands from the Oakinakane tribe of Indians thence in a true south course to the forty-seventh (47°) parallel of latitude thence east on said parallel to the main Palouse River, which two latter lines of boundary separate the above confederated tribes and hands from the Spokanes thence down the Palouse River to its junction with the Moh-hah-ne-she, or southern tributary of the same thence in a southesterly[sic] direction, to the Snake River, at the mouth of the Tucannon River, separating the above confederated tribes from the Nez Percé tribe of Indians thence down the Snake River to its junction with the Columbia River thence up the Columbia River to the "White Banks" below the Priest's Rapids thence westerly to a lake called "La Lac" thence southerly to a point on the Yakama River called Toh-mah-luke thence, in a southwesterly direction, to the Columbia River, at the western extremity of the "Big Island," between the mouths of the Umatilla River and Butler Creek all which latter boundaries separate the above confederated tribes and bands from the Walla-Walla, Cayuse, and Umatilla tribes and bands of Indians thence down the Columbia River to midway between the mouths Of White Salmon and Wind Rivers thence along the divide between said rivers to the main ridge of the Cascade Mountains and thence along said ridge to the place of beginning.

ARTICLE 2. There is, however, reserved, from the lands above ceded for the use and occupation of the aforesaid confederated tribes and bands of Indians, the tract of land included within the following boundaries, to wit: Commencing on the Yakama River, at the mouth of the Attah-nam River thence westerly along said Attah-nam River to the forks thence along the southern tributary to the Cascade Mountains thence southerly along the main ridge of said mountains, passing south and east of Mount Adams, to the spur whence flows the waters of the Klickatat and Pisco Rivers thence down said spur to the divide 'between the waters of said rivers thence along said aivide to the divide separating the waters of the Satass River from those flowing into the Columbia River thence along said divide to the main Yakama, eight miles below the mouth of the Satass River and thence up the Yakama River to the place of beginning.

All which tract shall be set apart and, so far as necessary, surveyed and marked out, for the exclusive use and benefit of said confederated tribes and bands of Indians, as an Indian reservation nor shall any white man, excepting those in the employment of the Indian Department, be permitted to reside upon the said reservation without permission of the tribe and the superintendent and agent. And the said confederated tribes and bands agree to remove to, and settle upon, the same, within one year after the ratification of this treaty. In the mean time it shall be lawful for them to reside upon any ground not in the actual claim and occupation of citizens of the United States and upon any ground claimed or occupied, if with the permission of the owner or claimant.

Guaranteeing, however, the right to all citizens of the United States to enter upon and occupy as settlers any lands not actually occupied and cultivated by said Indians at this time, and not included in the reservation above named.

And provided, That any substantial improvements heretofore made by any Indian, such as fields enclosed and cultivated, and houses erected upon the lands hereby ceded, and which he may be compelled to abandon in consequence of this treaty, shall be valued, under the direction of the President of the United States, and payment made therefore[sic] in money or improvements of an equal value made for said Indian upon the reservation. And no Indian will be required to abandon the improvements aforesaid, now occupied by him, until their value in money, or improvements of an equal value shall be furnished him as aforesaid.

ARTICLE 3. And provided, That, if necessary for the public convenience, roads may be run through the said reservation and on the other hand, the right of way, with free access from the same to the nearest public highway, is secured to them as "also the right, in common with citizens of the United States, to travel upon all public highways.

The exclusive right of taking fish in all the streams, where running through or bordering said reservation, is further secured to said confederated tribes and bands of Indians, as also the right of taking fish at all usual and accustomed places, in common with the citizens of the Territory, and of erecting temporary buildings for curing them:

ARTICLE 4. In consideration of the above cession, the United States agree to pay to the said confederated tribes and bands of Indians, in addition to the goods and provisions distributed to them at the time of signing this treaty, the sum of two hundred thousand dollars, in the following manner, that is to say: Sixty thousand dollars, to be expended under the direction of the President of the United States, the first year after the ratification of this treaty, in providing for their removal to the reservation, breaking up and fencing farms, building houses for them, supplying 'them with provisions and a suitable outfit, and for such other objects as he may deem necessary, and the remainder in annuities, as follows: For the first five years after the ratification of the treaty, ten thousand-dollars each year, commencing September first, 1856 for the next five years, eight thousand dollars each year for the next five years, Six thousand dollars per year and for the next five years, four thousand dollars per year.

All which sums of money shall be applied to the use and benefit of said Indians, under the direction of the President of the United States, who may from time to time determine, at his discretion, upon what beneficial objects to expend the same for them. And the superintendent of Indian affairs, or other proper officer, shall each year inform the President of the wishes of the Indians in relation thereto.

ARTICLE 5. The United States further agree to establish at suitable points within said reservation, within one year after the ratification hereof, two schools, erecting the necessary buildings, keeping them in repair, and providing them with furniture, books, and stationery, one of which shall be an agricultural and industrial school, to be located at the agency, and to be free to the children of the said confederated tribes and bands of Indians, and to employ one superintendent of teaching and two teachers to build two blacksmiths' shops, to one of which shall be attached a tin-shop, and to the other a gunsmith's shop one carpenter's shop, one wagon and plough maker's shop, and to keep the same in repair and furnished with the necessary tools to employ one superintendent of farming and two farmers, two blacksmiths, one tinner, one gunsmith, one carpenter, one wagon and plough maker, for the instruction of the Indians in trades and to assist them in the same to erect one saw-mill and one flouring-Mill, keeping the same in repair and furnished with the necessary tools and fixtures to erect a hospital, keeping the same in repair and provided with the necessary medicines and furniture, and to employ a physician and to erect, keep in repair, and provided with the necessary furniture, the building required for the accommodation of the said employees. The said buildings and establishments to be maintained and kept in repair as aforesaid, and the employees to be kept in service for the period of twenty years.

And in view of the fact that the head chief of the said confederated tribes and bands of Indians is expected, and will be called upon to perform many services of a public character, occupying much of his time, the United States further agree to pay to the said confederated tribes and bands of Indians five hundred dollars per year, for the term of twenty years after the ratification hereof, as a salary for such person as the said confederated tribes and bands of Indians may select to be their head chief, to build for him at a suitable point on the reservation a comfortable house, and properly furnish the same, and to plough and fence ten acres of land. The said salary to be paid to, and the said house to be occupied by, such head chief so long as he may continue to hold that office.

And it is distinctly understood and agreed that at the time of the conclusion of this treaty Kamaiakun is the duly elected and authorized head chief of the confederated tribes and bands aforesaid, styled the Yakama Nation, and is recognized as such by them and by the commissioners on the part of the United States holding this treaty and all the expenditures and expenses contemplated in this article of this treaty shall be defrayed by the United States, and shall not be deducted from the annuities agreed to be paid to said confederated tribes and band of Indians. Nor shall the cost of transporting the goods for the annuity payments be a charge upon the annuities, but shall be defrayed by the United States.

ARTICLE 6. The President may, from time to time, at his discretion, cause the whole or such portions of such reservation as he may think proper, to be surveyed into lots, and assign the same to such individuals or families of the said confederated tribes and bands of Indians as are willing to avail themselves of the privilege, and will locate on the same as a permanent home, on the same terms and subject to the same regulations as are provided in the sixth article of the treaty with the Omahas, so far as the same may be applicable.

ARTICLE 7. The annuities of the aforesaid confederated tribes and bands of Indians shall not be taken to pay the debts of individuals.

ARTICLE 8. The aforesaid confederated tribes and bands of Indians acknowledge their dependence upon the Government of the United States, and promise to be friendly with all citizens thereof, and pledge themselves to commit no depredations upon the property of such citizens.

And should any one or more of them violate this pledge, and the fact be satisfactorily proved before the agent, the property taken shall be returned,'or in default thereof, or if injured or destroyed, compensation may be made by the Government out of the annuities.

Nor will they make war upon any other tribe, except in self-defence, but will submit all matters of difference between them and other Indians to the Government of the United States or its agent for decision, and abide thereby. And if any of the said Indians commit depredations on any other Indians within the Territory of Washington or Oregon, the same rule shall prevail as that provided in this article in case of depredations against citizens. And the said confederated tribes and bands of Indians agree not to shelter or conceal offenders against the laws of the United States, but to deliver them up to the authorities for trial.

ARTICLE 9. The said confederated tribes and bands of Indians desire to exclude from their reservation the use of ardent spirits, and to prevent their people from drinking the same, and, therefore, it is provided that any Indian belonging to said confederated tribes and bands of Indians, who is guilty of bringing liquor into said reservation, or who drinks liquor, may have his or her annuities withheld from him or her for such time as the President may determine.

ARTICLE 10. And provided, That there is also reserved and set apart from the lands ceded by this treaty, for the use and benefit of the aforesaid confederated tribes and bands, a tract of land not exceeding in quantity one township of six miles square, situated at the forks of the Pisquouse or Wenatshapam River, and known as the " Wenatshapam Fishery," which said reservation shall be surveyed and marked out whenever the President may direct, and be subject to the same provisions and restrictions as other Indian reservations.

ARTICLE 11. This treaty shall be obligatory upon the contracting parties as soon as the same shall be ratified by the President and Senate of the United States.

In testimony whereof, the said Isaac I. Stevens, governor and superintendent of Indian affairs for the Territory, of Washington, and the undersigned head chief, chiefs, headmen, and delegates-of the aforesaid confederated tribes and bands of Indians, have hereunto set their hands and seals, at the place and on the day and year herein before written.


Yakama Tribe

This article contains interesting facts, pictures and information about the life of the Yakama Native American Indian Tribe, aka Yakima, of the Columbia River Plateau region.

Facts about the Yakama Native Indian Tribe
This article contains fast, fun facts and interesting information about the Yakama Native American Indian tribe.

Find answers to questions like where did the Yakama tribe live, what clothes did they wear, what did they eat and who were the names of their most famous leaders? Discover what happened to the Yakama tribe with facts about their wars and history.

What language did the Yakama tribe speak?
The Yakama tribe spoke in a Sahaptian dialect of the Penutian language and called themselves Pakintlema meaning "people of the gap," or Waptailmim meaning "people-of-the-narrows," reflecting the location of their villages near Union Gap on the Yakima River. After the introduction of the horse the Yakama people hunted buffalo on the Great Plains and adopted the some of the lifestyle elements of this cultural group. The Confederated Tribes and Bands of the Yakama Nation, or simply the Yakama Nation (formerly Yakima), was a consolidation of 14 bands, or tribes.

Where did the Yakama tribe live?
The Yakama are people of the Plateau Native American cultural group. The location of their tribal homelands are shown on the map in the modern day state of Washington. The geography of the region in which they lived dictated the lifestyle and culture of the Yakama tribe.

What was the lifestyle and culture of the Yakama tribe?
The Yakama tribe lived a semi-nomadic lifestyle fishing, hunting, or gathering wild plants for food. The Yakama tribe lived in pit houses in the winter and tule-mat lodges or tepees in the summer. The Lewis and Clark expedition encountered the Plateau Yakama tribe during their explorations in 1806. The Yakama adopted many of the ideas of the Great Plains Indians including the use of the tepee which were covered with buffalo hides and some items of clothing also made from buffalo hides.

The Yakama tribe and the Lewis and Clark Expedition
Lewis and Clark encountered the Yakama tribe in October 1805 and met Chief Kamiakin, the war leader of the Yakama Nation.

What did the Yakama tribe live in?
The Yakama were semi-nomadic and needed shelters that were easy to set up and take down. They lived in one of three shelters, depending on the season. The types of shelters were a semi-subterranean pit house, a tepee or a tule-mat lodge.

  • Pit houses were winter shelters that were built with logs and sealed for insulation with earth (sod) and grasses. They were built below ground with an entrance and ladder at the top
  • The summer shelters were the tepee and tule-mat lodge, both above ground.
  • Tepees were covered with animal skins but the tule-mat lodge was covered with mats of strong, durable, tule reeds (bulrushes).

What transportation did the Yakama use? Dugout Canoes
When the tribe inhabited the Plateau region they built dugout canoes made from the hollowed-out logs of large trees. The men hollowed logs with controlled fire that softened the timber so they could carve and shape their canoe to have a flat bottom with straight sides. The canoe was perfect means of transportation for travel along fast streams and shallow waters of the Columbia, Wenatchee and Yakima Rivers.

What food did the Yakama tribe eat?
The food of the Yakama tribe included salmon and trout and a variety of meats from the animals and birds they hunted. They supplemented their protein diet with seeds, roots, nuts and fruits.

What clothes did the Yakama wear?
The clothes worn by the Yakama men and women of the tribe were similar to the clothing of the Nez Perce - please refer to this article for details.

What weapons did the Yakama use?
The weapons used were spears, lances, clubs, knives and bows and arrows. The Yakama also used shields for defensive purposes.

Who were the allies and enemies of the Yakama tribe?
The allies of the Yakama tribe were many of the other Native American Indians who inhabited the Plateau region including the Cayuse, Walla Walla, Spokane, Coeur D'Alene, Payuse and the Nez Perce. The main enemies of the Yakama tribe were the Great Basin groups to the south, including the Shoshone, Northern Paiute, and the Bannock tribes.

Who were the famous chiefs of the Yakama tribe?
The most famous leaders and chiefs of the Yakama tribe included Chief Kamiakin, Chief Qualchan and Chief Leschi of the Nisqually Native American tribe.

What happened to the Yakama tribe?
The following Yakama history timeline details facts, dates and famous landmarks and battles fought by the Yakama Nation. The Yakama history timeline explains what happened to the people of their tribe.


Yakama

Nasi redaktorzy zweryfikują przesłany przez Ciebie artykuł i zdecydują, czy należy poprawić artykuł.

Yakama, formerly spelled Yakima, self-name Waptailmim (“People of the Narrow River”), w pełni Confederated Tribes and Bands of the Yakama Nation, North American Indian tribe that lived along the Columbia, Yakima, and Wenatchee rivers in what is now the south-central region of the U.S. state of Washington. As with many other Sahaptin-speaking Plateau Indians, the Yakama were primarily salmon fishers before colonization. In the early 21st century they continued to be involved in wildlife management and fisheries.

The Yakama acquired historical distinction in the Yakama Indian Wars (1855–58), an attempt by the tribe to resist U.S. forces intent upon clearing the Washington Territory for prospectors and settlers. The conflict stemmed from a treaty that had been negotiated in 1855, according to which the Yakama and 13 other tribes (identified in the treaty as Kah-milt-pah, Klikatat, Klinquit, Kow-was-say-ee, Li-ay-was, Oche-chotes, Palouse, Pisquose, Se-ap-cat, Shyiks, Skin-pah, Wenatshapam, and Wish-ham) were to be placed on a reservation and confederated as the Yakama Nation. Before the treaty could be ratified, however, a force united under the leadership of Yakama chief Kamaiakan, who declared his intention to drive all nonnatives from the region. After initial Yakama successes, the uprising spread to other tribes in Washington and Oregon. Three years of raids, ambushes, and engagements followed until September 1858, when the Native American forces were decisively defeated at the Battle of Four Lakes on a tributary of the Spokane River.

In 1859 the treaty of 1855 was effected, with the Yakama and most of the other tribes confined to reservations and their fertile ancestral lands opened to colonial appropriation. Since that time, all the residents of the Yakama Reservation have been considered members of the Yakama Nation. Several tribes in the region, notably the Palouse, refused to acknowledge the treaty and would not enter the reservation.

Early 21st-century population estimates indicated some 11,000 individuals of Yakama Nation ancestry.


Wideo

On January 2019, there was an MMIW event.

I spoke along with Yakama Nation Elected Officials, a Washington State Elected Official, and the Yakima County Sheriff. This Presentation was hosted by CWU Department of Law and Justice & Museum of Culture and Environment.

About Native Friends

Native Friends was founded by Emily Washines, MPA and scholar. She is an enrolled Yakama Nation tribal member with Cree and Skokomish lineage. This company is a Native lifestyle empowerment brand with a focus on history and culture. Building understanding and support for Native Americans is evident in her films, writing, speaking, and exhibits. Emily speaks Ichiskiin (Yakama language) and other Native languages. Yakima Herald-Republic lists her as Top 39 under 39. She lives on the Yakama reservation with her husband and three children.


Obejrzyj wideo: Biała Ciecierzyca po Indyjsku - Punjabi Chole. Kuzyn Hindus (Styczeń 2022).