Podcasty historyczne

Dowody na to, że Aztekowie używają piór Quetzal jako pieniądza towarowego?

Dowody na to, że Aztekowie używają piór Quetzal jako pieniądza towarowego?

Znalazłem w internecie strony, na których stwierdzono, że w azteckiej gospodarce opartej na handlu wymiennym resztę wartości między dwoma towarami (jeśli w ogóle) rozliczano m.in. piórami quetzala.

Czy istnieją dowody/dokumenty na poparcie takich oświadczeń? W tej chwili nie mam dostępu do opublikowanych książek.

Strona internetowa to: http://www7.uc.cl/sw_educ/historia/conquista/parte1/html/h53.html (w języku hiszpańskim)


Uważam, że twierdzenie jest wątpliwe lub przynajmniej niekompletne. Google ujawnia wiele cytatów z wykorzystania ziarna kakaowego przez Azteków (myślę, że Bank of Belgium jest jednym z najlepszych) jako waluty towarowej, a żadne z piór w tej samej roli. Spodziewałem się przynajmniej jednej wzmianki o alternatywnych walutach towarowych.


Wątek: Zdjęcia azteckich pieniędzy

Nie sądzę, by mieli „pieniądze” per se. Byli teokracją o dość sztywnym systemie społecznym, z klasą kapłanów na czele.

Myślę, że były to raczej elementy „statusu”.

„Swobodny spacer po zakładzie dla obłąkanych pokazuje, że wiara niczego nie dowodzi” — Fryderyk Nietzsche

„Pytasz, gdzie mieszkam. Nie mogę ci powiedzieć. Jestem Voyageurem, Chicotem, sir. Mieszkam wszędzie. Mój dziadek był podróżnikiem, zginął podczas podróży. Mój ojciec był podróżnikiem, zginął podczas podróży. W drodze też umrę, a moje miejsce zajmie inny Chicot. Taki jest nasz bieg życia”.

Prawdopodobnie masz rację. Aztekowie nie mieli pieniędzy "per se". To był bardziej system wymiany/handlu. Podstawowymi przedmiotami, które służyły do ​​tego, co nazwalibyśmy pieniędzmi, były ziarna kakaowca i bawełna (quachtli), która była tkaną bawełnianą peleryną lub kocem i była używana jako waluta, a także do płacenia daniny.

Bardzo fajny Richard, do tego wątku nie miałem pojęcia, czym są pieniądze Azteków. To musiało być naprawdę coś, co lokalizowało skrytki. Czy to wszystko pieniądze?

Pierwotnie opublikowane przez kaktusskoczek

Prawdopodobnie masz rację. Aztekowie nie mieli pieniędzy "per se". To był bardziej system wymiany/handlu. Podstawowymi przedmiotami, które służyły do ​​tego, co nazwalibyśmy pieniędzmi, były ziarna kakaowca i bawełna (quachtli), która była tkaną bawełnianą peleryną lub kocem i była używana jako waluta, a także do płacenia daniny.

Warte 8000 ziaren kakaowca. brzmi dla mnie jak pieniądze.

Ze strony internetowej Smithsonian National Museum of American History:

„Ta znormalizowana, nieopieczętowana waluta miała stałą wartość 8000 nasion kakaowca” – druga powszechna jednostka wymiany w Mezoameryce.

Prawdopodobnie używane, ponieważ łatwiej je było nosić i liczyć.
Dla kogoś, kto miał dużo ziaren kakaowca.
I coś jeszcze do handlu, jeśli nie mieli koców (również nieporęcznych w ilości).

Ciekawe ile za galon gazu?

Zajrzałem na tę stronę jakiś czas temu. Aztekowie nie zaczęli wytwarzać narzędzi z miedzi aż do czasów konkwistadorów, o ile wiem. Jak myślisz, co ktoś kupiłby za 8000 ziaren kakaowca? Jedna dobra indyczka była warta 100 pełnych ziaren kakaowca? Jak myślisz, jak łatwo było zejść na uliczny targ, żeby kupić kilka rzeczy na obiad. używając „pieniędzy”?

Być może Internet nie jest najlepszym miejscem, aby dowiedzieć się o pieniądzach Azteków lub o tym, jak żyli na co dzień.

Nie mówiąc, że miedź nie miała wartości, po prostu nie wierz, że była używana jako „pieniądz Azteków”. Aztekowie mieli dużo miedzi.

Może po prostu nie mam dość wyobraźni.

Nie wiedziałem, że tak nisko cenisz Smithsonian.
Osobiście cieszę się, że mają taką witrynę internetową, a więcej można znaleźć, klikając przycisk „Home”.
Opis datuje artefakt na około 1500 roku, przed przybyciem Hiszpanów.
Podobne znaleziska, w skrytkach liczących od 120 do 500 sztuk, nie były rzadkie i nie były wykorzystywane jako narzędzia.
Jednak jeden z autorów stwierdza, że ​​może „wyobrazić sobie”, że są one używane jako takie.

Z jednego z innych źródeł, które połączyłem:
„Najwcześniejsze odniesienie do nich znajduje się w dokumencie z dnia 31 października 1548 r., w którym hiszpański mieszkaniec Antiquera de Oaxaca, Francisco Lopez Tenorio, nie tylko opisał dzieło, ale także załączył rysunek z adnotacją: „To jest forma miedzi monety używane w Nowej Hiszpanii. Wartość przypisana i przy której były one powszechnie akceptowane, to cztery takie sztuki, jeśli nowe, za pięć hiszpańskich reali. Jeśli były noszone, wielu odmawiało ich przyjęcia i zostały sprzedane, aby przetopić je na dziesięć sztuk za jednego hiszpańskiego reala.
Ten dokument jest również cytowany tutaj.
Axe-money i ich krewni – wynik Google Books

Szkoda, że ​​autorzy nie skorzystali z twojej wiedzy.

Pierwotnie opublikowane przez turysta

Nie wiedziałem, że tak nisko cenisz Smithsonian.
Osobiście cieszę się, że mają taką witrynę internetową, a więcej można znaleźć, klikając przycisk „Home”.
Opis datuje artefakt na około 1500 roku, przed przybyciem Hiszpanów.
Podobne znaleziska, w skrytkach liczących od 120 do 500 sztuk, nie były rzadkie i nie były wykorzystywane jako narzędzia.
Jednak jeden z autorów stwierdza, że ​​może „wyobrazić sobie”, że są one używane jako takie.

Z jednego z innych źródeł, które połączyłem:
„Najwcześniejsze odniesienie do nich znajduje się w dokumencie z dnia 31 października 1548 r., w którym hiszpański mieszkaniec Antiquera de Oaxaca, Francisco Lopez Tenorio, nie tylko opisał dzieło, ale także załączył rysunek z adnotacją: „To jest forma miedzi monety używane w Nowej Hiszpanii. Wartość przypisana i przy której były one powszechnie akceptowane, to cztery takie sztuki, jeśli nowe, za pięć hiszpańskich reali. Jeśli były noszone, wielu odmawiało ich przyjęcia i zostały sprzedane, aby przetopić je na dziesięć sztuk za jednego hiszpańskiego reala.
Ten dokument jest również cytowany tutaj.
Axe-money i ich krewni – wynik Google Books

Szkoda, że ​​autorzy nie skorzystali z twojej wiedzy.

„Nie mówię, że miedź nie miała wartości, po prostu nie wierz, że była używana jako „pieniądz Azteków”. Aztekowie mieli dużo miedzi”.

Była to baza opinii na podstawie badań, które przeprowadziłem na temat historii ludu Azteków. Wiele innych osób ma odmienne zdanie i prawdopodobnie mają rację. do pewnego momentu, tak jak ja.

Wszystkie rzeczy w prymitywnej kulturze mają jakąś wartość. Z tego powodu mogą używać praktycznie wszystkiego, na pieniądze / barter / handel.

„Szkoda, że ​​autorzy nie skorzystali z Twojej wiedzy”.

Nie jestem ekspertem, ale interesuję się historią Azteków. Twój komentarz sugeruje, że wierzysz, iż masz większe doświadczenie niż ja. To niewiele mówi, więc wybacz mi, jeśli zbyt łatwo nie zrezygnuję z mojej opinii.

W „Aztecs of Mexico” George C. Vaillant pisze na s. 128: „Pióra ze złotego pyłu były czasami używane jako środek wymiany, podobnie jak noże w kształcie półksiężyca z cienko pobitej miedzi. Te ostatnie nie miały powszechnej akceptacji ani użyteczności ziaren kakaowca, chociaż reprezentowały łatwo przenośną wartość”.

Pod tym względem przypuszczam, że można by nazwać skóry bobra, muszle, niebieskie skały i obsydian. pieniądze. W każdym przypadku jego wartość byłaby uzależniona od pragnienia osoby, która ją otrzymała. Czy te rzeczy spełniają definicję „pieniądza”? Przypuszczam, że to zależy od tego, kto definiuje.

O ile mi wiadomo, toczy się debata na temat „azteckich motyki pieniędzy”. Jakiś czas temu zajrzałem do „Axe Money” i mam „Axe-Monies i ich krewnych”.

Nie próbuję twierdzić, że kakao nie było uważane przez Azteków za najwyżej ceniony przedmiot handlowy.
Tylko, że istnienie tego „Hoe Money” i jego wykorzystanie w handlu mogło być późnym krokiem w ewolucji systemu monetarnego Azteków.


Jakiś czas temu przyjrzałem się również tematowi artefaktów z miedzi Azteków. Chociaż ja również, mogę być sceptycznie nastawiony do niektórych opinii/wniosków, które przeczytałem podczas moich badań, nie uważam żadnego z nas za ekspertów w tej dziedzinie .Z pewnością nie więcej niż w Smithsonian.Waluta może być wieloma rzeczami, a towary handlowe to wszystko, co mogą wymieniać dwie strony, czy to ziarna kakaowe, tkaniny używane jako „pieniądze”, metale szlachetne itp.
Fakt, że złoty pył, w przezroczystych piórach, był używany jako waluta handlowa, wydaje się być sprzeczny z twierdzeniami, że Aztekowie nie przywiązywali żadnej wartości do złota poza celami religijnymi, prawda?

Użycie terminu „pieniądze” wydaje się dotyczyć głównie waluty, dla której istnieje ustalona wartość, w przeciwieństwie do wielu innych wspomnianych przez Ciebie przedmiotów, gdzie wartość została określona przez system „barterowy”.
Zarówno ziarna kakaowe, jak i miedź Hoe Money najwyraźniej ugruntowały swoją wartość na azteckim rynku.
Ta wartość może się jednak zmniejszyć w przypadku motyki, jak wspomniał Tenorio, z wiekiem i stanem zdrowia.
Podejrzewam, że dotyczyłoby to również ziaren kakaowca.

Pierwotnie opublikowane przez turysta

Nie twierdzę, że kakao nie było uważane przez Azteków za najwyżej ceniony przedmiot handlowy.
Tylko, że istnienie tego „Hoe Money” i jego wykorzystanie w handlu mogło być późnym krokiem w ewolucji systemu monetarnego Azteków.


Jakiś czas temu przyjrzałem się również tematowi artefaktów z miedzi Azteków. Chociaż ja również, mogę być sceptycznie nastawiony do niektórych opinii/wniosków, które przeczytałem podczas moich badań, nie uważam żadnego z nas za ekspertów w tej dziedzinie .Z pewnością nie więcej niż w Smithsonian.Waluta może być wieloma rzeczami, a towary handlowe to wszystko, co mogą wymieniać dwie strony, czy to ziarna kakaowe, tkaniny używane jako „pieniądze”, metale szlachetne itp.
Fakt, że złoty pył, w przezroczystych piórach, był używany jako waluta handlowa, wydaje się być sprzeczny z twierdzeniami, że Aztekowie nie przywiązywali żadnej wartości do złota poza celami religijnymi, prawda?

Użycie terminu „pieniądze” wydaje się dotyczyć głównie waluty, dla której istnieje ustalona wartość, w przeciwieństwie do wielu innych wymienionych przez Ciebie przedmiotów, gdzie wartość została określona przez system „barterowy”.
Zarówno ziarna kakaowe, jak i miedź Hoe Money najwyraźniej ugruntowały swoją wartość na azteckim rynku.
Ta wartość może się jednak zmniejszyć w przypadku motyki, jak wspomniał Tenorio, z wiekiem i stanem zdrowia.
Podejrzewam, że dotyczyłoby to również ziaren kakaowca.


Wygląda na to, że oboje powoli zbliżamy się do środka tego tematu. Ono było późny krok w azteckim systemie monetarnym. Czy to mogła być desperacka próba Azteków przekonania Hiszpanów, że miedź, której mieli pod dostatkiem, jest cenniejsza niż złoto i drogocenne kamienie, których używali z powodów religijnych?


Jak już wcześniej wspomniałem, ani przez chwilę nie uważam się za eksperta. Jeśli chodzi o moje odczucia dotyczące Smithsonian, kontaktowałem się z nimi wiele razy w przeszłości i zawsze uważałem ich za pomocnych i kompetentnych. Kiedyś miałem zapewnić sobie
z listą pozycji w Kolekcji Ales Hrdlicka. Wysłali mi to, co mnie interesowało, a niektóre z nich dotyczyły śledztwa Adolpha Rutha.

Po raz kolejny to, co powiedziałem o „Aztec Hoe Money” było wyłącznie moją niedoinformowaną opinią, opartą na niewielkiej ilości badań, jakie przeprowadziłem w kulturze Azteków. Nie trzeba być „ekspertem”, żeby formułować i wyrażać opinię. Zapewniam cię, że moja opinia w tej sprawie nie opiera się na jednym źródle i wątpię, aby twoje też było.

Ziarna kakaowca miały wahania wartości, w zależności od tego, czy były „pełne”, czy „skurczone”. Gdyby były to mniejsze ziarna, można było upiec skurczoną fasolę, aby wyglądały jak ziarna „pełne”. To samo dotyczy quachtli. Istniały trzy wspólne gatunki, 65, 80 i 100 ziaren kakaowca. Oczywiście pominęliśmy pióra Quetzala.


Tego typu rozmowy są dla mnie zawsze interesujące, a także pouczające.

„Czy Aztekowie mogli być desperacką próbą przekonania Hiszpanów, że miedź, której mieli pod dostatkiem, jest cenniejsza niż złoto i drogocenne kamienie, których używali z powodów religijnych? "

Nie przypominam sobie żadnych historycznych wzmianek o tym, że Aztekowie mieli „obfitość” miedzi. Było źródło miedzi, jak sądzę, niedaleko Tenochtitlan, gdzie Cortez pozyskiwał metal do odlewania armat, więc było to coś, czym interesowali się Hiszpanie. Aztekowie również przez jakiś czas handlowali miedzianymi dzwonami, które jako artefakty zostały znalezione daleko na północy w wielu prekolumbijskich wykopaliskach. ) również przed podbojem.
Historycznie nie sądzę, aby Aztekowie otrzymywali od Hiszpanów wiele za miedź. lub ich złota (którego mieli pod dostatkiem).
Poza ostrzem miecza.
Wydawałoby się więc mało prawdopodobne, że podjęliby taką próbę.

Zastanawiam się, ile było warte „pióro złota”?
Na rynkach, a także dla "tribute" (podatki).

Z :
„Meksyk, Aztek, hiszpański i republikański, tom 1, autor Brantz Mayer” pub.1853


„Ale cały ten kosztowny aparat państwowy i królewski nie był utrzymywany bez wystarczających dochodów od ludzi. Handel regulował walutę o różnych wartościach, która składała się z piór wypełnionych złotym pyłem z kawałków cyny pociętych na kształt kulek bawełnę i worki kakao zawierające określoną liczbę ziaren Większa część handlu Aztekami była jednak prowadzona na zasadzie barteru i dlatego stwierdzamy, że duże podatki, które Montezuma pobierał od korony ziemi, uprawniają przemysł rolny i pracę lub zawody ludzi zazwyczaj płacono w bawełnianych sukienkach i płaszczach z piór zdobionych zbrojami wazach ze złotego złota obręcze i bransoletki kryształowe złocone i lakierowane słoje i kielichy dzwony ramiona i przybory z miedzianych ryz papieru ziarno owoce kopal bursztyn koszenila kakao dzikie zwierzęta ptaki drewno wapienne maty i ogólna składanka, w której dziwnie mieszały się luksusy i artykuły pierwszej potrzeby. ponieważ podbój stał się głównym towarem eksportowym Meksyku nie jest wymieniony w królewskich inwentarzach, które uniknęły zniszczenia”.

Wazony ze złota i złotego pyłu to dwa towary wymienione również w cytowanym powyżej fragmencie, jako użyte do oddania hołdu Montezumie.
Uważam to za interesujące.
Inne źródła, w tym inwentarze hiszpańskich grabieży, również wspominają o „żetonach złota” lub tejuelo każdy o wartości 50 dukatów (Listy Corteza).
Miałyby zatem około 5 1/2 uncji trojańskich. każdy.
Również interesujące.


Handel leżał w sercu wielkiego imperium Azteków. Hiszpanie byli zdumieni wielkością głównego targu w Tlatelolco, obok Tenochtitlan, i poinformowali, że w każdy główny dzień targowy gromadziło się tam do 60 000 osób, które były otwarte 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu przez cały rok!

Jak dokładnie ludzie Azteków kupowali i sprzedawali towary? Większość z nas wie, że wymieniali jeden przedmiot na inny, a większość z nas wie, że używa ziarna kakaowego jako prostego kursu wymiany. Ale ile warte było ziarno kakaowe? Profesor Frances Berdan (jeden z członków naszego panelu „Zapytaj Ekspertów”) uprzejmie udzieliła następujących informacji, za które wszyscy serdecznie dziękujemy!

30 ziaren kakaowych = 1 mały królik (Kliknij na obrazek, aby powiększyć)

„Wszystkie informacje o kursach walut Azteków pochodzą ze źródeł kolonialnych, ale ogólny obraz prawdopodobnie był zbyt inny przed przybyciem Hiszpanów. Źródła wskazują na ogół, że ziarna kakaowe można wymienić na wszystko, łącznie z zapłatą za robociznę. a także za zapłacenie grzywien (na Jukatanie, według J. Erica Thompsona. Thompson dalej podaje stawkę 20 ziaren kakao/podróż dla tragarza).

1 ziarno kakaowe = 5 długich, wąskich zielonych papryczek chili (kliknij na obrazek, aby powiększyć)

&lsquoJedynym problemem przy próbie dopasowania podobnych do podobnych jest to, że nie wszystkie ziarna kakaowe były takie same – różniły się pochodzeniem i jakością, przez co ich wartości rosły i spadały. Na przykład ceny rynkowe wymienione w dokumencie z Tlaxcala z 1545 r. wskazują, że 200 pełnych ziaren kakaowca = 230 skurczonych. Ta lista cen zawiera również przykłady takie (wszystkie w ziarnach kakaowych): jeden mały królik = 30, jedno jajko indycze = 3, jeden kogut indyk = 300, jedna dobra indyczka = 100 pełnych ziaren kakaowca lub 120 skurczonych, jedno nowo zebrane awokado = 3, jedno w pełni dojrzałe awokado = 1, jeden duży pomidor = 1, jedno ziarno kakaowca = 20 małych pomidorów, jedno ziarno kakaowca = 5 długich, wąskich zielonych papryczek chili, duży pasek kory sosnowej na rozpałkę = 5. był w 1545, ale istnieje względna idea.

1 ziarno kakaowe = 20 małych pomidorów (Kliknij na obrazek, aby powiększyć)

„Istnieje też inny powszechny środek wymiany, quachtli lub duże białe bawełniane płaszcze. Znów różniły się one jakością (podobnie jak ziarna kakaowe) i były warte 65-300 ziaren kakaowych każde (Sahagún mówi w kodeksie florenckim, że różne gatunki quachtli były warte 100, 80 lub 65 ziaren kakaowca, podczas gdy Información de 1554 wskazuje 240 nieokreślonych ziaren kakaowca na jeden quachtli lub 300 ziaren kakaowca Cihuatlan na jednego quachtli. Roczny standard życia „zwykłej” osoby został wyceniony na 20 quachtli.

3 ziarna kakaowe = 1 awokado (Kliknij na obrazek, aby powiększyć)

„Jest” wiele informacji i chociaż ziarna kakaowca nadal były używane jako waluta w okresie kolonialnym, quachtli szybko wyszedł z użycia (być może z powodu ich wysokiej względnej wartości lub ich bliższej równoważności z hiszpańskim tominem (jednostka masa używana do metali szlachetnych).&rsquo

100 ziaren kakaowych „squofull” = 1 „lsquogood” indyczka (kliknij na obrazek, aby powiększyć)

Ziarna kakaowe mogły być nadal używane jako forma waluty długo po podboju. Profesor Manuel Aguilar-Moreno (również zasiadający w naszym Panelu Ekspertów) donosi, że „Istnieje wizerunek Chrystusa w katedrze w mieście Meksyk, znany popularnie jako Chrystus z Kakau, ludzie przynieśli ofiary z ziaren kakaowca, które wciąż można zobaczyć u stóp obraz. (Podręcznik życia w azteckim świecie, s. 339.

65 ziaren kakaowych = 1 zwykła biała bawełniana peleryna (kliknij na obrazek, aby powiększyć)

Warwick Bray (kolejny ekspert w naszym panelu) zwraca uwagę ("Życie codzienne Azteków", s. 112), że ziarna kakaowe generalnie tworzyły "codzienną małą zmianę", a w przypadku drogich przedmiotów jednostką wymiany były płaszcze (płaszcze, peleryny), Miedziane ostrza siekier lub pióra pełne złotego pyłu. Dodaje własną listę kosztów bawełnianych pelerynek stosunkowo drogich towarów:-

1 x dłubanka = 1 x quachtli

100 arkuszy papieru = 1 x quachtli

1 x złota zatyczka do ust = 25 x quachtli

1 x kostium wojownika i rsquos i tarcza = około 64 x quachtli

1 x płaszcz z piór = 100 x quachtli

1 x sznur koralików jadeitowych = 600 x quachtli

Do 300 drobnych ziaren kakaowych = 1 najlepsza bawełniana peleryna (kliknij na zdjęcie, aby powiększyć)

Nieuczciwi ludzie byli znani z tego, że czasami podrabiali (fałszywe) ziarna kakaowe na rynku, robiąc kopie w cieście woskowym lub amarantowym - jak używanie bezwartościowej zagranicznej monety w parkometrze! Kodeks florencki zawiera opis złego sprzedawcy kakao jako oszusta, który: „Podrabia kakao. dzięki czemu świeże ziarna kakaowca będą białawe. miesza je w popiół. ciastem z nasion amarantusa, woskiem, pestkami awokado [kamieniami] podrabia kakao. Rzeczywiście, rzuca, wrzuca z nimi dzikie ziarna kakaowca, aby oszukać ludzi”. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają.

Sprzedaż płaszczy, florencki kodeks (Kliknij na obrazek, aby powiększyć)

Ale kończymy bardziej szczerym tonem. Kodeks florencki zawiera również (Księga 10) ilustracje Azteków sprzedających bawełniane płaszcze i łatwo można dostrzec różnicę między prostym, białym, a znacznie bardziej wyszukanym haftem – kosztującym dużo więcej fasoli.

Źródła obrazu:-

Zdjęcia: Ian Mursell, ilustracje Phillip Mursell i Felipe Dávalos

Ilustracje z Kodeksu florenckiego zeskanowane z naszej własnej kopii Club Internacional del Libro 3-tomowe wydanie faksymilowe, Madryt, 1994


Wzrost koszenili w Europie

Kiedy cesarz Karol V dowiedział się o koszenili, natychmiast docenił jej znaczenie jako źródła dochodów. Po raz pierwszy wyeksportowano z Meksyku do Hiszpanii w latach czterdziestych XVI wieku, a następnie do reszty Europy i Azji, stając się drugim po srebrze najbardziej dochodowym towarem handlowym z Nowego Świata. Pięć głównych warunków w Europie sprzyjało coraz bardziej entuzjastycznemu przyjęciu koszenili: (1) od dawna działający, kwitnący przemysł tekstylny oparty na jedwabiu i wełnie, do którego koszenila najchętniej przyjmowała, w północnej i południowej Europie od średniowiecza (2) utrata źródła fioletowego barwnika z muszli murex, preferowanego przez papieży i królów, po upadku Konstantynopola w ręce Osmanów w 1453 roku, co doprowadziło do dekretu papieża Piusa II w 1464 roku, który nadał czerwieni kolor kardynalski (3) odkrycie kamieniołom ałunu w Tolfie we Włoszech, tuż po tym, jak główne źródło zaprawy krytycznej dla organicznych czerwonych barwników w Imperium Osmańskim stało się niedostępne (4) wyjątkowe nasycenie i trwałość koloru koszenili oraz jej uprawa w Meksyku, co umożliwiło wyższy poziom produkcji niż produkcja intensywne ręczne polowania i zbieractwo wymagane dla kermesów i polskiej koszenili, jej konkurentów (5) rozwój lżejszych tkanin w północnej Europie w XIV wieku w celu zastąpienia f lub cięższa angielska wełna, której brakowało. 4

Kolor stał się coraz bardziej pożądany, a w XVI wieku coraz bardziej dostępny dzięki „transoceanicznej żegludze, która przywiozła tropikalne barwniki do północnych portów przez wybrzeże Atlantyku, omijając wąskie gardło Lewantu i podkopując włoskie monopole w handlu luksusowym”. Koszenila była najbardziej cenionym z tych barwników. Dobrze znane są sieci handlowe koszenili, które wyparły wszystkie inne czerwone barwniki owadów w ciągu kilkudziesięciu lat od ich pojawienia się w Europie. Jego główne trasy biegły najpierw z Nowej Hiszpanii do Sewilli, a później, po 1520 r., do Kadyksu. W latach czterdziestych XVI wieku dotarł do Francji, Flandrii, Anglii, Livorno, Genui, Florencji i Wenecji. Z Wenecji udał się do Lewantu, Persji, Syrii (zwłaszcza Isfahanu, Aleppo i Damaszku), Kairu i Indii, a także do Konstantynopola i portów nad Morzem Czarnym i regionu kaspijskiego. W latach siedemdziesiątych XVI wieku przeniósł się z Nowej Hiszpanii do Azji Wschodniej przez Acapulco i Filipiny. 5


Ten artykuł przyczynia się do zwrotu materiału. Pokazuje, w jaki sposób badanie życia społecznego materialności, za pomocą charakterystycznych metodologii, takich jak rekonstrukcja i podejście ukierunkowane na obiekt, zmienia nasze rozumienie przeszłości. Rozwija nasze myślenie o powstawaniu i znaczeniu obiektów międzykulturowych w kontekście wymiany kulturowej. Artykuł przedstawia spektakularny wzrost znaczenia piór w ubiorze w okresie renesansu, jego związek z praktykami kolekcjonerskimi i znaczenie w XVII wieku. Argumentuje, że na znaczenie pierzarstwa w Europie wpłynęły spotkania z Amerykanami, których kunszt XVI-wieczni Europejczycy bardzo podziwiali. Barwienie piór na wiele kolorów na nakrycia głowy i ich tworzenie w misterne kształty przekształciło się w jeden z głównych europejskich trendów w modzie. Rzemiosła i materiały związane z ucieleśnioną percepcją sensoryczną i reakcjami emocjonalnymi. W ten sposób rewiduje się relacje, które przedstawiają ten wiek wyłącznie jako epokę rzucającą się w oczy, mającą na celu uczczenie prestiżu bogatych mecenasów, a zamiast tego bada, w jaki sposób materiały oddziaływały na ludzką percepcję i umysł. Konsumenci płci męskiej w decydujący sposób kształtowali wspólnoty smakowe. Aby zrozumieć tę niezbadaną i zaskakującą historię, musimy zbadać pierwszą epokę globalizacji.

Renesans europejski to okres wzmożonego zaangażowania szerokiego grona ludzi w coraz większą różnorodność materii mineralnej, zwierzęcej i roślinnej, często poprzez eksperymenty. Nie jest już postrzegany jako ruch kulturowy, którego kulminacją jest wyłącznie architektura i malarstwo jako sztuka perspektywy wskazującej triumf wzroku, porządkującego rozumu i matematycznego umysłu. Renesans był raczej zdecydowanie multisensoryczny, naznaczony zamiłowaniem do nowych przepisów, smaków, zapachów, wrażeń dotyku, dźwięku, mowy i wzroku. Zarówno indywidualnie, jak i zbiorowo, renesansowi mężczyźni i kobiety prezentowali idee elegancji, uprzejmości i pomysłowości za pomocą wielu dekoracyjnych, modnych przedmiotów, często wyrażając je w ucieleśniony sposób poprzez nowe praktyki ozdabiania, zachowania i spektaklu. Wiele badań zaczęło uwidaczniać światy materialne, przedmiotowe i zmysłowe jako „aktywne miejsca produkcji kulturowej” w epoce naznaczonej nie tylko ponownym odkryciem starożytności, ale także globalnie powiązanymi kontaktami, handlem, kolonializmem i wzajemnym zapładnianiem. 1

Aktualne badania wykazały szczególne zainteresowanie śledzeniem procesów transmisji kulturowej, które ukształtowały europejski renesans w XVI i na początku XVII wieku. Na przykład Helen Pfeifer i Alexander Bevilacqua pokazują, jak idee osmańskie, percepcja artystyczna i reżimy sensoryczne pozostawiły wyraźny i trwały ślad w kulturze europejskiej za pośrednictwem ludzkich pośredników, a także form strojów i instrumentów muzycznych. 2 Pionierska praca Marcy Norton podkreśla, w jaki sposób smaki, praktyki i nawyki związane z mezoamerykańską konsumpcją czekolady i tytoniu wywołały „potężne doświadczenie sensoryczne”, które przeniosło ich symboliczne skojarzenia do poszczególnych społeczności iberyjskich. 3 Obszerne badania Alessandry Russo na temat prac z piór pokazują, jak twórcy Metysów działali na europejską kulturę wizualną i zmieniali poglądy na temat granic między sztukami wyzwolonymi i mechanicznymi. Ich umiejętne i bardzo różnorodne tworzenie mozaik z piórek ukazywało ludzkie zdolności do precyzji i cierpliwości, a także siłę wyobraźni i pomysłowości. Fascynacja Europejczyków pracami z piór sugeruje znaczenie „równoległych wrażliwości” na całym świecie w odniesieniu do poszczególnych właściwości materialnych i ich symbolicznych skojarzeń, jak w przypadku świetlistości i życiodajnych energii. 4 Molly Warsh podkreśla, że ​​zbieranie pereł w obu Amerykach – proces dewastujący zarówno ludzi, jak i ekologię – sprawiło, że stały się one znacznie bardziej dostępne dla europejskich konsumentów, którzy podzielali rdzenne podejście do klejnotu, skupiając się na „świeceniu pereł i ich zmysłowe skojarzenia z płodnością oraz tajemniczą i generatywną mocą morza.” 5 Norton sugeruje, że procesy transmisji kulturowej mogą opierać się na prawie „uniwersalnych” elementach, takich jak wysoka wartość przypisywana w wielu społeczeństwach połyskowi lub miękkości, czy też chwilowa konwergencja kulturowa w zakresie waloryzacji określonych właściwości materialnych w określonych społecznościach. W procesach wzajemnego zapłodnienia pośrednicy mogli zindygenizować obce przedmioty poprzez wzmocnienie ich kulturowych związków z właściwościami materialnymi, procesami wytwarzania lub ich efektami. W przypadku mezoamerykańskiej czekolady w Iberii lub osmańskich dźwięków perkusji specyficzne właściwości sensoryczne materiału lub artefaktu, a także konteksty przekładu sugerowały, że migrowały również zastosowania i praktyki danej kultury. 6

Pojęcie „uwikłania” okazało się dobrze dopasowane do odkrywania wiedzy i umiejętności rdzennych pośredników oraz dynamiki wymiany kulturowej. Wiodący historycy w tej dziedzinie stosują tę koncepcję przy założeniu, że wymiana często pozostawała nieliniowa, kontestowana, niekompletna i głęboko osadzona w asymetrycznych stosunkach władzy związanych z globalizacją wczesnonowożytną. Rdzenni mieszkańcy pozostawali jednak „głównymi bohaterami” na wielu arenach, w tym w sztuce kolonialnej. W stosunkach kolonialnych wynegocjowano władzę, aby ukierunkować ruch wymiany międzykulturowej i jej elementy materialne. 7 Usytuowane studia przypadków mogą ujawnić, w jaki sposób określone materiały i przedmioty były powiązane ze stowarzyszeniami kulturowymi w poszczególnych społecznościach i praktykach. Jednocześnie zrozumienie „zdolności sprawczych” ludzkich aktorów i materii we współzależnym świecie wymaga od nas zbadania przemieszczania się materiałów, umiejętności i praktyk różnymi drogami w różnych częściach globu, które zapewniały „węzły zbieżności”. 8

To zainteresowanie relacją między materią, praktykami i afektem metodologicznie wynika z faktu, że obecnie powszechnie uważa się za aksjomatyczne, że „społeczeństwo” ewoluuje i jest reprodukowane w sieciach między ludźmi, materiałami i przedmiotami. 9 Leora Auslander podjęła wyzwanie pytania, w jaki sposób historycy mogą zrozumieć codzienne sposoby, w jakie ludzie odnoszą się do rzeczy i wyrażają za ich pośrednictwem wartości, patrząc na tekstowe reprezentacje przedmiotów, a także na same przedmioty i sposób ich wykonania. 10 Kwestia, w jaki sposób sama materialność nadaje znaczenia i może pobudzać skojarzenia, jest przedmiotem wielu ostatnich badań. Sylvia Houghteling, na przykład, zwraca uwagę na „właściwości miękkości i lekkości” w tekstyliach Mogołów, które kształtowały ich kulturowe znaczenie poprzez przekazywanie przyjemności lub dosłownie nosiły ślady emocji, pochłaniając łzy, zanim zostaną obdarowane między kochankami. 11 Formalną analizę motywów artystycznych można uzupełnić o to, jak faktura czy kolor angażują zmysły i afekty. Historycy emocji zaczynają pytać, w jaki sposób „obiekty budują, pobudzają i rozwijają życie emocjonalne” lub jak twórcy wytwarzają „obiekty w oczekiwaniu na poruszenie i poruszenie innych”. 12

W ciągu ostatniej dekady wielu historyków zaangażowanych w „zwrot” zaczęło zatem powtarzać zainteresowanie Auslandera i Otto Sibuma „myśleniem technicznym i precyzyjnym” o przedmiotach, ich materialności i tworzeniu, a także o źródłach tekstowych. 13 Zainspirowany 2009 DWH Okrągły stół „Historycy i studium kultury materialnej” — a także dzięki pracy archeologów, antropologów i historyków sztuki — ten „zwrot” zmienia praktykę historyczną. Badacze zazwyczaj zapoznają się z materiałami i przedmiotami podczas sesji poświęconych obsłudze lub dzięki czemu uzyskują wiedzę kuratorską i konserwatorską, aby zrozumieć szczególne właściwości obiektu i wyrafinowane techniki rzemieślnicze. Próby krytycznej rekonstrukcji nie mają na celu powielenia „autentycznego” doświadczenia lub obiektu. Zamiast tego są zorientowane na proces, mające na celu pogłębienie zaangażowania w wiedzę o materiale utajonym, a także eksperymenty rzemieślnicze, pomysłowość i złożoność technik rozwiązywania problemów stosowanych przez twórców historycznych. To z kolei dostarcza dalszych wskazówek na temat pomysłów, ambicji praktyków i zainteresowań ich klientów. Rekonstrukcje angażują badaczy w doświadczenia zmysłowe, które proponują nowe pytania i zapewniają inną ostrość transformacji i działania materiałów niż ta, którą zapewnia samo badanie obrazów na ekranach lub tekstach. Zamiast traktować materię jako pasywną, proces ten ostrzega nas o tym, w jaki sposób „robi rzeczy”, jak mówi Tim Ingold, praktycy korespondują z materią, aby pisać historię, która nie jest już pojmowana w kategoriach pojedynczego ludzkiego osiągnięcia lub dominacji umysłu nad materią. 14 Jednocześnie krytyczne rekonstrukcje pozwalają lepiej zrozumieć, w jaki sposób struktura chemiczna materiałów zmieniała się w czasie, zwracając w ten sposób uwagę na luki w procesach przekładu historycznego. 15 Mikroskopia cyfrowa przeprowadzana na oryginalnych artefaktach może z kolei pomóc w ujawnieniu oryginalnego składu materiałów, a także skomplikowanych metod rzemieślniczych i intymnego wglądu w to, jak twórcy mogli bawić się właściwościami lub umiejętnościami materiałów. 16 Analiza biochemiczna i analiza współczesnych receptur dostarczają dalszych narzędzi do badania praktyk wytwarzania i lepszego zrozumienia, jak materia staje się rzeczą. 17 Metodologie te w coraz większym stopniu uzupełniają historyczne umiejętności, które kiedyś koncentrowały się wyłącznie na odcieleśnionych i zdematerializowanych analizach tekstu. 18 Są to metody wymagające pracy z jak również o artefakty, aby lepiej je zrozumieć jako miejsca zmaterializowanego zrozumienia, a nie jako po prostu „symboliczne”, „reprezentację” lub emblemat stylu. Takie metodologie pomagają nam zbadać, w jaki sposób ludzie reagowali na konkretny materiał w danym czasie, jakiego rodzaju energii, pieniędzy, pracy, wiedzy i umiejętności zainwestowali, dlaczego to zrobili i w jaki sposób te formy uwagi mogły angażować zmysły, wpływy, i wyobraźnia.

Ten artykuł bada, jak Europejczycy cenili pióra w ubiorze, aby pokazać, jak takie podejście może otworzyć nowe okna na świat materiałów i przedmiotów, z którego wymiarami w dużej mierze straciliśmy kontakt. Pod względem geograficznym koncentruje się na Europie Północnej, gdzie reakcje na rdzenną wyróbkę piór wiązały się z pierzastymi nakryciami głowy jako nowym trendem w modzie w XVI wieku, co zostało zaniedbane w historii zarówno mody, jak i spotkań kulturowych. Ta fascynacja piórami była możliwa dzięki szeroko zakrojonemu handlowi z Afryką i pod wpływem międzykulturowych doświadczeń obu Ameryk — afektywnych światów, nowych sposobów postrzegania i praktyk związanych z tym materiałem zwierzęcym. Pióra i rodzime wyroby z piór stały się godnymi uwagi przedmiotami wymiany, zdolnymi do wpływania na europejskie tradycje rzemieślnicze i formy ekspozycji poprzez proces materialnego „przekraczania”. Podobnie jak indyjskie hafty omówione niedawno przez Beverly'ego Lemire'a, pióro wytworzyło nowe rozumienie delikatności i pomysłowości, a także nowe doznania zmysłowe dotyczące tekstury i koloru. 19

Stosunek Europejczyków do rdzennych wyrobów z piór nie powinien być badany wyłącznie w odniesieniu do kolekcji rarytasów w inwentarzach, ale także w kontekście szerszych zestawień w życiu codziennym, które obejmowały dodatki do ubioru. Przyjęcie tej szerszej perspektywy dla Europy Północnej oznacza zaangażowanie się w procesy tworzenia uwikłanej wiedzy, które rzucają wyzwanie ujednoliceniu narracji o wpływie reformacji protestanckiej. Podejście to kwestionuje pracę Cariny Johnson na temat kolekcjonowania Habsburgów w Świętym Cesarstwie Rzymskim, która sugeruje, że postawy wobec rdzennych wyrobów z piór były coraz bardziej kształtowane przez protestancką wrogość do bałwochwalstwa, która pomogła doprowadzić do spadku habsburskich inwentarzy i wystaw do 1600 roku. W tej samej epoce niektóre protestanckie wspólnoty interpretacyjne i wpływowy ponadwyznaniowy ruch kulturalny „miłośników sztuki” wytworzyły również ambiwalentne lub zupełnie inne skojarzenia i praktyki, w których pióra zachowały swoją wartość jako szczególnie żywa materia. Coraz więcej miłośników sztuki w całej Europie gromadziło własne kolekcje, odwiedzało innych lub czytało o nich w druku. Tacy kolekcjonerzy stworzyli sieć, która wytworzyła własne formy praktyk społecznych opierających się na relacjach między różnymi rodzajami materiałów, przedmiotów, roślin i zwierząt. Ich emocjonalnie naładowane praktyki estetyczne przecinały się z nowym myśleniem ekonomicznym i politycznym, które traktowało handel z „dzielnymi” przedmiotami, takimi jak pióra w sukniach, praca z piórami i adaptacja globalnych technik rzemieślniczych jako integralna część tworzenia społeczeństw obywatelskich. To mówi nam o wrażliwości tego okresu w zaskakujący nowy sposób.

Nie ulega wątpliwości, że większe i bardziej zróżnicowane użycie piór na europejskich nakryciach głowy było wyraźnie nowym zjawiskiem w późnym średniowieczu. Średniowieczne obrazy zazwyczaj przedstawiają nakrycia głowy elit lub żołnierzy, do których czasami przyczepiano pojedyncze, wybielone pióra strusie pióra, które zaczęły zdobić hełmy rycerskie bardziej hojnie około 1400 roku. dodając do ich skojarzenia z cennością. 22 Podobnie jak w przypadku pereł, znaczenie piór w modzie było zjawiskiem nowym od czasów renesansu, możliwym dzięki zwiększonej gęstości powiązań handlowych i ruchowi kulturowemu, który wyrażał się poprzez akcesoria. W 1480 roku niewielu Europejczyków przedstawiano z piórami, jednak w ciągu dziesięcioleci te dodatki stały się prestiżowymi przedmiotami niezbędnymi do uzyskania militarnego lub „dzielnego” wyglądu. (Patrz ryc. 1–2.) Sugerowały odwagę, siłę i męską śmiałość, ale były również postrzegane jako generujące energię seksualną, subtelność, miłosne uczucia, wyobraźnię i artyzm, przez co często charakteryzowały kochanków lub muzyków. Barwienie piór na wiele kolorów i wyrabianie z nich skomplikowanych kształtów stało się głównym europejskim trendem mody w XVI wieku, który do końca XVII wieku został w sposób zdecydowany ukształtowany przez męskie wspólnoty gustów – o czym zapomniano w historii mody. Podczas gdy cywilne użycie piór w końcu stało się sfeminizowane, wojskowi nadal ozdabiali się wyszukanymi pióropuszami, aby wzmocnić swoją męskość. Niektórzy nadal to robią.

Conrad Faber von Creuznach, Portret Fryderyka Magnusa I von Solms-Laubach, 1543, 57,7 x 37,3 cm. Zdjęcie ze zbiorów prywatnych. Obrazy Christie / Obrazy Bridgeman. To strusie pióro jest przykładem wyrafinowania technicznego w pracy z delikatnymi piórami w celu uzyskania innowacyjnego wyglądu: odważnie przycięte do kształtu, wyprostowane i ozdobione rzędem pozłacanych metalowych nici, do których indywidualnie przymocowane są cekiny (małe, pozłacane metalowe blaszki).


Dziedzictwo i historia latynoska i latynoska w Stanach Zjednoczonych

W Stanach Zjednoczonych „Ameryka” jest skrótem dla samego kraju – ale granice państwowe, które oddzielają Stany Zjednoczone od reszty kontynentu, który tworzy „Ameryki”, Północ i Południe, są stosunkowo niedawnymi wytworami.Nawet z wprowadzeniem i ewolucją tych granic, historia Stanów Zjednoczonych i tego, co teraz nazywamy Ameryką Łacińską, pozostała dogłębnie spleciona, połączona geografią, ekonomią, imperializmem, imigracją i kulturą.

Od 1988 r. rząd Stanów Zjednoczonych przeznaczył okres od 15 września do 15 października jako Narodowy Miesiąc Dziedzictwa Latynoskiego, aby uhonorować wiele wkładów, jakie Amerykanie latynoscy wnieśli i nadal wnoszą na rzecz Stanów Zjednoczonych Ameryki. Nasz Przewodnik dla Nauczycieli zawiera zasoby stworzone podczas letnich seminariów i instytutów NEH, plany lekcji dla klas K-12 i przemyślenia na temat wydarzeń i doświadczeń w historii i dziedzictwie latynoskim.

Pytania przewodnie

Kto jest uwzględniony w twoim programie nauczania, a kogo można dodać podczas nauczania historii latynoskiej?

Jaki jest trwały wkład ludzi i grup latynoskich w kulturę i historię Stanów Zjednoczonych?

Jak historia latynoska jest wpleciona w historię Stanów Zjednoczonych?

Jakie są historyczne i kulturowe powiązania między Ameryką Łacińską a Stanami Zjednoczonymi?

Mission Nuestra Señora de la Concepción (hiszpańska wersja: Misión de Nuestra Señora de la Concepción, San Antonio, Teksas, 1755) jest jednym z najstarszych zachowanych kamiennych kościołów w Ameryce. W planie lekcji EDSITEment, Mission Nuestra Señora de la Concepción i Hiszpańska Misja w Nowym Świecie, uczniowie są proszeni o wykorzystanie obrazu misji do zbadania sposobu, w jaki hiszpańscy misjonarze i rdzenni mieszkańcy Ameryki współpracowali, aby zbudować wspólnotę wiary w południowy zachód w połowie XVII wieku. W NEH Summer Landmark dla nauczycieli szkolnych, The Fourteenth Colony: A California Missions Resource for Teachers, powstał zbiór zasobów instruktażowych K-12 z multimediami obejmującymi rdzennych Kalifornijczyków, Misje, Prezydia i Pueblo z hiszpańskich, meksykańskich i wczesnych amerykańskich tradycji oraz epok. Kluczowe zasoby do badania tego dziedzictwa kulturowego obejmują źródła podstawowe, mapy i obrazy dokumentujące kulturową i historyczną geografię misji w Kalifornii.

Innym cennym zasobem jest seria PBS finansowana przez NEH Amerykanie latynoscy, który stanowi kronikę bogatej i różnorodnej historii Latynosów od pierwszych osad europejskich po dzień dzisiejszy. Witryna zawiera zwiastuny ze wszystkich odcinków, oś czasu oraz możliwość wgrania własnej historii wideo. Zawiera nową inicjatywę edukacyjną, która zachęca nauczycieli i uczniów do odkrywania wielu sposobów, w jakie Latynosi wplatają się w tkankę historii Stanów Zjednoczonych.

Relacje z wypraw na niezbadane terytoria przez latynoskich odkrywców i misjonarzy z południowego wschodu i południowego zachodu stanowią istotną część amerykańskiego dziedzictwa literackiego i historycznego. Doskonałym przykładem jest podróż Alvara Núñeza Cabeza de Vaca, którą można znaleźć w zasobach recenzowanych przez EDSITEment New Perspectives on the West. Uczniowie mogą następnie wyruszyć w The Road to Santa Fe: wirtualną wycieczkę do jednego z najstarszych i najbardziej historycznych miast Ameryki wzdłuż starożytnej Camino Real, aby odkryć wielowarstwowe dziedzictwo ludów, które nazywają Nowy Meksyk swoją ojczyzną. Aby spojrzeć z innej perspektywy na hiszpańską eksplorację i osadnictwo, odwiedź Web de Anza, witrynę polecaną przez EDSITEment, zawierającą podstawowe dokumenty źródłowe i zasoby multimedialne dotyczące dwóch lądowych ekspedycji Juana Bautisty de Anzy, które doprowadziły do ​​kolonizacji San Francisco w 1776 roku.

Ta sekcja zawiera kontekst historyczny i ramy dla zasobów EDSITEment dotyczących historii Ameryki Łacińskiej i Latynosów, a także sposobów integracji projektów finansowanych przez NEH w klasie. Lekcje są pogrupowane w cztery grupy tematyczne i chronologiczne: rdzenne społeczności Mezoameryki i Andów kolonizacja Ameryk przez Hiszpanię Rewolucja Meksykańska oraz imigracja i tożsamość w Stanach Zjednoczonych. W żadnym wypadku te klastry nie są wyczerpujące, ich celem nie jest zapewnienie kontekstu dla materiałów edukacyjnych dostępnych w projektach finansowanych przez EDSITEment i NEH oraz służenie jako punkt wyjścia do dalszej eksploracji i uczenia się. Dla każdego tematu seria ramowych pytań i ćwiczeń zawiera sugestie dotyczące łączenia i rozszerzania lekcji i zasobów wymienionych dla tego tematu.

Rdzenna Mezoameryka i Andy

Model Tenochtitlan, jaki mógł kiedyś stać. Museo Nacional de Antropología, Meksyk, Meksyk.

Ludy tubylcze zamieszkiwały obie Ameryki na długo przed ich „odkryciem” przez Europejczyków pod koniec XV wieku. Tutaj powstawały i upadały główne cywilizacje, tak jak w Eurazji. Jedno z najsłynniejszych stanowisk archeologicznych w obu Amerykach, Teotihuacan, było domem dla złożonego i bogatego społeczeństwa, które upadło prawie tysiąc lat przed wyruszeniem Krzysztofa Kolumba z hiszpańskiego portu Palos w 1492 roku. Studenci mogą odkrywać historię i kulturę najlepszych -znany z głównych cywilizacji mezoamerykańskich w lekcjach Aztekowie: Potężni wojownicy Meksyku i Aztekowie Znajdź dom: Orzeł wylądował. W południowoamerykańskich Andach Inkowie opanowali rozległe terytorium poprzecinane imponującą siecią dróg, którymi przemierzali kurierzy. Uczniowie mogą dowiedzieć się więcej o imperium Inków i jego systemie komunikacji w Kurierach w Imperium Inków: Przekazywanie wiadomości. Finansowany przez NEH projekt Mesoamerican Cultures and Their Histories zapewnia dziesiątki dodatkowych planów lekcji na temat rdzennych społeczeństw i kultur.

Pytania i działania w ramkach:

  • Terminologia i periodyzacja: Często nazwiska i okresy są brane za pewnik. Te pytania do dyskusji skłaniają uczniów do krytycznego zastanowienia się nad nazwami używanymi w odniesieniu do grup ludzi i sposobem myślenia o podziale czasu wokół okresu kontaktu Europy z Amerykami.
    • Chociaż dzisiaj najczęściej używamy terminu „Aztekowie”, mieszkańcy Tenochtitlan nie tak nazwaliby siebie. Historycy zwykle używają albo języka Nahuas/Nahua w odniesieniu do języka, którym mówili ci ludzie (i którym mówi się do dziś), albo Mexica, co odnosi się do najpotężniejszej z trzech grup Trójprzymierza, które kontrolowały Tenochtitlan i Dolina Meksyku, kiedy Hernán Cortés przybył w 1519 roku. Poproś uczniów, aby zastanowili się nad tymi różnymi imionami. Dlaczego „Aztec”, co nie jest tym, co konkretnie nazwaliby Meksykani lub Nahuas, stało się tak powszechne? Co można zyskać dzięki lepszemu zrozumieniu historii tych imion i ich znaczeń?
    • Poproś uczniów, aby przeczytali i zbadali tę oś czasu cywilizacji mezoamerykańskich. Zastanów się nad słowami często używanymi do opisu tych cywilizacji i nad tym, co się z nimi stało po przybyciu Europejczyków do Nowego Świata. Jakie słowa przychodzą na myśl? Poproś uczniów o zbadanie rdzennego języka w Meksyku. Ta mapa, przygotowana przez Narodowy Instytut Ludności Rdzennej w Meksyku, jest dobrym miejscem do rozpoczęcia. W jaki sposób to, co znaleźli, komplikuje korzystanie z narzędzi, takich jak oś czasu, w celu zrozumienia rdzennych cywilizacji i kultur lub używanie popularnych zwrotów, takich jak „upadek” konkretnej cywilizacji? Poproś ich, aby zastanowili się nad terminami „przedhiszpański” i „przedkolumbijski”. Co te terminy przekazują, a co pomijają? Dlaczego te pytania dotyczące terminologii i periodyzacji mają znaczenie? Czy potrafią wymyślić alternatywne sposoby odniesienia się do tych okresów? Jakie są zalety i wady tych alternatyw?

    Kontakt, podbój, kolonizacja

    Fragment muralu Diego Rivery w Palacio Nacional (Meksyk), przedstawiający spalenie literatury Majów przez Kościół katolicki.

    Kiedy hiszpańscy konkwistadorzy dotarli do Nowego Świata, napotkali te złożone społeczności tubylcze z ich wyrafinowanymi, generującymi nadwyżki gospodarkami, a także mniejsze, koczownicze społeczeństwa. Wcześni hiszpańscy kolonizatorzy, znacznie mniej liczni niż ludne cywilizacje Nowego Świata, które chcieli podbić, często próbowali przeszczepić się na istniejące systemy danin, aby wydobyć to nadwyżkowe bogactwo, z głównymi rdzennymi miastami, takimi jak Tenochtitlan (położony tam, gdzie do dziś znajduje się stolica Meksyku). ) służąc jako geograficzne loci wczesnej kolonizacji. Hiszpańskiej kolonizacji pomogła hiszpańska technologia wojskowa, sojusze z rywalizującymi grupami tubylczymi i, co najważniejsze, choroby. Hiszpanie wprowadzili choroby zakaźne, takie jak ospa, na którą rdzenni mieszkańcy mieli niewielką odporność immunologiczną. Rdzenne populacje zostały zdziesiątkowane przez połączenie działań wojennych, chorób i ciężkiej pracy na hiszpańskich plantacjach. Gdy imperium hiszpańskie rozszerzyło się, hiszpańska korona w dużym stopniu zależała od Kościoła katolickiego, który podporządkował tubylcze ludy, zarówno osiadłe, jak i koczownicze, i zintegrował je z gospodarką kolonialną. Wzdłuż północnej granicy Nowej Hiszpanii, która rozciągała się na dzisiejsze Stany Zjednoczone i gdzie prawdopodobny był kontakt i konflikt z innymi rozkwitającymi imperiami europejskimi, ufortyfikowane misje polegające na przymusowym osiedlaniu się i pracy rdzennych mieszkańców były ważnymi instytucjami dla poszerzenia geograficznego i demograficznego zasięgu Hiszpanii imperium. W planie lekcji EDSITEment, Mission Nuestra Señora de la Concepción i Hiszpańska Misja w Nowym Świecie, uczniowie są zaproszeni do wykorzystania obrazu misji do zbadania jednego przykładu instytucji misyjnej w połowie XVII wieku. Ta lekcja może być dodatkowo wzbogacona o eksplorację placówek hiszpańskich misji w Kalifornii w The Road to Santa Fe: Wirtualna wycieczka.

    Procesy podboju i kolonizacji były często starannie dokumentowane przez Hiszpanów, tworząc bogaty – i problematyczny – zapis historyczny i literacki. Doskonały przykład, podróż Alvara Núñeza Cabeza de Vaca, można znaleźć odwiedzając Nowe Perspektywy na Zachodzie. Aby spojrzeć z innej perspektywy na hiszpańską eksplorację i osadnictwo, odwiedź witrynę Web de Anza, która jest pełna dokumentów źródłowych i zasobów multimedialnych dotyczących dwóch lądowych ekspedycji Juana Bautisty de Anzy, które doprowadziły do ​​kolonizacji San Francisco w 1776 r. Przetrwanie rdzennych perspektyw jest trudniejsze do odnaleźć. Nawet jeśli są dostępne, źródła te stwarzają poważne wyzwania interpretacyjne, ponieważ często były one przekazywane za pośrednictwem hiszpańskich osób lub instytucji. Dla klas 11-12 The Conquest of Mexico zawiera mnóstwo źródeł pierwotnych i wtórnych (w tym teksty stworzone przez rdzennych mieszkańców), plany lekcji i ćwiczenia z analizy historycznej. Wreszcie, Southwest Crossroads oferuje plany lekcji, szczegółowe artykuły i setki zdigitalizowanych źródeł pierwotnych, które badają wiele narracji, z których ludzie korzystali, aby zrozumieć ten region, od kolonizacji po teraźniejszość.

    Pytania i działania w ramkach:

    • Interpretacja źródła: Na kilku lekcjach EDSITEment na temat hiszpańskiej kolonizacji uczniowie są proszeni o analizę obrazów w celu zebrania informacji o instytucjach i praktykach kolonialnych. Skonfrontowali także problem autorstwa i perspektywy w źródłach pierwotnych z tego okresu, gdzie archiwum kolonizatora służy jako główny paradygmat rozumienia procesów podboju i kolonizacji. Dwie lekcje ze strony internetowej finansowanej przez NEH, Southwest Crossroads: Cultures and Histories of the American Southwest, wyraźnie rzucają ten problem na światło dzienne. W Spotkaniach — Hopi i hiszpańskich światopoglądach uczniowie pracują z tekstami napisanymi zarówno przez Hopi, jak i hiszpańskimi autorami, a także z mapami i obrazami, aby dowiedzieć się o brutalnych próbach misjonarzy nawrócenia mieszkańców wioski Hopi na katolicyzm i zastanowić się nad trwałymi skutkami tych prób. dla kultury i społeczeństwa Hopi. W Inwazjach — wtedy i teraz uczniowie pracują z hiszpańską relacją z XVI-wiecznej wyprawy, mapą podobnych wypraw i XX-wiecznym wierszem, aby zastanowić się nad echami i odbiciami kolonialnej przeszłości.
    • Analiza obrazu: Lekcja EDSITEment Misja Nuestra Señora de la Concepción i Hiszpańska Misja w Nowym Świecie opiera się na analizie akwareli przedstawiającej misję. Studenci mogą dowiedzieć się więcej o architekturze hiszpańskich misji z National Park Service i wykorzystać swoje spostrzeżenia do analizy architektury innych misji przedstawionych na cyfrowej wystawie hiszpańskich misji w Kalifornii Uniwersytetu Kalifornijskiego. Mogą zapoznać się z dodatkowymi zdjęciami misji hiszpańskich, a także zorientować się w dystrybucji misji w dzisiejszych Stanach Zjednoczonych, z Designing America, strony internetowej stworzonej przez Fundación Consejo España-Estados Unidos i Hiszpańską Bibliotekę Narodową. Poproś uczniów, aby krytycznie zastanowili się nad tym ostatnim źródłem, w szczególności podczas czytania opisów architektury i funkcji misji. Jak ta informacja ma się do, na przykład, relacji tego autora Hopi o budowie hiszpańskiej misji? Dlaczego tak jest?

    Rewolucja Meksykańska

    Karty stereograficzne, takie jak ta z kwatery głównej Pancho Villa w Juárez, można było oglądać za pomocą stereoskopów, aby stworzyć iluzję trójwymiarowej sceny. Były to popularne pamiątki, które zostały wyprodukowane przez Keystone View Company w Pensylwanii.

    Rozpoczęta w 1910 roku i trwająca przez dekadę rewolucja meksykańska miała głębokie konsekwencje zarówno dla historii Meksyku, jak i USA. Komentarz EDSITEment Closer Readings na temat rewolucji meksykańskiej dostarcza tła konfliktu i jego dziedzictwa kulturowego, artystycznego i muzycznego. Plan lekcji dla rewolucji meksykańskiej obejmuje kontekst, rozwój i spuściznę rewolucji dla późniejszych ruchów społecznych. Uczniowie mogą dowiedzieć się o roli odgrywanej przez Stany Zjednoczone w rewolucji meksykańskiej w scenariuszu lekcji EDSITEment „Wybierać dobrych ludzi”: Woodrow Wilson i Ameryka Łacińska.

    Pytania i działania w ramkach:

    • Badania z przewodnikiem: Poproś uczniów o bardziej szczegółowe zbadanie rewolucji meksykańskiej. Przydatnymi źródłami, poza już wymienionymi, są:
      • Perspektywy Newberry dotyczące rewolucji meksykańskiej
      • Rewolucja meksykańska i Stany Zjednoczone Biblioteki Kongresu
      • Twarze Getty'ego Rewolucji Meksykańskiej
      • Analiza rewolucji meksykańskiej przeprowadzona przez dziennikarza Johna Reeda z 1914 r.

      Poniższe pytania i podpowiedzi mogą kierować ich badaniami:

      • Opisz meksykańskie warunki polityczne, gospodarcze i społeczne podczas Porfiriato.
      • Jakie były niektóre przyczyny rewolucji meksykańskiej?
      • Kim byli niektórzy z głównych aktorów wojskowych podczas rewolucji meksykańskiej? Dlaczego byli zaangażowani i o co walczyli?
      • Jak różni ludzie doświadczali i rozumieli Rewolucję Meksykańską? Podaj co najmniej dwie różne perspektywy osób.

      Zanim uczniowie rozpoczną badania, poproś ich o przejrzenie dostarczonych źródeł i podanie przykładów źródeł pierwotnych i wtórnych. Odpowiadając na pytania przewodnie, powinni korzystać z co najmniej jednego podstawowego i jednego dodatkowego źródła, aby wesprzeć każdą ze swoich odpowiedzi.

      • Porównywanie i kontrastowanie: Po przestudiowaniu rewolucji meksykańskiej i zaangażowania w nią USA poproś uczniów, aby porównali z inną rewolucją lub konfliktem, który badali. Mogą wziąć pod uwagę następujące czynniki:
        • Główne podziały i konflikty
        • Rola interwencji zagranicznej
        • Wyniki konfliktów
        • Główni aktorzy zaangażowani w konflikt
        • Sposób, w jaki konflikt był reprezentowany we współczesnych relacjach (na przykład poprzez badanie relacji w historycznych gazetach na temat Kroniki Ameryki)
        • Sposoby upamiętniania konfliktu dzisiaj

        Uczniowie powinni stworzyć prezentacje swoich wyników, aby móc je sobie nawzajem zaprezentować. Kiedy słuchają swoich kolegów z klasy, poproś uczniów, aby zrobili notatki na temat różnych rewolucji. Wykorzystaj ich obserwacje, aby rozpocząć dyskusję na temat słowa „rewolucja”. Co należy uznać za rewolucję? Czy zamach stanu może być rewolucją? Wojna domowa? Dlaczego uważają, że niektóre wojny domowe są klasyfikowane jako takie, podczas gdy inne są określane mianem rewolucji, mimo że skutki obu mogą być równie głębokie?

        Imigracja i tożsamość w Stanach Zjednoczonych

        Zdjęcie Cesara Cháveza z rolnikami w Kalifornii, ca. 1970.

        Granica między Stanami Zjednoczonymi a Meksykiem zmieniła się z biegiem czasu, a większość terytorium, które obecnie tworzy południowo-zachodnie Stany Zjednoczone, było w pewnym momencie meksykańskie. Ale ruch ludzi, towarów, pieniędzy i idei zawsze był cechą tej granicy. Ten ruch, zwłaszcza ludzi, nie zawsze był dobrowolny. Podczas Wielkiego Kryzysu wiele tysięcy – a według niektórych szacunków nawet dwa miliony – Meksykanów zostało przymusowo deportowanych ze Stanów Zjednoczonych. Ponad połowa deportowanych to obywatele USA.

        Niecałą dekadę później polityka USA zmieniła się całkowicie: zamiast deportować Amerykanów pochodzenia meksykańskiego i Meksykanów, Stany Zjednoczone desperacko dążyły do ​​przyciągnięcia meksykańskich robotników do kraju, aby złagodzić niedobory siły roboczej w rolnictwie spowodowane II wojną światową. W rezultacie rządy Meksyku i USA ustanowiły Program Bracero, który pozwolił amerykańskim pracodawcom zatrudniać meksykańskich robotników i gwarantował tym robotnikom płacę minimalną, mieszkanie i inne potrzeby. Jednak zarobki braceros pozostawały niskie, nie mieli prawie żadnych praw pracowniczych i często spotykali się z brutalną dyskryminacją, w tym linczami. Historie ustne z braceros, a także kilka planów lekcji na temat programu, można znaleźć w finansowanym przez NEH Archiwum Historii Bracero

        Program Bracero zakończył się w 1964 roku. Dwa lata wcześniej, w 1962 roku, César Chávez wraz z Dolores Huerta założył Krajowe Stowarzyszenie Pracowników Rolnych (NFWA). NFWA przekształciło się później w United Farm Workers (UFW). W odpowiedzi na niskie płace i okropne warunki pracy, jakich doświadczają robotnicy rolni, Chávez i Huerta zorganizowali migrujących robotników rolnych, aby naciskali na wyższe płace, lepsze warunki pracy i prawa pracownicze. Uczniowie mogą dowiedzieć się więcej o Chávez i Huercie w lekcji EDSITEment „Sí, se puede!”: Chávez, Huerta i UFW.

        UFW była częścią większego ruchu praw obywatelskich w latach 60. i później. Ruch Chicano walczył o prawa meksykańskich Amerykanów oraz przeciwko antymeksykańskiemu rasizmowi i dyskryminacji. Było to również ważne w tworzeniu nowej tożsamości zbiorowej i poczucia solidarności wśród Amerykanów meksykańskich. Inne kategorie etniczne starały się objąć większą liczbę osób pochodzenia latynoamerykańskiego i uchwycić aspekty ich wspólnych doświadczeń w Stanach Zjednoczonych. W latach 70. aktywiści naciskali na włączenie „latynoski” do spisu ludności w USA, aby zdezagregować wskaźniki ubóstwa wśród Latynosów i białych. Od tego czasu pojawiły się różne terminy opisujące tę zróżnicowaną populację, w tym Latino i Latinx. Projekt PBS Latino Americans (dostępny w języku angielskim i hiszpańskim) dokumentuje doświadczenia Latynosów w Stanach Zjednoczonych i obejmuje wybór planów lekcji dla klas 7-12, a także krótsze, elastyczne zajęcia w klasie.Dodatkowe materiały do ​​nauczania historii imigracji to: Komentarz do czytania „Wszystko, co Twoi uczniowie powinni wiedzieć o historii imigracji”, który zawiera przegląd historii imigracji w Stanach Zjednoczonych, oraz Becoming US, zbiór materiałów dydaktycznych na temat migracji i imigracji stworzony przez Smithsonian Institution.

        Pytania i działania w ramkach:

        • Terminologia i tożsamość: Istnieje wiele słów opisujących doświadczenia i tożsamość Latynosów w Stanach Zjednoczonych. Słowa „latynoski” i „latynoski” są celowo szerokie i mają na celu uchwycenie szerokiej różnorodności tożsamości i doświadczeń, co oznacza, że ​​mogą również wymazać lub umniejszyć konkretne osoby i ich historie. Organizacja Teaching Tolerance stworzyła i skompilowała wybór materiałów edukacyjnych, w tym czytania, pytań do dyskusji i sugestii dla nauczycieli, aby pomóc w rozwiązaniu tego tematu w klasie. Lekcje w sekcji „Pogranicze: Lekcje z Pustyni Chihuahua” zawarte w niniejszym Przewodniku dla Nauczycieli bardziej dogłębnie poruszają kwestie tożsamości, przynależności i różnicy.
        • Porównywanie i kontrastowanie: Jak „Sí, se puede!”: Chávez, Huerta i UFW, lekcja EDSITEment Martin Luther King, Jr., Gandhi, and the Power of Nonviolence dotyczy ruchu na rzecz praw obywatelskich i użycia pokojowego protestu w walce z rasizmem, dyskryminacja i wyzysk. Poproś uczniów o zbadanie konkretnego protestu zorganizowanego przez UFW i jednego przez liderów ruchu na rzecz praw obywatelskich Afroamerykanów. Mogą wrócić na lekcje po jakieś pomysły lub popracować nad protestem nieuwzględnionym w planach lekcji. Poproś ich, aby omówili następujące pytania dotyczące wybranych przez nich protestów:
          • Jacy aktorzy byli zaangażowani? Co ich połączyło?
          • Co oni protestowali?
          • Jakich strategii używali? Opisz mechanizm protestu: miejsce i czas trwania protestu, jakie działania podjęli protestujący, jak reagowali na wszelki opór lub konfrontacje, jak i dlaczego protest się zakończył. W zależności od wybranego przez nich protestu, oś czasu i/lub mapa mogą być dobrym sposobem przedstawienia tych informacji.
          • Czy w ruchu były jakieś podziały, kontrowersje lub konflikty?
          • Jakie odpowiedzi spotkały się z protestem? Jak protest był wówczas reprezentowany w różnych mediach?
          • Jak upamiętniono lub zapamiętano protest od czasu jego rozpoczęcia? Jak te upamiętnienia zmieniły się w czasie?
          • Gdybyś miał zaprojektować pomnik, wydarzenie lub inne publiczne upamiętnienie tego protestu, co byś stworzył? Czemu?

          Na EDSITEment znajduje się również duży wybór recenzowanych stron internetowych, które badają dziedzictwo kulturowe Meksyku, Ameryki Środkowej, części Karaibów, a także innych krajów Ameryki Łacińskiej. Afropop Worldwide NPR przedstawia dziś wielką różnorodność muzyki o afrykańskich korzeniach w krajach takich jak Kolumbia. Kolekcjonerska wizja Portoryko zawiera bogatą oś czasu. Inne zasoby EDSITEment koncentrują się na historii i kulturze innych krajów. Plan lekcji EDSITEment, Kultura i historia meksykańska poprzez święta narodowe, zachęca uczniów do poznania najbliższego południowego sąsiada Stanów Zjednoczonych, podkreślając Dzień Niepodległości Meksyku i inne ważne święta meksykańskie.

          Dodatkowe zasoby stworzone przez EDSITEment pomagają uczniom lepiej zrozumieć historię i bogactwo kulturowe tego dużego i zróżnicowanego kraju. EDSITEment uświetnił setną rocznicę rewolucji meksykańskiej (1910-2010) specjalnym dwujęzycznym reflektorem stworzonym przez EDSITEment, który bada tło historyczne rewolucji, w tym ruch muralistyczny i muzyczne dziedzictwo korytarz tradycja. EDSITEment zwraca również uwagę na istotną rolę Meksyku w światowej literaturze, pozdrawiając jednego z najważniejszych poetów języka hiszpańskiego i pierwszego wielkiego poety latynoamerykańskiego, Sor Juany Inés de la Cruz w w pełni dwujęzycznej jednostce akademickiej. Tutaj nauczyciele i uczniowie znajdą dwa plany lekcji, towarzyszące dwujęzycznym glosariuszom, interaktywną oś czasu, liczne arkusze ćwiczeń, ćwiczenia ze słuchu oraz dwa interaktywne ćwiczenia, z których jedno zawiera szczegółową analizę jej portretu.

          Współcześni autorzy piszący o dziedzictwie latynoskim w Stanach Zjednoczonych to m.in. Pam Muñoz Ryan, której wielokrotnie nagradzana literatura młodzieżowa znalazła się w planie lekcji EDSITEment, Powstanie Esperanzy: Nauka nie bać się zaczynać od nowa (plan lekcji jest również dostępny w języku hiszpańskim). Akcja rozgrywa się na początku lat 30. XX wieku, dwadzieścia lat po rewolucji meksykańskiej i podczas Wielkiego Kryzysu, Powstanie Esperanzy opowiada historię odwagi i zaradności młodej meksykańskiej dziewczyny, gdy w młodym wieku trzynastu lat znajduje się w nowym, dziwnym świecie. Pam Muñoz Ryan również wzbogaca swoją historię o obszerne tło historyczne. Uczniowie mają możliwość zaangażowania się w ciekawe zajęcia w klasie, które zachęcają ich do wyobrażenia sobie trudnych wyborów, przed którymi stoją osoby decydujące się na opuszczenie domu i emigrację do Stanów Zjednoczonych.

          Na froncie literatury zarówno Ameryka Łacińska, jak i Hiszpania mają bogate dziedzictwo. Akcja rozgrywa się na Dominikanie za rządów Rafaela Trujillo, W czasach motyli fabularyzuje postacie historyczne, aby udramatyzować heroiczne wysiłki sióstr Mirabal w celu obalenia brutalnego reżimu tego dyktatora. Plan lekcji EDSITEment, Odwaga W czasach motyli, nakazuje uczniom dokładne przeanalizowanie sióstr, aby zobaczyć, jak każda z nich wykazuje odwagę. Uczniowie dodatkowo analizują przemówienie wygłoszone w 2006 roku przez córkę jednej z sióstr, aby zrozumieć spuściznę historyczną tych niezwykłych kobiet.

          Nowa jednostka programowa EDSITEment składająca się z trzech lekcji, Realizm magiczny w Sto lat samotności dla Common Core, uczniowie odkrywają, w jaki sposób Gabriel García Márquez łączy elementy magiczne z rzeczywistością, która jest jego zdaniem sama w sobie fantastyczna. García Márquez właściwie rekapituluje epizody z historii Ameryki Łacińskiej poprzez powieść opowiadającą o prawdziwych i fantastycznych wydarzeniach, jakich w ciągu jednego stulecia przeżyła rodzina Buendia.

          Uczniowie mogą dowiedzieć się więcej o niektórych z najważniejszych poetów z hiszpańskiego Złotego Wieku i z XX wieku dzięki funkcji Sześć latynoskich gigantów literackich (ta funkcja jest również dostępna w języku hiszpańskim).

          Narracje o pograniczach były historycznie postrzegane jako peryferyjne dla rozwoju amerykańskiej historii i tożsamości, a dwunarodowe przestrzenie zajmowane przez ludzi na pograniczu były przedstawiane jako niebezpieczne, nieuprawnione i jako część odrębnej kontrkultury. Podczas „Tales from the Chihuahuan Desert: Borderlands Narratives about Identity and Binationalism”, letniego instytutu dla pedagogów (klasy 6-12) sponsorowanego przez National Endowment for the Humanities i oferowanego przez The University of Texas w El Paso, uczeni i nauczyciele debaty na temat amerykańskiej historii i tożsamości, koncentrując się na wielokulturowym regionie i narracjach metropleksu El Paso-Ciudad Juárez.

          Lekcje i materiały przedstawione poniżej zostały stworzone przez uczestników instytutu w celu opracowania „własnych kreatywnych sposobów wdrażania różnych metodologii opowiadania historii w swoich filozofiach nauczania w celu bardziej holistycznej refleksji nad złożonymi historiami i tożsamościami ludów przygranicznych i przestrzeni dwunarodowych zamieszkują." Pełne portfolio planów lekcji jest dostępne na stronie głównej „Opowieści z pustyni Chihuahua: narracje o pograniczu o tożsamości i binacjonalizmie”.

          Wspomnienia z komina: historia pogranicza w epoce pozłacanej—Druga industrializacja, znana również jako Pozłacany wiek od około 1870-1900 jest jednym z najważniejszych okresów w historii Ameryki. W 1887 roku w El Paso powstała huta, która stała się znana jako ASARCO. Celem tej lekcji jest zrozumienie i kontekstualizowanie globalnego, krajowego, granicznego i regionalnego wpływu przemysłu podczas Pozłacany wiek. (Ocena: 7, 8, 11) (Temat: Historia Stanów Zjednoczonych, Historia Stanów Zjednoczonych w AP)

          Czynniki pchania/przyciągania oraz poszukiwanie Boga, złota i chwały— Dzięki tym dwóm lekcjom, które łączą wczesną europejską eksplorację terytoriów Stanów Zjednoczonych ze współczesną imigracją, uczniowie czerpią wiedzę, aby zrozumieć przeszłość i długą historię Stanów Zjednoczonych jako narodu przez i dla ludzi z wielu kultur. (Ocena: 8) (Temat: Historia Stanów Zjednoczonych, Historia Świata)

          Tworzenie narodu— Dzięki tym lekcjom uczniowie stworzą interaktywną mapę Ameryki Północnej w najwcześniejszych dniach kolonizacji, która pokazuje wiele narodów i pograniczy, które przecinają przestrzeń fizyczną, którą teraz uważamy za jasno określoną, którą mogą następnie wykorzystać podczas nauki Amerykańska historia. (Ocena: 8) (Przedmiot: Nauka o języku i wiedza o społeczeństwie)

          Granice bliskie i dalekie: globalne i lokalne śledztwo pogranicza— Ta lekcja została pomyślana jako wprowadzenie do zgłębiania tematu granic i pograniczy podczas kursu literatury. Przekonujące pytania i przykłady tekstowe są dostarczane, aby przygotować uczniów do samodzielnego czytania i dyskusji o granicach w wielu punktach w ciągu roku szkolnego. (Ocena: 11-12) (Temat: Literatura i sztuka językowa)

          Poznaj siebie— Ta jednostka skupia się na tematach tożsamości, stereotypów, kultury i dwukulturowości. Jest to czteroczęściowa jednostka przeznaczona do rozciągnięcia przez cały semestr z dodatkowymi zajęciami i zasobami pomiędzy nimi. Ta jednostka jest prezentowana w języku angielskim do obsługi kursów hiszpańskiego na niższym poziomie, jednak może być dostosowana i nauczana w języku hiszpańskim z dodatkową nauką słownictwa i rusztowaniami. (Ocena: 9-12) (Przedmiot: Język, hiszpański poziom 1, 2)

          Granice: zrozumienie i pokonywanie różnic— Studenci będą badać pojęcie granic, zarówno dosłownych, jak i przenośnych, a także czym jest granica i jak jest tworzona. Wykorzystają tę wiedzę, gdy poznają granicę amerykańsko-meksykańską i zagłębią się w ideę granic, badając własne życie. (Ocena: 8-10) (Przedmiot: Hiszpański i Nauki Społeczne)

          Amerykanie latynoscy to serial dokumentalny finansowany przez NEH, który przedstawia bogatą i zróżnicowaną historię i doświadczenia Latynosów od pierwszych europejskich osad po dzień dzisiejszy. Witryna zawiera zwiastuny ze wszystkich odcinków, oś czasu oraz możliwość wgrania własnej historii wideo. Powiązana inicjatywa edukacyjna zachęca nauczycieli i uczniów do zbadania wielu sposobów, w jakie Latynosi wnieśli wkład w historię i kulturę Stanów Zjednoczonych.

          Towarzysząc Epizodowi 3: Wojna i pokój, Humanities Texas oferuje zbiór zasobów pozwalających zbadać wkład Amerykanów latynoskich w czasie II wojny światowej oraz doświadczenia powracających żołnierzy, którzy mimo swojej służby byli dyskryminowani. Te plany lekcji i działania obejmują przeglądanie przewodników wspierających uczniów podczas oglądania odcinka oraz główne źródła w celu wyciągnięcia kluczowych tematów i wydarzeń wprowadzonych przez film.

          Studia społeczne i historia

          Rewolucja Meksykańska —Aby lepiej zrozumieć trwającą dekadę wojnę domową, oferujemy przegląd głównych graczy rywalizujących stron, podstawowe materiały źródłowe do analizy punktu widzenia, dyskusję na temat tego, jak sztuka odzwierciedla epokę, oraz linki do Kronika Ameryki, bezpłatna cyfrowa baza danych historycznych gazet, która szczegółowo obejmuje ten okres.

          Kronika hiszpańskojęzycznych gazet Ameryki— Hiszpańskojęzyczne gazety w Chronicling America, razem z tymi publikowanymi w języku angielskim, pozwalają nam spojrzeć poza jedną reprezentację społeczności i kultur wciągniętych do Stanów Zjednoczonych przez wojny i traktaty z XIX wieku. Hiszpańskojęzyczne gazety ujawniają, w jaki sposób te społeczności informowały o własnej kulturze, polityce i walce o ukształtowanie tożsamości w zupełnie nowym kontekście.

          Misja Nuestra Señora de la Concepción i Misja Hiszpańska w Nowym Świecie— Koncentrując się na codziennym życiu Mission Nuestra Señora de la Concepción, lekcja prosi uczniów o odniesienie ludzi tej wspólnoty i ich codziennej działalności do sztuki i architektury misji.

          Literatura i sztuka językowa

          Powstanie Esperanzy: Naucz się nie bać się zaczynać od nowa (dostępny również w języku hiszpańskim)— Podczas tej lekcji uczniowie będą badać niektóre kontrasty, jakich doświadcza Esperanza, gdy nagle upada ze swojej wyniosłej grzędy jako kochane dziecko bogatego właściciela ziemskiego otoczonego rodziną i służącymi, aby sama zostać służącą wśród dużej rodziny imigrantów z farmy.

          Realizm magiczny w Sto lat samotności (Jednostka programowa)— Autor Gabriel García Márquez łączy elementy magiczne z rzeczywistością, która jego zdaniem jest sama w sobie fantastyczna. w Sto lat samotności, García Márquez w żywy sposób opowiada epizody z historii Ameryki Łacińskiej, opowiadając o prawdziwych i fantastycznych wydarzeniach, jakich w ciągu jednego stulecia przeżyła rodzina Buendia.

          Kobiety i rewolucja: W Czasie Motyli— W tej lekcji uczniowie dokonują wnikliwej analizy głównych bohaterów, aby zobaczyć, jak każdy z osobna wykazuje odwagę w trakcie burzliwych wydarzeń życiowych jej rodziny na Dominikanie podczas dyktatorskich rządów Rafaela Trujillo.

          Sor Juana Inés de la Cruz: Pierwszy wielki poeta latynoamerykański (jednostka programowa, dostępna również w języku hiszpańskim)— Dzięki temu modułowi programowemu uczniowie zrozumieją, dlaczego Sor Juana Inés de la Cruz jest uważana za jedną z najważniejszych poetek Ameryki Łacińskiej, a także dlaczego uważana jest za pionierską pisarkę i poetkę feministyczną.

          „Każdego dnia stajemy się coraz bardziej nielegalni” autorstwa Juan Felipe Herrera—W swoim wierszu „Każdego dnia stajemy się coraz bardziej nielegalni” Juan Felipe Herrera, były poeta Laureat Stanów Zjednoczonych, daje wyraz odczuciom tych „pomiędzy światłem”, którzy mają niejednoznaczny status imigracyjny i pracują w Stanach Zjednoczonych. Państwa.

          „Tłumaczenie dla mamy” Richarda Blanco— Richard Blanco napisał wiersz „Tłumaczenie dla mamy” dla swojej matki, która przyjechała do Stanów Zjednoczonych z Kuby, aby stworzyć nowe życie dla siebie i swojej rodziny. Korzystając z tłumaczenia na język angielski i hiszpański, Blanco honoruje pomost między nową tożsamością swojej matki a stratami, które poniosła na emigracji.

          Kultura i sztuka

          Obraz Ameryki (dostępny w języku hiszpańskim)—Projekt Picturing America celebruje dziedzictwo latynoskie z pięknym wizualnym przypomnieniem hiszpańskiego wpływu na amerykańską historię, religię i kulturę.

          La Familia— Studenci poznają rodziny w różnych kulturach hiszpańskich i zdobędą wstępną znajomość języka hiszpańskiego, poznając hiszpańskie imiona różnych członków rodziny.

          De Colores—Ten plan lekcji jest przeznaczony dla młodych uczniów na poziomie nowicjusza lub średniozaawansowanym nowicjuszem. Słownictwo, kolory, jest atrakcyjne dla młodych uczniów, ponieważ kolory są dla nich łatwe do zrozumienia i zaobserwowania podczas łączenia nowo nabytego słownictwa ze znajomymi przedmiotami.

          Początki Halloween i Dnia Zmarłych— Ta funkcja EDSITEment może być używana z uczniami jako podstawa do omówienia początków i historii festiwalu Halloween oraz wprowadzenia ich do meksykańskiego festiwalu, Dnia Zmarłych (el Día de Muertos), uznając wspólne elementy wspólne dla tych świąt zmarłych, a także uznając różnice między nimi.

          Kultura i historia Meksyku poprzez święta narodowe— Ta lekcja skupi się na świętach, które reprezentują i upamiętniają tradycje religijne, kulturę i politykę Meksyku w ciągu ostatnich pięciuset lat.


          Majowie i Aztekowie

          Najwcześniejsze znane kontakty Europejczyków miały miejsce prawdopodobnie podczas ostatniej wyprawy Krzysztofa Kolumba w 1502. Jednak istnienie Majów nie stało się w pełni znane światu zewnętrznemu aż do 1517 r., kiedy trzy statki dowodzone przez Francisco Hernandeza de Cordova wylądowały na Przylądku Catoche . Wrócili na Kubę prawie martwi z głodu. Cordova poinformował, że odkrył tajemnicze miasta na wybrzeżu Jukatanu i że stoczyli zaciekłe bitwy z wojownikami Majów. Przywieźli ze sobą złote ozdoby i naszyjniki skradzione ze świątyń Majów. Gubernator Kuby Diego Valasquez natychmiast wysłał ekspedycję pod wodzą swojego siostrzeńca Juana de Grijalvy. Po prześledzeniu poprzedniej trasy Cordova’s weszli do Rio Tabasco i natychmiast napotkali Mayę, od której nabyli kilka złotych przedmiotów w handlu. To tutaj również słyszeli pogłoski o bogatym imperium Azteków zwanym Mejico. Próbując zweryfikować te doniesienia, Grijalva popłynął na północ do Veracruz. Tam spotkali emisariuszy wysłanych przez cesarza Azteków Montezumę. Wraz z nimi była duża ilość złota, które wysłał, aby uspokoić Hiszpanów. Miało to jednak odwrotny skutek. Zamiast tego ten fatalny błąd rozpoczął hiszpański podbój Meksyku i kosztowałby Montezumę życie. Po usłyszeniu o rewelacjach Grijalvy, Cortes pomaszerował do Tenochtitlan z żołnierzami, artylerią, końmi i ciężką zbroją. Obok nich znajdowały się tysiące sojuszników Indian z plemion Tlaxcalan i Totonac. Prawie dwa lata zajęłoby Cortesowi obalenie Tenochtitlan i zrabowanie całego jego skarbu.

          Wkrótce potem duże obszary niegdyś zamieszkane przez Majów znalazły się pod hiszpańskim atakiem. Majowie intensywnie handlowali z Aztekami i chociaż Aztekowie byli najpotężniejszym imperium Mezoameryki, Majowie nalegali na utrzymanie własnej niezależności. Od 1300 r. Majowie Quiche rządzili na wyżynach gwatemalskich, a kiedy Aztekowie próbowali nacierać na terytoria Majów, napotkali wielki opór. Rządzili ze swojej świętej stolicy na szczycie góry, która nazywała się Utatlan. Królestwo Quiche było największe w Ameryce Środkowej. Zostało stworzone dzięki umiejętnościom dwóch wielkich dowódców wojskowych. Ich legendarny przywódca nazywał się K’ucumatz (1375-1425) i jego syn Quik’ab (1425-1475). Quiche wierzyli, że obaj mężczyźni mają nadprzyrodzone moce szamańskie. Majowie wierzyli, że Utatlan był faworyzowany przez bogów, a okoliczne miasta musiały płacić daninę. W tym czasie populacja Utatlan wynosiła około 50 000. W 1470 r. Majowie z Cakchiquel zbuntowali się i założyli własne królestwo. Następnie przybyli Majowie Tzutujil na jeziorze Atitlan. Wkrótce pojawiło się coraz więcej buntów, zmuszających ludność do opuszczenia wrażliwych obszarów dolin, które były ich domami przez ponad 1000 lat. Majowie ulokowali się w średniowiecznej europejskiej fortecy niczym zamki na grzbietach górskich. Te przypominające fortece miasta spoglądały w dół na uprawne doliny poniżej i były chronione przez podobne do fos wąwozy. Kiedy wróg był blisko, populacja Utatlan puchła i wszyscy uciekali do miasta w poszukiwaniu bezpieczeństwa.Co najmniej trzy cytadele strzegły miasta i 140 budynków miejskich.

          Do 1510 roku wojna domowa tak bardzo osłabiła Majów Quiche, że płacili oni teraz Tenochtitlanowi daninę w postaci złota, kakao, piór kwezalu i tkanin. W zamian za lojalność Montezuma oddał dwie córki władcy Quiche. Wielu kacyków Quiche nauczyło się języka nahuatl, ponieważ nahuatl stał się uniwersalnym językiem używanym przez kupców.

          Pedro de Alvarado

          W 1523 Cortes wysłał kapitana Pedro de Alvarado, 400 żołnierzy. 160 koni i mnóstwo artylerii, amunicji, kuszników i muszkieterów, aby podbić Gwatemalę i Salwador. Cortes wydał tak dużo pieniędzy, że wciągnęło go to w znaczne długi, ale spodziewał się, że otrzyma odpowiednią rekompensatę ze złota, srebra i klejnotów, które zostaną znalezione. Alvarado został opisany jako przystojny i naturalny przywódca żołnierzy. Był czołowym kapitanem Cortes’. Towarzyszyło im ponad 20.000 indiańskich pomocników. Wśród Indian byli Tlaxcalanie, Mixtekowie, Zapotekowie, a także niektórzy niedawno podbici Aztekowie. Utatlan odmawia współpracy z Hiszpanami. Próbowali zjednoczyć wszystkie frakcje Majów, ale było za późno. Cakchiquelowie zawarli już pakt z Hiszpanami. Cakchiquelowie wysłali 2000 żołnierzy, aby zabili Quiche. Wielki kapitan Quiche Tecum zorganizował 10 000 żołnierzy z okolicznych miast do walki z Hiszpanami. Quiche spotkali Hiszpanów poza tym, co dziś nazywa się Quetzaltenango. Alvarado oszacował, że w czasie bitwy było 30 000 wojowników Quiche. Alvarado i jego ludzie przetoczyli się przez Quiche w bardzo krwawej bitwie. Po bitwie Quiche zgodzili się zawrzeć z nim pokój. Zaprosili go do Utatlan na ucztę, a gdy Alvarado przekroczył wąwóz do otoczonego murami miasta fortecy, bał się pułapki. Alvarado i jego ludzie ledwo poradzili sobie z życiem. Hiszpanie uciekli na równiny doliny poniżej cytadeli. Będą musieli jeszcze raz walczyć z Quiche, zanim w końcu poddadzą się hiszpańskiej okupacji.

          W przeciwieństwie do Meksyku, nie było żadnego rodzaju władzy centralnej rządzącej tym, co pozostało z Gwatemali. Zamiast tego, podobnie jak dzisiaj, Hiszpanie odkryli wielką różnorodność etniczną. Byli zmuszeni do podboju każdego miasta-państwa i wodza z osobna. Jeszcze trudniejsze były ciągłe powstania. Niektóre kultury wymagały więcej niż jednej supresji. Aby zastraszyć Majów torturował i palił żywcem władców. Potem, nawet gdy poddali się mu pokojowo, nadal ich zniewalał. Kiedy jego podbój rozszerzył się na południe w kierunku Salwadoru, Indianie Pipil porzucili swoje miasta, zamiast stawić czoła zniewoleniu, torturom lub śmierci. Już wkrótce. Alvarado zaczął sfrustrowany brakiem bogactwa w Gwatemali. Nie było złota. Pierwsza stała osada hiszpańska. Santiago de Guatemala zostało założone u podnóża Volcan Agua w listopadzie 1527 roku. Alvarado wrócił do Meksyku, aby zdobyć podbój Gwatemali, ale Majowie z Cakcquichel uciekli w góry i buntowali się przez kolejne dwa lata. W 1532 r. Cakcquichel pracowali jako niewolnicy dla Hiszpanów.

          W 1524 roku wyprawą na podbój Hondurasu kierował Cristobal de Olid. Olid był pod bezpośrednim rozkazem Hernando Cortesa. Honduras upadł z niewielką ingerencją. Następnie, gdy tylko upadło, Olid ogłosił je swoim osobistym królestwem. W ciągu następnych dwóch lat sześciu konkwistadorów ściera się z nim o kontrolę nad terytorium. W celu utrzymania kontroli Olid zabił swojego siostrzeńca i uwięził dwóch konkwistadorów. Wkrótce. Olid’s zostałby schwytany i uwięziony. Został następnie ścięty.

          Francisco de Montejo

          Następnie w 1526 roku Francisco de Montejo otrzymał dekret królewski upoważniający go do podporządkowania sobie półwyspu Jukatan. Pierwsza próba Montejo’s w 1527 zakończyła się katastrofą. Choroby, bunt żołnierzy i zdecydowany opór Majów zmusiły go do wycofania się do Meksyku. Trzy lata później Montejo ponownie próbował odzyskać Jukatan. Tym razem podjął próbę skolonizowania kilku różnych miejsc. Zbudował nawet garnizon na ruinach Chichen Itza. Montejo stracił wszystko i był gorzko rozczarowany porażkami. Następnie, w 1541 roku, Montejo był zbyt stary, by wrócić na Jukatan, więc upoważnił swojego syna. Jego syn miał dokładnie to samo imię, ale tym razem będzie zupełnie inaczej. Po pierwsze, choroba (ospa) zebrała ogromne żniwo wśród ludności Majów. Majowie nie mieli naturalnej odporności na choroby europejskie. Po ospie pojawiła się grypa, żółta febra, odra gruźlica czerwonka amebic i bardzo prawdopodobne, że malaria i tęgoryjec. Ponadto półwysep Jukatan był wielokrotnie unicestwiany przez inwazje szarańczy, które nie pozostawiały nic do jedzenia. Montejo miał ze sobą 350 dobrze wyposażonych żołnierzy i dużą grupę pomocników Majów, zwanych Xiu. Ze scentralizowanej lokalizacji wysyłał powtarzające się ekspedycje wojskowe, aby podporządkować sobie obszary, które nie chciały być ujarzmione.

          Po roku Montejo Młodszy zdołał podbić całą zachodnią połowę półwyspu. Następnie 6 stycznia 1542 roku. wybrał starożytne miasto T’ho jako stałą lokalizację stolicy. Nazwał ją Merida i wykorzystał ją jako bazę operacyjną. W 1547 miał pełną kontrolę nad Jukatanem.

          Tylko jeden obszar Gwatemali pozostał wolny od hiszpańskiej kontroli. Była to pokryta dżunglą nizina Peten, gdzie zbudowano starożytne miasto Tikal. Obszar ten ma wyjątkowo nieprzyjazne środowisko i nawet dzisiaj jest w dużej mierze niezamieszkany. Rozproszone grupy Majów zdołały żyć w najbardziej odległych częściach tego regionu bez hiszpańskiej kontroli przez kolejne sto pięćdziesiąt lat. Największą z tych grup byli Itza, której stolica Tayasal znajdowała się na wyspie na jeziorze Peten Itza. Do 1618 r. podjęto kilka prób nawrócenia Itza na chrześcijaństwo, ale próby te okazały się daremne. Następnie, gdy inny misjonarz, Diego Delgado, podjął próbę, wzięli go do niewoli i poświęcili. Ta akcja wywołała akcję militarną. W marcu 1697 roku Martin de Ursua przybył nad jezioro Peten Itza z dużą, nowoczesną armią. Pierwszą rzeczą, jaką zrobił, było skonstruowanie małej kuchni, aby mógł zaatakować Tayasala wodą. Setki Itza zostało zabitych, gdy szybko zamieniło się to w rzeź.

          Od samego początku hiszpańskiego podboju Indianie byli niewolnikami, a ich ziemie skonfiskowano. To natychmiast stało się przyjętą praktyką. Również hiszpańscy konkwistadorzy chcieli otrzymać wynagrodzenie za swoje usługi. Hiszpanie wierzyli, że najlepszym sposobem na osiągnięcie tego celu jest hiszpańska encomienda. W ramach tego systemu feudalnego Hiszpanie otrzymywali nadania ziemi wraz z usługami tubylców. Tubylcy, którzy byli w dużej mierze wasalami właścicieli ziemskich, musieli pracować w kopalniach, przy projektach budowlanych i zbierać plony. Ponadto byli zobowiązani do płacenia regularnych daniny swoim panom. Zazwyczaj warunki były straszne i jeśli narzekali, byli surowo karani. Kara obejmowała bicie, tortury, więzienie i egzekucję. Czasami, jeśli się zbuntowali, byli sprzedawani w niewolę. Sam Alvarado otrzymał ogromne encomienda. Obejmował pracę i daninę z gęsto zaludnionych obszarów Quetzaltenango, Atitlan, a także Santa Cruz Utatan (nowa nazwa Utatlan). Bracia franciszkanie i dominikanie pracowali jednocześnie nad wymazywaniem wierzeń religijnych Majów. Wszystkie ważne świątynie, kapliczki i ołtarze zostały zniszczone. Wszelkie próby oddawania czci bożkom, noszenia ceremonialnych strojów lub ustanawiania krajowych praw religijnych były energicznie tłumione.
          Wiara katolicka stała się obowiązkowa, a nieprzyjęcie nawrócenia spotkało się z surowymi karami.

          Chrześcijański dogmat był egzekwowany brutalnymi metodami. Według hiszpańskiego burmistrza Meridy, Diego Quijady, często używano bicia, biczowania, okaleczania i oparzenia wrzątkiem. Akty te często prowokowały bunt Majów, a spiski mające na celu obalenie Hiszpanów były liczne. Jednak wynik był zawsze taki sam, po początkowych sukcesach Hiszpanie utrzymali kontrolę.

          W 1549 roku do Meridy przybył franciszkanin Diego de Landa, aby służyć w klasztorze Izamal. Gdziekolwiek udał się na Jukatanie, nakazał szybkie zniszczenie wszystkich pozostałości rdzennych religii. Landa był znany ze stosowania surowych środków w swoich próbach oczyszczenia miejscowych pogan. Często stosował tortury podczas nawracania tubylców. Następnie 11 lipca 1562 Landa popełnił czyn, który na zawsze przeraził uczonych. Publicznie spalił repozytorium ksiąg hieroglificznych. Księgi te zostały wykonane z kory dzikiego drzewa figowego, wzmocnione naturalną substancją gumową, a następnie pokryte białym stiukiem. Skrybowie pracowicie rysowali postacie i symbole hieroglificzne, kolorując je naturalnymi farbami wykonanymi z minerałów i warzyw. W ciągu kilku minut wszystkie zapisy historii starożytnych Majów zostały zniszczone.


          Prawdziwa historia podboju Nowej Hiszpanii (Bernard Diaz)

          Opis Projektu
          sformułować odpowiedź analityczną na jedno stanowisko studenckie. Oznacza to, że uczniowie nie otrzymają punktów za zwykłą zgodę lub niezgodę z oryginalnym postem innego ucznia. Wszyscy studenci muszą wyjaśnić swoją pozycję intelektualną w oryginalnym poście innych uczniów na podstawie dowodów z różnych czytań, wykładów i filmów dokumentalnych.
          Źródła to:
          Relacja Azteków z podboju Meksyku (Portillo)

          Prawdziwa historia podboju Nowej Hiszpanii (Bernard Diaz)
          stanowisko studenckie :
          Jak można opisać pierwszy kontakt między Europejczykami a rdzennymi Amerykanami?
          Cóż, pierwsze spotkanie Hiszpanów z Aztekami było całkiem interesujące. Kiedy Hiszpanie przybyli do pałacu w Tlayacac, Aztekowie przywitali ich z otwartymi ramionami. Aztekowie zalali Hiszpanów darami, które odzwierciedlały ich zwyczaje i wierzenia. Te prezenty to dwa słońca, jedno z żółtego metalu, a drugie z białego metalu. Przywieźli też Hiszpanom lustro, w którym wisiała osoba, złotą obrożę, złoty dzban, wachlarze, ozdoby z piór kwezalowych i tarczę z masy perłowej. Łatwiej byłoby uwierzyć, że Aztekowie byli nieco bardziej ostrożni wobec swojej ziemi, swojego ludu, gdy przechodzili przez nie obcy, ale tak nie było. Najwyraźniej Aztekowie czuli się bezpieczni, jakby Hiszpanie nie stanowili dla nich zagrożenia. Po przeczytaniu obu artykułów, „Prawdziwa historia podboju Nowej Hiszpanii” Bernala Diaza i „Azteckie sprawozdanie z podboju Meksyku”, wydaje się, że Aztekowie mieli drugą szansę, na pewno spróbowaliby innego podejścia, gdy po raz pierwszy zetknęli się z Hiszpanami. Najlepiej opisuje to artykuł Bernala Diaza, który stwierdza: „Senior Malinche, gdybym myślał, że tak obrazisz moich Bogów, nie pokazałbym ci ich”. Moim zdaniem powinien to być środek ostrożności, który powinien był działać od samego początku.

          Czy to jest pytanie, którego szukałeś? W takim razie, złóż zamówienie tutaj zaczynać!


          Więzy, które wiążą: starożytne tkaniny Majów i współczesna tradycja

          Ryc. 1. Władca Majów K’inich Lamaw Ek’ otrzymuje hołd od podległych lordów 16 grudnia 778 r. Każdy uczestnik nosi formalne ubranie odpowiednie do jego pozycji i otoczenia pałacu, przy czym władca jest najbardziej bogato ubrany. Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie, pożyczka Landona T. Claya. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Ubieranie ludzkiego ciała w celu ochrony przed żywiołami było stałą potrzebą od wczesnych początków ludzkości, ponad 100 000 lat temu. Ale podstawowe potrzeby organizmu w zakresie obrony i komfortu nie mogą wyjaśnić cudownego rozwoju odzieży i sztuki tekstylnej na całym świecie na przestrzeni czasu (ryc. 1). Od najwcześniejszych epok ubrania i zdobienia ciała szybko stały się głównym medium społecznym do wyrażania relacji między użytkownikiem a ogółem społeczeństwa, praktyka, która pozostaje silna we współczesnym świecie. Na przykład tekstylia i wyposażenie oznaczają tożsamość wspólnotową, status społeczny i ekonomiczny oraz przekonania polityczne i duchowe, a tym samym wyrażają jedność i indywidualność osobistą. Dlatego, gdy zrealizowano zasadniczą potrzebę ochrony ciała, kultury na całym świecie rozszerzyły ubiór i ozdoby ciała w skuteczne narzędzie komunikacji.

          Rysunek 2. Mapa wskazująca położenie starożytnych i współczesnych Majów w Mezoameryce. Rysunek autorstwa Georgii Clark.

          Społeczna rola odzieży była dobrze rozwinięta wśród niezliczonych kultur Mezoameryki, z którymi w XVI wieku zetknął się kolonizujący Hiszpan (Anawalt 1981). Od Meksyku po Honduras style ubioru identyfikowały pochodzenie geokulturowe danej osoby, a nawet konkretną społeczność, służąc jako widoczny fundament tożsamości politycznej i miejsca w koncepcji społecznego i uniwersalnego porządku danej kultury. Dlatego badania ubioru w starożytnej Mezoameryce obejmują wiele aspektów społeczeństwa i organizacji politycznej tego rozległego regionu, w którym Majowie zamieszkują jego południowo-wschodnią część (ryc. 2).

          Rysunek 3a. Fragment tkaniny brokatowej ze Świętej Cenote, Chichén Itzá, Meksyk. Zdjęcie dzięki uprzejmości Peabody Museum of Archeology and Etnology na Uniwersytecie Harvarda.

          Jednak dane dotyczące starożytnych stylów ubioru są ograniczone, ponieważ z danych archeologicznych wydobyto tak niewiele szczątków włókien, a jedynymi ocalałymi są fragmenty tkanin lub „pseudomorfy” (zbutwiałe włókna zastąpione związkiem mineralnym) (ryc. 26b) (zob. Nici Projekt ochrony czasu). Brak zachowanych tkanin Majów jest w dużej mierze spowodowany wilgotnymi warunkami środowiskowymi regionu, które wykluczają przetrwanie materiałów organicznych, co stanowi ostry kontrast z suchym klimatem świata andyjskiego, gdzie spektakularne tkaniny przetrwały już od 2400 pne (Murra 1989 , Paul 1991 patrz także Cobo 1990 [1653], Guaman Poma 1980 [1615]). Biorąc pod uwagę niedostatek zachowanego starożytnego płótna Majów, przyglądamy się rzeźbionym kamiennym pomnikom, a zwłaszcza malowanej ceramiki obrazkowej, aby dostrzec sztukę włókienniczą z okresu klasycznego (ryc. 7, 13-19, 20b-23, 25, 26a, 26c-29). Figurki są również bogatym źródłem przedstawień tekstylnych, ale wykraczają poza zakres niniejszego opracowania (np. zob. Schele 1997) (ryc. 20a).

          Zachowało się kilka przykładów przedhiszpańskich tkanin Majów, które stanowią ważne przykłady dla porównania z rzeźbionymi i malowanymi przedstawieniami tkanin. Największe fragmenty pochodzą z dna świętej cenoty w Chichén Itzá, w warunkach prawie beztlenowych zachowujących włókna organiczne (ryc. 3a). Mniejsze szczątki wydobyto z pochówków w Belize, Gwatemali i Hondurasie, chociaż te przykłady to tylko maleńkie szczątki stosów ofiar z tkanin lub opakowań specjalnych przedmiotów (ryc. 3b) (zob. także Carlsen 1986, King 1979, Mahler 1965, Mastache 1971, Plitnikas 2002, Johnson W. 1954). Jednak te maleńkie fragmenty są przykładem umiejętności tkaczy starożytnych Majów, mimo że stanowią ograniczony korpus szerokiego repertuaru technicznego dostępnego tkaczom z epoki klasycznej (Coggins i Shane 1984, Lothrop 1992).

          Rysunek 3b. Ekscentryczny krzemień z pozostałościami tekstyliów z dedykacyjnej ofiary wewnątrz Struktury 16 (świątynia „Rosalila”), Copán, Honduras. Zdjęcie dzięki uprzejmości Ricardo Agurcia.

          Ryc. 4. Diego de Landa Calderón (1524-1579), pierwszy biskup Jukatanu w Meksyku, spisał szczegółowe opisy wszystkich aspektów życia Majów podczas swojej rezydencji we franciszkańskiej misji San Antonio w Izamal w latach 1549-1566. XVI-wieczny portret w klasztorze w Izamal w Meksyku (artysta nieznany). Licencjonowany w domenie publicznej.

          Choć niewielkie, zachowane pozostałości z okresu klasycznego ujawniają obecność przędzy bawełnianej typu Z-spun i S, co najmniej trzech rodzajów splotów płóciennych, brokatów (splot płócienny z dodatkową dekoracją wątku), skośnych, podwójnych tkanin, splotów gazowych, pętelkowych stos wątku, gobelin, osnowowo-pływak i ażur z dodatkowymi osnowowymi pływakami wątkowymi (Looper 2007, 85). Odciski na dnie naczyń ceramicznych wykopanych na stanowiskach w całym regionie Majów dostarczają dodatkowych dowodów na sploty płócienne, kacze i płócienne (np. w Piedras Negras i Uaxactun Kidder 1947, 70). Pod wrażeniem tych pozostaje intymna użyteczność tkaniny do wyrobu ceramiki, praktyki, która trwa nieprzerwanie wśród dzisiejszych garncarzy w Jukatanie i Gwatemali (Reina i Hill 1978, 135-136).

          Rysunek 5. Para spodni męskich Maya z miasta Chichicastenango pokazuje silny wpływ hiszpańskiej odzieży. Muzeum Michaela C. Carlosa, 2009.42.96. Zdjęcie: Michael McKelvey, 2017.

          Zanim przejdziemy do przedstawień ceramicznych, innym ważnym źródłem są pisma hiszpańskich i rdzennych autorów z okresu kolonialnego, które naświetlają przedhiszpańskie tradycje mezoamerykańskie (Acuña 1984, Motolinía 1971, Oviedo y Valdez 1851-5 [1535], Sahagún 1950-82) . Wśród najbardziej szczegółowych pism znajdują się XVI-wieczne kronikarze Bartolomé de Las Casas (1951, 1967), Diego López de Cogolludo (2010), biskup Diego de Landa (Tozzer 1941) (ryc. 4) oraz mnóstwo Cronicas napisane przez różnych autorów, w tym tych żyjących wśród Majów na wyżynach gwatemalskich (Recinos, Conoy i Goetz 1950, patrz także Christenson 2001, gdzie znajduje się dogłębna lista). Księga Diego de Landy Relación de las Cosas de Yucatán (Rachunek Rzeczy Jukatanu), napisany około 1566 roku i opublikowany po raz pierwszy w 1864 roku przez księdza Brasseur de Bourbourg, zawiera podstawowe informacje dotyczące prawie każdego aspektu życia społecznego Yucatek Maya we wschodnim Meksyku. Biskup Landa ściśle współpracował z rdzennymi mieszkańcami, w tym Juanem (Nachi) Cocom i Gasparem Chi, którzy pochodzili z dobrze ulokowanych rodzin, i dużo zapożyczał z pism innych kronikarzy (Tozzer 1941, viii-ix). W całym rękopisie Landa opisuje znaczenie tekstyliów w przekazywaniu tożsamości społecznej, ról religijnych i praktyk rytualnych oraz w zawieraniu transakcji gospodarczych. Koncentruje się na tkaninie bawełnianej jako podstawowym towarze giełdowym oraz środku do regulowania długów i płacenia podatków. Landa opisuje również główne rodzaje odzieży noszonej przez Majów, określając, kto i kiedy nosił dany rodzaj. Możemy porównać te opisy tekstyliów i związanych z nimi zwyczajów ze starożytnymi przetrwaniami, aby dostrzec utracone obecnie praktyki społeczne i ekonomiczne, znaczenia symboliczne i artystyczne wyrażenia w sztuce włókienniczej.

          Rysunek 6a. Współczesna bluzka damska z Santiago Atitlan (miasto Tz'utujil). Wypożyczony do Muzeum Michaela C. Carlosa, L2016.27.2. Zdjęcie: Michael McKelvey, 2017.

          Rysunek 6b. Huipíl od Santo Tomás Chichicastenango (miasto K’iche), ca. 1945. Muzeum Michaela C. Carlosa, 2016.18.1. Zdjęcie: Michael McKelvey, 2017.

          Poszukujemy również nowoczesnych form ubioru pod kątem ciągłości z przeszłością (np. Carlsen 1991, Morris 1985a, Johnson W. 1958).Dziś ludy Majów zamieszkują wschodnią część Meksyku, Belize, Gwatemalę i północny Honduras (ryc. 2). Posługują się dwudziestoma ośmioma językami i dialektami, które językoznawcy dzielą na rodziny językowe góralskie i nizinne (Boas 1911, Longacre 1967). Tak jak język i obyczaje społeczne odróżniają jedną grupę od drugiej, tak też sposób ubierania ciała i wzory zdobiące sukno. Stanowią one zewnętrzny wyraz wysiłków każdej grupy Majów, aby utrzymać swoją odrębność w obrębie współczesnych granic społeczno-politycznych i szerszej społeczności ludzkiej.

          Rycina 7. Negocjacje małżeńskie odbywają się w pałacu, a przedstawiciele rodziny potencjalnego pana młodego wręczają wiązkę cennych dóbr (np. ziaren kakaowca) siedzącemu szlachcicowi, który może być ojcem przyszłej panny młodej, klęczącej za nim. Wypożyczony do Muzeum Michaela C. Carlosa, L2003.14.58. Zdjęcie Bruce M. White, 2011.

          Europejskie style ubioru dokonały trwałych zmian w tradycjach ubioru Majów, zwłaszcza wśród męskiej populacji, ponieważ mężczyźni od dawna ściślej współpracowali z kolonizatorami Europejczyków i postkolonialnymi strukturami administracyjnymi, poszukując wiarygodności i zatrudnienia w nowych systemach politycznych i gospodarczych. W tych pozaspołecznych pozycjach stroje tubylcze były odradzane, jeśli nie wręcz zakazane, i na przestrzeni wieków męski strój Majów został zastąpiony europejskimi formami, takimi jak spodnie zastępujące przepaskę na biodrach i ubiór na biodrach u klasycznych mężczyzn Majów (ryc. 5). Rdzenne style ubioru męskiego pozostawały w użyciu tylko na odizolowanych obszarach oraz podczas lokalnych obrzędów i praktyk społecznych. W przeciwieństwie do tego, strój kobiecy Majów pozostał bardziej stały w swoich rdzennych formach, chociaż również odpowiadał europejskim zasadom stosowności i stylu (patrz Kreacje Czerwonej Bogini).

          Ryc. 8. Złożony na pół koc współczesnego Maja jest noszony na jednym ramieniu. Muzeum Michaela C. Carlosa, 2009.42.121. Zdjęcie: Michael McKelvey, 2017.

          Obecnie największa różnorodność rdzennych strojów Majów przetrwała na wyżynach południowej Gwatemali z różnych powodów. Po pierwsze, XVI-wieczni Hiszpanie byli zobowiązani do nadania pewnych praw i statusu prawnego rdzennym władcom i ich społecznościom, a formy ubioru były podstawowymi wyznacznikami tożsamości nie tylko dla Majów, ale także dla Hiszpanów jako wyrazu nowej społeczno- porządek polityczny. Nie oznacza to, że Hiszpanie rzeczywiście dali wolną rękę w noszeniu strojów tubylczych, europejskie uprzedzenia i restrykcje wywierały stałą presję na Majów, aby przyjmowali zagraniczne normy. Jednak style ubioru Majów wytrwale przetrwały, zwłaszcza wśród społeczności o ograniczonych kontaktach z Europejczykami. Podczas XIX i na początku XX wieku walk o niepodległość Gwatemali od Hiszpanii, a później podczas wyniszczającej wojny domowej w latach 1960-1996, rdzenne style ubioru były kluczowymi deklaracjami praw rdzennych i solidarności pomimo kar ze strony władz rządowych. Nawet w tych strasznych okolicznościach style ubioru Majów przetrwały, a dziś kobiety w całej Gwatemali noszą z dumą swoje charakterystyczne lokalne style ubierania się (il. 6). Ponadto rdzenni mieszkańcy Gwatemali o europejskim pochodzeniu powszechnie noszą stroje ludowe jako wyraz narodowej dumy.

          Rysunek 9. Współczesne Chimaltenango huipíl odpowiada starożytnej kategorii odzieży wsuwanej bluzki. Muzeum Michaela C. Carlosa, 2016.18.2. Zdjęcie: Michael McKelvey, 2017.

          Ten katalog pokazuje różnorodność i kunszt współczesnych przetrwań starożytnych strojów Majów. Ilustrują różnorodność lokalnych stylów wyrażającą się w doborze przez artystów włókien, kolorów barwników, faktury tkanin, wzorów zdobniczych, rodzajów strojów i sposobów ich noszenia. Szczególne znaczenie, zarówno dziś, jak i prawdopodobnie w starożytności, miała ozdobna konfiguracja stroju. Badania współczesnej odzieży Majów podkreślają znaczenie dekoracji tekstylnej, która wykracza daleko poza eksponowanie zręczności i kreatywności artysty z włókien. Te skomplikowane obrazy składają się na symboliczny system znaczących kodów wizualnych, które przekazują informacje społeczne i polityczne oraz wierzenia duchowe (Morris 1985b). Rozmawiają na różnych poziomach, a umiejętność „odczytania” całego przekazu zależy od stopnia alfabetyzacji, który jest bezpośrednio skorelowany z poziomem wtajemniczenia kulturowego danej osoby. Jako osoby spoza współczesnych kultur Majów możemy brać udział tylko w niektórych orędziach. Inne są przeznaczone tylko dla członków najbliższej społeczności, a czasami tylko dla samej tkaczki, której wytwory z włókien są niezbędnym ujściem osobistej ekspresji i chronionym narzędziem przetrwania kulturowego.

          Rysunek 10. Męska kurtka z Chichicastenango jest uszyta w europejskim stylu. Muzeum Michaela C. Carlosa, 2009.42.93. Zdjęcie: Michael McKelvey, 2017. Zobacz rysunek 5 dla pasujących spodni.

          W dzisiejszej Gwatemali style ubioru i programy dekoracyjne wyrażają nie tylko tożsamość społeczno-kulturową, ale także takie cechy, jak status społeczny, przynależność polityczną i przekonania religijne — zarówno katolickie, jak i tubylcze (zob. Ubieranie świętych). Różnice w kolorach i dekoracyjnych obrazach różnicują miasta i municipios (system organizacyjny społeczno-politycznych wiosek narzucony przez XVI-wiecznych Hiszpanów w celu zarządzania rdzenną ludnością w celu przymusowej pracy, zobowiązań podatkowych i konwersji religijnej). Dziś dzielnice charakteryzują subtelne niuanse dekoracyjnego wzornictwa ( barrios ), rodziny, a nawet mistrzowie tkactwa. Ponadto zarówno motywy kolorystyczne, jak i projektowe mogą komunikować tak ważne sprawy, jak stan cywilny. Na przykład wdowy noszą ciemniejsze kolory i unikają czerwieni, w przeciwieństwie do ubrań niezamężnych dziewcząt, które noszą bardziej fantazyjne i kolorowe ubrania. Dopracowanie i finezja ubioru młodej kobiety świadczy o jej osobistej dumie i pracowitości, co wskazuje na to, że będzie dobrym małżonkiem.

          Rysunek 11. Współczesne krosno tkackie Maya jest prawie takie samo jak jego starożytny odpowiednik. Muzeum Michaela C. Carlosa, 2009.42.547. Zdjęcie: Michael McKelvey, 2017.

          Jeśli chodzi o rodzaje odzieży, jak widać na całym świecie, specjalne ubrania są robione i noszone podczas najważniejszych wydarzeń zmieniających życie — zwłaszcza ślubów i obrzędów religijnych. Ceremonialne tkaniny są bogato zdobione obrazami, które odnoszą się do charakteru ceremonii i roli w niej osoby noszącej. Ubrania rytualne Majów są zazwyczaj wykonane z bogatszych materiałów i odznaczają się najwyższą jakością artyzmu, odzwierciedlającą wagę uroczystych obrzędów. Programy dekoracyjne tych ubrań są często bardziej konserwatywne w projektowaniu i zawartości symbolicznej, ponieważ przekazują kluczowe zasady religijne, z których wiele splata razem wierzenia katolickie i tubylcze.

          Ryc. 12. Starożytna wyrzeźbiona listwa kostna Miksteców została wyrzeźbiona z wymyślną sceną śmierci człowieka, pokazując, że idea prostego narzędzia została przekroczona przez tych późniejszych sąsiadów Majów. Muzeum Michaela C. Carlosa, 1994.18.13. Zdjęcie: Michael McKelvey.

          Ceramiczne reprezentacje starożytnych strojów mezoamerykańskich i Majów

          Z braku samych starożytnych szat, podstawowym źródłem materiału porównawczego są sceny malowane na ceramice obrazkowej, co jest znakiem rozpoznawczym kultury Majów Klasycznych (Reents-Budet i in. 1994). Malowane sceny zawierają z pierwszej ręki, choć bardzo sformalizowane, przedstawienia dworskiego życia i rytuału (np. ryc. 1, 7). Mężczyźni i kobiety są przedstawiani na różnych oficjalnych wydarzeniach, w tym na spotkaniach pałacowych w ramach wydarzeń społecznych i politycznych, obowiązkach religijnych władców, obchodach zwycięstwa wojennego i składaniu hołdu oraz królewskich występach zarówno w miejscach publicznych, jak i bardziej prywatnych (Miller i Martin 2004 Reents-Budet 2001). Te renderingi oferują szczegółowy spis odzieży elitarnej odpowiedniej do wydarzenia i roli, identyfikujący płeć osoby, status społeczny i rolę polityczną lub funkcję obywatelską (Carlson 1991 Looper 2001 Morris 1985a, 1985b Reents-Budet 2007 Tate 1992, 70-84) . Wiele z tych samych ubrań jest opisanych w źródłach z okresu kolonialnego i nadal jest noszonych do dziś, podczas gdy inne wyszły z mody z powodu nacisków społecznych, ekonomicznych i politycznych od czasów kolonialnych do czasów współczesnych, jak omówiono wcześniej.

          Rysunek 14a. Władca Ch’ok Wayis ma na sobie zwykłą białą przepaskę na biodra, okrycie na biodra i pasujące okrycie na głowę. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 2004.2204. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Rysunek 14b. Na tym samym statku dworzanin stojący za władcą Ch’ok Wayis nosi ozdobną przepaskę na biodrach z pasującą tkaniną na biodra i okryciem głowy. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 2004.2204. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Wszystkie starożytne kultury mezoamerykańskie miały wspólny repertuar form ubioru opartych na tych samych metodach konstrukcji. Zgodnie z zasadami kategoryzacji opracowanymi przez François Bouchera i zaadaptowanymi do tradycji mezoamerykańskich przez Patricię Anawalt (1981, 9-10), odzież mezoamerykańską można podzielić na pięć typów. Są to ubiór drapowany (il. 8), ubiór wsuwany z rozcięciem pod szyją, bez szwu pod pachami lub rozcięciem (ryc. 9), ubiór szyty otwarty składający się z wielu szerokości zszytych razem i rozpięty z przodu; ubranie szyte zamknięte (patrz rys. 6a) oraz odzież obejmująca kończyny, która jest jedyną mezoamerykańską odzieżą wymagającą zarówno cięcia, jak i szycia tkanego panelu tekstylnego (rys. 10).

          Chociaż mezoamerykańskie ubrania mogą być postrzegane jako uproszczona konstrukcja z ograniczonym repertuarem form, tekstylia były intensywnie i fachowo zdobione przy użyciu szerokiej gamy technik tkackich i post-tkackich, w tym malowania, farbowania i haftowania. Kolor był niezwykle ważny zarówno ze względów symbolicznych, jak i estetycznych. Barwniki zostały wykonane z różnych źródeł roślinnych, w tym kwiatów, korzeni, kory drzewnej i owoców. Inne odcienie zostały wyprodukowane z barwników morskich skorupiaków, wysuszonych ciał samic owadów koszenili (patrz The Best of the Best) oraz różnych minerałów i kolorowych ziem. Kolorystykę dodawano również do tkanin poprzez przeplatanie lub doczepianie ptasich piór w dawnych czasach, stosowano też opalizujące tusze owadów oraz kolorowe ozdoby muszli i kamieni (np. Reents-Budet 2009, 43-44, Schvell 1993, 189).

          Tkanina była, tak jak dzisiaj, ręcznie tkana na krośnie z plecami (tego samego typu, co stosowane w Andach, zob. The Best of the Best i Capture the Rainbow) (il. 11). Nici zostały skrupulatnie przetworzone i utkane z bawełny, agawy i innych włókien roślinnych. Repertuar narzędzi tkackich został zilustrowany i omówiony przez ks. Bernabé de Sahagún w jego wyczerpującym XVI-wiecznym raporcie o sposobach życia środkowych ludów meksykańskich (Sahagún 1926, libro 8, zob. także Sahagún 1950-82). Opisuje sztukę włókienniczą jako najważniejszą pracę kobiet, które uczą się rzemiosła w bardzo młodym wieku i tkają przez całe życie.

          Rysunek 15a. Wojownicy noszący tuniki z krótkimi rękawami biorą jeńców podczas bitwy. Ta niezwykła część garderoby widziana jest tylko w stroju bojowym w obrazkowym zapisie Classic Maya. Zdjęcie © Justin Kerr, K2352.

          Rysunek 15b. Rytualni wojownicy ubierają się w dopasowaną czarną tunikę z rękawami i szorty. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 1988.1274. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Sahagún szczególnie zauważa, że ​​wśród Miksteków z Oaxaca tekstylia były tak ważne dla ekonomii społecznej, że władcy często mieli aż piętnaście żon, które spędzały dni na konstruowaniu tkanin i odzieży (Burgoa 1989, Herrera 1945, Pohl 1994). Niemowlętom przedstawiano wszystkie niezbędne narzędzia (bardzo fantazyjny przykład o wysokim statusie widoczny na rys. 12), a kobiety chowano z ich przyborami tkackimi, ponieważ były one niezbędne do życia kobiety od narodzin do śmierci, a nawet później w królestwo duchów (Sahagún 1950-82, księgi I:44, 6:201, 8:49) (także w Andach, zob. Uchwycenie tęczy). Dowody archeologiczne na tkactwo i narzędzia tkackie klasycznych Majów są stosunkowo nieliczne, chociaż pozostałości tkactwa znaleziono w kontekstach pałacowych (np. w Aguateca, Gwatemala Inomata 2001) i przetrwało również kilka narzędzi (np. kilofy wykonane z kości Śledź 1985 ).

          Cofając się w czasie o 800 lat wśród Majów z południowej Mezoameryki, ten sam XVI-wieczny spis pięciu rodzajów odzieży jest zilustrowany na ceramice obrazkowej. Typowy strój męski oparty jest na prostej przepasce biodrowej, zwykle w kolorze białym, choć używano również sukna czerwono-czarnego, a niektóre mają zdobione końce (fot. 13a, b). Biskup Landa zwraca szczególną uwagę na dbałość tkaczy o delikatne wzornictwo końcówek przepasek biodrowych, w tym przeplatanie się kolorowych ptasich piór (Tozzer 1941, 89). Na biodra owinięta jest tkanina biodrowa o różnej długości i ilości ozdobników. Ta część garderoby z drugiej lędźwi jest typowa dla bardziej formalnego stroju męskiego i może być bogato zdobiona różnymi technikami tkackimi (ryc. 13b, c patrz także ryc. 2). Często biała przepaska na biodrach jest elegancko wiązana nad ozdobną chustą biodrową (ryc. 13c). Te dwie części garderoby stanowią podstawowy strój męski i mogą być połączone z prostym nakryciem głowy o podobnym kroju (ryc. 15a, b).

          Rysunek 16a. Mężczyzna pali papierosa i wpatruje się w słoik wypełniony napojem alkoholowym, być może pulque zrobionym ze sfermentowanego soku z agawy (niedestylowanej wersji tequili). Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie, wypożyczenie anonimowe. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Rysunek 16b. Odprawiający rytuał potrząsa grzechotką o długiej rączce i tańczy na szerokich schodach pałacu lub innego budynku administracyjnego. Nosi krótką pelerynę z frędzlami, podczas gdy jego siedzący towarzysz nosi czarną wersję tego sportowego stroju. Zdjęcie © Justin Kerr, K3825.

          Mężczyźni noszą inne rodzaje strojów w zależności od rodzaju wydarzenia, w którym biorą udział, forma stroju i dekoracja służąca identyfikacji statusu i relacji między osobami na scenie. Kolor odzieży był również manipulowany przez malarzy Majów jako narzędzie narracyjne, które prowadziło oko widza przez scenę otaczającą cylindryczne naczynie i zapewniało prawidłową interpretację przekazu historycznego (patrz rys. 1). Na przykład ten wazon rejestruje wydarzenie w postaci hołdu pomiędzy arcymistrzem a podrzędnym władcą. Prawie równy status społeczno-polityczny obu mężczyzn wynika z faktu, że obaj noszą peleryny. Jednak dominującego władcę można rozpoznać po jego umiejscowieniu wyżej w płaszczyźnie obrazu, a jego kolorowa peleryna zajmuje więcej przestrzeni obrazowej. Dwóch dworzan dominującego władcy również nosi ozdobne szaty biodrowe, podczas gdy te należące do podwładnego władcy są monochromatyczne (stojący mężczyzna trzymający ściółkę hamakową i siedzący mężczyzna za szlachcicem w pelerynie).

          Rysunek 16c. Siedzący władca nosi charakterystyczną czerwono-różową, pikowaną pelerynę, witając się ze zwycięskim kapitanem wojennym. Zdjęcie © Justin Kerr, K3412.

          Rysunek 17a. Szlachcic tańczy podczas rytuału misji wizji, aby otworzyć portal do duchowego królestwa bogów i deifikowanych przodków. Zwróć uwagę na lustro wróżbiarskie znajdujące się za nim, podtrzymywane przez zwiniętą tkaninę do noszenia. Zdjęcie © Justin Kerr, K5233.

          Ubrania zakrywające kończyny, w tym spodnie i koszule z rękawami, jakie można znaleźć we współczesnym inwentarzu (patrz ryc. 5, 10), są prawie nieobecne zarówno w inwentarzach z początku XVI wieku, jak i z okresu klasycznego. Spodnie i koszule z rękawami są przede wszystkim europejskim substytutem rdzennej męskiej odzieży w odpowiedzi na hiszpańskie standardy ubioru męskiego, jak wspomniano powyżej. Jednak odzież z rękawami i nogawkami była obecna w czasach starożytnych. W górzystym Meksyku, wśród XV-wiecznych Azteków odzież okrywająca kończyny była dostępna wyłącznie w strojach wojowników i jest zilustrowana w wielu centralnych rękopisach meksykańskich, takich jak Codex Mendoza (Anawalt 1982, 2011 Sahagún vol. 3, fol 65r).

          To samo może dotyczyć portfolio odzieży bojowników Classic Maya. Na przykład waza z południowych wyżyn Gwatemali rejestruje bitwę i późniejszą prezentację więźniów, w której zwycięscy wojownicy noszą topy z krótkimi rękawami — niektóre wykonane ze zwykłego białego sukna, a inne ze skóry jaguara (lub sukna we wzór jaguara) (rys. 15a). Na innym wazonie bojownicy rytualni ubierają się w bluzki z rękawami i dopasowane czarne szorty (rys. 15b porównaj z współczesną wersją z rys. 5). Mężczyźni czasami noszą krótkie lub długie peleryny w zależności od roli, statusu i charakteru wydarzenia. Peleryny średniej długości i długie zwykle identyfikują szlachtę uczestniczącą w wydarzeniach pałacowych, podczas gdy bardziej wyszukane są zarezerwowane dla władców i specjalnych urzędników lub uczestników odgrywających główne role w niektórych ceremonialnych wydarzeniach (patrz ryc. 2, 16).

          Rysunek 18a. Kurtyzana ma na sobie elegancką krótką bluzkę owiniętą wokół piersi i długą kopertową spódnicę w kontrastujących kolorach i wzorach. Zdjęcie © Justin Kerr, K544.

          Rysunek 18b. Dwie królewskie kobiety ubrane są w typowy dworski strój, w tym dwuczęściowy strój złożony z długiej tuniki na zawijanej spódnicy i długiej zawijanej sukni zakrywającej piersi. Zwróć uwagę na żywy wzór typowy dla odzieży o wysokim statusie. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 1988.1176. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Rysunek 17b. Szlachcic przybiera postać mitycznego ducha krewetko-stonoga-jaguara podczas rytualnego przedstawienia. Muzeum Sztuki w Princeton, lata 1988-22. Zdjęcie © Justin Kerr, K533.

          Rysunek 18c. Mityczna scena przedstawia kobietę splecioną w zwoje boa dusiciela, z którego wyłania się wiekowe bóstwo. Nosi sukienkę tunikę owiniętą pod obfitymi piersiami. Zdjęcie © Justin Kerr, K5164.

          Na przykład uczestnicy rytuałów misji wizji często zawiązują krótką, gładką pelerynę na jednym ramieniu i narzuconą na klatkę piersiową (ryc. 16a). Misterne naramienniki noszą wykonawcy i uczestnicy obrzędów odbywających się w bardziej otwartych przestrzeniach, takich jak szerokie klatki schodowe przed pałacami i budynkami administracyjnymi (ryc. 16b). Charakterystyczna różowo-biała pikowana peleryna jest zarezerwowana dla osób otrzymujących nagrody wojenne (ryc. 16c). Ta szczególna peleryna mogła być ozdobiona rzędami piór na podstawie obserwacji hiszpańskich zakonników dotyczących odzieży z piór zarezerwowanej dla wojowników (Anawalt 1981, 10, 37-29 Tozzer 1941, 201 patrz także Culbert 1993, ryc. 72 Ceibal Stela 10 przedstawia rzeźbione przedstawienie tej wojennej peleryny). Klęczący przed panem w pelerynie to dowódca bitwy ubrany w ochronną tunikę wykonaną z plecionych włókien, takich jak agawa lub xate (Chamaedorea ernesti-augusti), wytrzymały liść palmowy. Alternatywnie ta zbroja-tunika mogła być wykonana z dwóch warstw pikowanej bawełny, jak te opisane przez XVI-wiecznych świadków na Jukatanie i środkowym Meksyku (Tozzer 1941, 35, 121 Codex Mendoza vol. 3, fols. 64r, 65r, 66r [ patrz Berdan i Anawalt 1997]).

          Malowany zapis obrazkowy rezerwuje najbardziej wyszukane męskie kostiumy dla wykonawców publicznych i sekwestrowanych korowodów rytualnych, z których większość wydarzyła się podczas ważnych rytuałów społecznych i politycznych (np. Miller i Brittenham 2002, 129-137) (il. 17a,b).Malowane wizualizacje przedstawiają szeroką gamę zdobionych tkanin na biodra i biodra, paski w talii, peleryny na ramionach i długie, zestawy z plecami, nakrycia głowy i maski na całą głowę. Wiele kostiumów scenicznych przedstawia istoty nadprzyrodzone, a każdy unikalny zespół służy przekształceniu osoby społecznej w mistyczną formę jako wyraz jej duchowej siły i autorytetu (il. 17b).

          Rysunek 19a. Matka tak zwanego „bóstwa niemowlęcego jaguara” trzyma zawiniątko z materiału, prawdopodobnie zawierające święte narzędzia związane z tą zagadkową istotą. Nosi długą czerń huipíl ozdobiony skupiskami białych płatków lub muszli. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 1988.1184. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Rysunek 19b. Wazon ozdobiony jest charakterystycznym motywem płótna, kojarzonym z bóstwami kobiecymi. Muzeum Mennicy Sztuki, Dar Franciszka Robicska, 1986.3.1. Muzeum Mennicy Sztuki, Dar Franciszka Robicska, 1986.3.1. Fot. D. Reents-Budet.

          Rysunek 19c. Kobieta rodząca ma na sobie długą zawijaną tunikę zawiązaną pod piersiami. Fot. D. Reents-Budet.

          Rysunek 19d. Wazon jest ozdobiony tym samym wzorem tkaniny, który identyfikuje Boginię Księżyca. Muzeum Mennicy Sztuki, Dar Franciszka Robiscka, 1982.208.2. Fot. D. Reents-Budet.

          Rysunek 19e. Bogini Starego Księżyca w roli położnej uczestniczy w uroczystości porodowej. Fot. D. Reents-Budet.

          Rysunek 20a. Jedna z dwóch śpiewających/tańczących kobiet z narracyjnej grupy 23 figurek znalezionych w grobowcu władcy w Waká-El Perú w Gwatemali. Przedstawiają ceremonię pogrzebu / zmartwychwstania zmarłego króla, a ta figurka nosi rytualną czarną sukienkę kobiet w kluczowych rolach podczas świętych obrzędów. Zdjęcie Michelle Rich, dzięki uprzejmości Waká Archaeological Project (reż. David Freidel).

          Rysunek 20b. Nadworna matrona jest ubrana w formalną czerń huipíl podczas gdy asystuje w rytualnym sakramencie boksu, wizji i ofiary z krwi. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 1988.1274. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Klasyczne kobiety Majów noszą zazwyczaj zawijaną spódnicę i bluzkę lub długą zawijaną tunikę (fot. 18a-c). Bluzka może być krótka i owinięta na piersiach i pod pachami (fot. 18a) lub może to być dłuższa bluzka przypominająca tunikę z rozcięciami na ramionach po bokach (fot. 18b porównaj z nowoczesnymi wersjami z ryc. 6, 9 ). Długą sukienkę można nosić zakrywając piersi (fot. 18b) lub obnażając je (fot. 19c), zgodnie z wczesnymi dokumentami kolonialnymi, ta ostatnia moda jest powszechna w tropikalnych rejonach nizinnych. Zwyczaj pozostawiania odsłoniętych piersi stał się rzadszy w późniejszych czasach kolonialnych, zgodnie z hiszpańskimi i katolickimi zasadami kobiecej skromności (także w przypadku Guny Panamskiej, zob. Angażowanie się w nowe).

          Podobnie jak w przypadku odzieży męskiej, strój damski może określić rolę i charakter ilustrowanego wydarzenia. Jednym z przykładów jest wersja Maya „małej czarnej sukienki”, długiej czerni huipíl ozdobiony jednym z dwóch motywów: białą gromadą trzech lub pięciu płatków przypominających koła (ryc. 19a, b) lub białym kółkiem z karbowanym brzegiem (ryc. 19c, d) (Reents-Budet 2007, 114). Ten charakterystyczny huipíl jest noszony przez matkę tzw. bóstwa niemowlęcego jaguara (ryc. 19a) i boginię księżyca w jej dwóch aspektach jako starej położnej (ryc. 19e) i młodzieńczego nowiu (zob. 1988.1282, Zbiory MSZ).

          Elitarne kobiety Majów noszą tę specjalną czarną, wzorzystą szatę podczas procesów sądowych, zwłaszcza tych związanych ze zmianą urzędu i rytuałami przejścia przez życie (ryc. 20a). Strój nosiły także kobiety królewskie, które wypełniały ważne obowiązki podczas obowiązkowych obrzędów dotyczących świętej podstawy władzy politycznej, w szczególności rytualnego upojenia, upuszczania krwi i poszukiwania wizji (Schele i Miller 1986, s. 175-208) (il. 20b).

          Tkaniny służyły nie tylko do otulania ludzkiego ciała, ale także do ochrony lub zawierania potężnych mocy przedmiotów sakralnych. Najważniejszymi z nich są zwierciadła wróżbiarskie, które uważano za portale do świata duchów. Podczas użytkowania są one zwykle otynkowane, a ich ochronne owinięcia z tkaniny służą jako podpora (ryc. 21). Oprócz potężnych luster praktyka „ubierania” obiektów sakralnych w delikatne tkaniny jest dobrze udokumentowana przez archeologiczne wykopaliska obiektów rytualnych inkrustowanych pozostałościami tkanin lub pseudomorfami (minerologiczne zastępowanie włókien organicznych) (ryc. 3b). Pseudomorfy są szczególnie rozpowszechnione na ceramice oraz, w regionie andyjskim, na przedmiotach metalowych ze względu na ich naturalne procesy degradacji lub „rdzewienia” (patrz Projekt „Wątki ochrony czasu”). Wszechobecność tej praktyki jest dodatkowo potwierdzona przez cienkie warstwy drobnego czerwonawego proszku, często znajdującego się w grobowcach Majów i skrytkach oraz pod ofiarami pogrzebowymi. Ten proszek to wszystko, co pozostało z tekstylnych opakowań przedmiotów (np. por. Carrasco 1996).

          Ryc. 21. Szlachcic, prawdopodobnie władca, patrzy w lustro wróżbiarskie, które opiera się na czerwonym materiale, w który jest owinięte, gdy nie jest używane. Wypożyczony do Muzeum Michaela C. Carlosa, L2003.14.57 (K7797). Zdjęcie Bruce M. White, 2011.

          Znaczenie sukna wśród Majów klasycznych ilustruje wiele przedstawień tkanin jako płatności podatkowych i prezentów dyplomatycznych (ryc. 22a), jako daniny wojennej składanej panom (ryc. 22b, d), a zwłaszcza jako prezenty biesiadne składane przez gospodarzy podnoszenie prestiżu (ryc. 22c) (Reents-Budet 2000). Biskup Landa omawia te same funkcje dla sukna, podkreślając, że jest to najbardziej ceniony dar rozdawany podczas uczt (Tozzer 1941, 258, 304). Rzeczywiście, w całej Mezoameryce tkanina znajdowała się obok drogocennego kakao pod względem wartości i szacunku (Brumfiel 1978, 1997 Burgoa 1989, Herrera 1945, Hicks 1994, Houston 1997). Klasyczne obrazy Majów przedstawiające stosy hołdów i prezentów mogą zawierać pióra kwezalu, muszle, ozdoby z jadeitu i/lub gotowe potrawy (ryc. 22d). Jednak zdecydowanie najbardziej rozpowszechnionym towarem jest tkanina, która często służy pars pro toto za hołd lub prezent (Reents-Budet 2007: 110-111).

          Rysunek 22a. Prezenty prezentowane w ramach dyplomatycznego spotkania między przeciwnikami politycznymi obejmują pęk ziaren kakaowca, pochwę z cechami kwezalu i duży stos złożonych płaszczy. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 2004.2204. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Rysunek 22b. W hołdzie wojennym złożonym zwycięzcy na tronie znajduje się schwytany kapitan wojenny i dwa okazałe stosy zdobionych tkanin. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 1988.1170. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Ryc. 22c. W przedstawieniu dworskiej uczty dominują dary z płótna ułożone na szerokich schodach prowadzących do gospodarza siedzącego na murowanej ławie. Muzeum Sztuki Ceramicznej Gardinera, G83.1.129. Zdjęcie © Justin Kerr, K6059.

          Rysunek 22d. Stosy daniny są ustawiane przed siedzącym władcą. W hołdzie znajduje się kosz wypełniony małymi okrągłymi przedmiotami, dużymi Spondylusa muszle, pióra kwezalu i fałdy białego i czerwonego sukna. Zwróć uwagę na pomocnika klęczącego za linijką, która w widocznym miejscu pokazuje długą próbkę gotowego materiału. Zdjęcie © Justin Kerr, K1392. Wazony w b. i re. zostały namalowane w ściśle powiązanych warsztatach, jeśli nie przez tego samego artystę.

          Z ceramiki obrazkowej wynika również, że daninę i dary często owijano białym płótnem i składano przed arystokratycznymi postaciami i intronizowanymi władcami (il. 23). Niektóre pęczki są oznaczone hieroglifami oznaczającymi ich zawartość jako ziarna kakaowca (k’a bul, „nasza fasola”, Houston 1997), podczas gdy inne wskazują ilość w nich zawartą (wół pik, „3 x 8 000 = 24 000 [fasola]” rys. 22a). Praktyka używania ręcznie tkanego materiału do trzymania świec w pochwach, kadzideł, kwiatów i innych ofiar podczas rytuałów religijnych jest kontynuowana do dziś wśród ludów Majów w Meksyku, Hondurasie i Gwatemali (patrz: Ubieranie świętych kultur andyjskich również przywiązuje dużą wagę do pakietu, zobacz Dialogi w wątku.)

          Ryc. 23. Duży pakunek owinięty tkaniną leży pomiędzy mężczyznami reprezentującymi dwie rodziny przyszłej pary małżeńskiej. Wręczanie prezentów ojcu przyszłej panny młodej, w tym czekolady i ubrań, trwa do dziś w całym Meksyku i Gwatemali wśród wielu rdzennych grup. Wypożyczony do Muzeum Michaela C. Carlosa, L2003.14.58. Zdjęcie Bruce M. White, 2011.

          Mnóstwo stylów i technik zdobniczych tkanin jest reprezentowanych na malowanej ceramice z okresu klasycznego. Jak dotąd próby skorelowania określonego rodzaju odzieży z położeniem geograficznym sceny historycznej i/lub warsztatu naczynia garncarskiego zakończyły się niepowodzeniem. Jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę silną zgodność między indywidualnymi stylami ubioru grup Majów a miejscem pochodzenia lub zamieszkania. Być może brak paraleli z epoki Klasycznej wynika z silniejszego powiązania charakteru wydarzenia z odpowiednim ubiorem komunikującym w nim miejsce. Innymi słowy, społeczno-polityczne konwencje z okresu klasycznego mogły zastąpić wszelkie geopolityczne komunikaty dotyczące odzieży. Zamiast tego społeczna lub polityczna rola użytkownika determinowała rodzaj noszonej odzieży, jej motywy projektowe, a nawet zawartość włókien i ogólną jakość tkaniny. Dlatego na malowanej ceramice rodzaj i styl ubioru pomaga widzowi we właściwej interpretacji narracji obrazkowej i rozpoznaniu ról uczestników. Patrząc z tej perspektywy, użycie odzieży wśród dzisiejszych Majów jako społeczno-politycznego idiomu graficznego sięga ponad 1200 lat wstecz do okresu klasycznego.

          Rysunek 24a. Obrazy zdobiące ten wazon odwzorowują wielowarstwową tkaninę, wzór w jodełkę znajdującej się pod spodem tkaniny sugeruje tkaninę skośną pokrytą ażurową warstwą. Muzeum Sztuki w Denver, 5.1980. Fot. D. Reents-Budet (również K5179).

          Rysunek 24b-c. Pseudomorf na wieczku tego trójnożnego naczynia sugeruje splot płócienny lub tkaninę skośną. Grób Margarity, Copan. Fot. D. Reents-Budet.

          Rysunek 24c. Fot. D. Reents-Budet.

          Szeroka gama przedstawień tekstylnych daje możliwość postulowania szeregu technik tkackich i zdobniczych opanowanych przez artystów włókienniczych Majów. Ważne jest, aby uznać te przedstawienia za stylizowane portrety, a nie przedstawienia metodologiczne, i że malarze prawdopodobnie nie starali się dokładnie oddać technik tkackich. Dlatego też należy zachować ostrożność w każdej próbie identyfikacji określonych metod tkackich i dekoracyjnych w tych malowanych ilustracjach płótna.

          Jednak różnorodność ilustracji tekstylnych na malowanej ceramice zapewnia drogę do zbadania technik tkackich z epoki klasycznej w przypadku braku zachowanych tkanin. Najczęstszymi przedstawieniami wydają się być sploty proste i skośne (ryc. 24a), które również zawierają większość pseudomorfów na naczyniach ceramicznych znalezionych w grobowcach. Te skamieniałe szczątki wskazują, że stosy płótna stanowiły znaczną część dóbr pogrzebowych, a także, że owinięto niektóre ofiary grobowe (il. 24b).

          Jedną z bardziej powszechnych technik tkackich może być uzupełniające zdobienie wątku (brokatowanie), które często pojawia się na długich tkaniach huipileNoszone przez damy w formalnych wnętrzach pałacowych i przez kobiety mityczne (tj. bóstwa i inne osoby nadprzyrodzone) (ryc. 25a, b). Te domysłowe przedstawienia techniki brokatowej często zawierają tkaninę przypominającą gazę, ozdobioną gęstymi geometrycznymi wzorami, sugerującymi charakterystyczne splecione nitki tkaniny brokatowej.

          Rysunek 25a. Królewska kobieta z Tikal (Gwatemala) klęczy w dynamicznej pozie. Ubrana jest w długą czerwień huipíl z czymś, co może być nieciągłym rąbkiem osnowy i wątku, huipíl zawinięty poniżej jej piersi. Nad huipíl nosi luksusową bluzkę o otwartym splocie z geometrycznymi motywami przypominającymi brokat. Zdjęcie © Justin Kerr, K2573.

          Dla innych preferowano cienki i delikatny splot gazy huipiles noszone przez elitarne kobiety biorące udział w rytualnych przedstawieniach (ryc. 26a). Obecność splotów z gazy w okresie klasycznym jest czasami zachowana w pseudomorfach na zewnętrznych powierzchniach naczyń pogrzebowych, takich jak stiukowa i pomalowana miska znaleziona w grobowcu królewskiej kobiety z Copán (Honduras), która być może była żoną założyciela dynastycznego Yax K'uk' Mo' (ryc. 26b) (Bell i in. 2004, 138). Czyste tkaniny bawełniane są również przedstawione na ceramice i na niedawno odkrytych fototapetach w Calakmul w Meksyku (Martin 2012). Opierając się na tych przedstawieniach, być może tę przezroczystą tkaninę nosiły częściej młodsze kobiety — zarówno ludzkie, jak i boskie (ryc. 26c).

          Wiele przedstawień tkanin sugeruje połączenie technik tkackich, zwłaszcza tkanin przedstawianych jako daniny i prezenty (ryc. 27a, b). Należą do nich fantazyjne obszycia wykonane techniką nieciągłej osnowy i wątku, a także podwójne płótno i misterne hafty. Ubrania elitarne były czasem odważnie wzorzyste, a te o krzywoliniowych wzorach mogą przedstawiać malowane tkaniny (il. 28a). Brzegi wielu części garderoby są ozdobione tasiemkami o skomplikowanych wzorach, które mogą przedstawiać tkanie, malowanie lub haftowanie (il. 28b). Krawędzie obejmowały frędzle i być może wplecione pióra (ryc. 27b, 28c). Jest prawdopodobne, że niektóre motywy zdobnicze nie zostały wykonane z włókien, ale przedstawiają dołączone elementy, takie jak małe kwadraty muszli lub koraliki z zielonego kamienia lub muszli. W grobowcach skupionych wokół szczątków szkieletu znaleziono setki maleńkich paciorków i perforowanych muszli lub tesser z zielonych kamieni, a ich układ przypominał zdobioną szatę.

          Władcy i inni szlachcice nosili na dworze wystawne szaty, zwłaszcza podczas ważnych spotkań społecznych i politycznych. Poza najczęstszymi rodzajami splotów i dekoracji, te ekstrawaganckie przedstawienia tekstylne wskazują na bardziej złożone sposoby wytwarzania. Jedną z takich metod jest barwienie tie-dye, które zwykle daje kształty z białym obramowaniem z rozmytymi krawędziami i przeplatanymi kolorami (ryc. 29a). Powiązana technika to jaspe który używa przędzy barwionej do tkania tkaniny. Technika ta tworzy geometryczny wzór o miękkich krawędziach, zdolny do przywołania zaokrąglonych konturów. Jaspé jest powszechnie używany przez współczesnych tkaczy Majów i może być również obecny w zapisie obrazkowym z okresu klasycznego (ryc. 29b, c porównaj z 2009.42.175).

          Rysunek 25b. Podobna, być może brokatowa bluzka z geometrycznymi formami często ubiera nadprzyrodzone kobiety w mitycznych narracjach. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, 1988.1180, Dar Landona T. Claya. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Rysunek 26a. Szlachetna kobieta tańczy, asystując lordowi podczas wykonywania misji wizji. Nosi długą, przezroczystą bluzkę lub huipíl na wierzchu spódnicy kopertowej. Fot. D. Reents-Budet.

          Rysunek 26b. Tkanina z gazy jest zachowana jako pseudomorf na misce stiukowej i malowanej z grobowca Margarity, Copán, Honduras. Fot. D. Reents-Budet.

          Rysunek 26c. W mitycznej scenie zmysłowa młoda kobieta dosiada jelenia, który w rzeczywistości jest przemienionym bogiem kukurydzy. Jej czysta tkanina huipíl ukazuje jej kobiece piękno. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 1988.1180. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Identyfikacja określonych technik dekoracyjnych z przedstawieniami na ceramice zasługuje na więcej badań, biorąc pod uwagę różnorodność i złożoność tych malarskich interpretacji, które pasują do współczesnych rdzennych tkanin z Gwatemali i Meksyku. Na badanie zasługuje również różnorodność klasycznych nakryć głowy i nakryć głowy, które, podobnie jak ubrania, zawierają wizualny, symboliczny system tożsamości i znaczenia. Jak zauważono wcześniej, ubiór i nakrycie głowy danej osoby często są podobnie zdobione, co sugeruje związek związany z pozycją społeczną i rolą dworską, a także z charakterem wydarzenia (np. patrz Coe i Kerr 1989).

          Wyszukane tkaniny i stroje przedstawione na obrazowej ceramice klasycznej Majów i malowanych fototapetach odzwierciedlają pan-mezoamerykańską rolę tekstyliów jako głównych wskaźników prestiżu, bogactwa i władzy. Wartość tkaniny była bezpośrednio skorelowana z jakością włókien, finezją tkania, zawiłością dekoracji i ogólną estetyką. Mezoamerykański szacunek dla tkanin jest przykładem darów, które przywódcy Azteków i Majów podarowali najeżdżającym Hiszpanom w XVI wieku. Chociaż wśród prezentów były misternie wykonane przedmioty z cenionych kamieni zielonych i przedmiotów z metali szlachetnych, tekstylia przewyższały liczebnie wszystkie inne ze względu na ich niezrównaną wartość z perspektywy tubylców. Zapis obrazkowy klasycznych Majów odzwierciedla te XVI-wieczne opisy podkreślające tekstylia jako najważniejszy towar i najbardziej poważaną formę sztuki, podobnie jak wysoka wycena tkanin wśród współczesnych ludów andyjskich. Klasyczne renderingi Majów ukazują różnorodność i zawiłość technik tkackich i dekoracji odzieży, które służyły jako materialne symbole prestiżu, bogactwa i władzy. Chociaż współczesne tkaniny Majów mogą odgrywać nieco inne role społeczno-gospodarcze i polityczne, forma sztuki i jej znaczenie dla tożsamości i dobrobytu społecznego pozostają w centrum kultury Majów

          Rysunek 28a. Wybujały, krzywoliniowe kształty na wielu tkaninach mogą oznaczać dekorację malarską, a nie tkaną. Wypożyczony do Muzeum Michaela C. Carlosa, L2003.14.58. Zdjęcie Bruce M. White, 2011.

          Rysunek 28b. Linie rąbka są często bardzo zdobione, czasami nawet z hieroglificznymi tekstami, jak widać na dolnej krawędzi owiniętej spódnicy kobiety. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 1988.1176. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Rysunek 28c. Standardowa męska przepaska na biodra była równie bogato zdobiona, jak odzież kobieca. Złożone, ale delikatne zdobienie tej przepaski na biodrach może przedstawiać haftowaną tkaninę. Zwróć uwagę na maleńkie hieroglify na górnym końcu przepaski biodrowej oraz kratkę i frędzle na obu końcach, składające się z wiązanych nici osnowy. Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 2004.2204. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Rysunek 29a. Barwienie krawata może wskazywać na miękkie krawędzie, wielokolorowe wzory obrysowane na biało (kolor tkaniny bazowej). Muzeum Sztuk Pięknych, Boston, Dar Landona T. Claya, 1988.1176. Zdjęcie © Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          b. Wzory na biodrach noszone przez nadprzyrodzonego artystę mogły zostać wyprodukowane przy użyciu jaspe technika. Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie, wypożyczenie anonimowe. Dzięki uprzejmości Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Rysunek 29c. Wzory na biodrach noszonych przez dworzanina mogły być wykonane przy użyciu jaspe technika. Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie, pożyczka Landona T. Claya. Dzięki uprzejmości Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.

          Ten esej jest poświęcony Donnie Horié, Barbarze Kerr i Landon T. Clay – mentorom, dobrym przyjaciołom i naukowcom, którzy nauczyli mnie o tekstyliach starożytnych Ameryk i otworzyli mi oczy na bogactwo danych o sztuce włókien przedstawionych na obrazowej ceramice klasycznej Majów.


          Aztekowie za granicą? Odkrywanie wczesnego rdzennego Atlantyku

          Rdzenni mieszkańcy są często postrzegani jako statyczni odbiorcy spotkań transatlantyckich, którzy wywierają wpływ na świat atlantycki jedynie w swoich parafialnych interakcjach z Europejczykami, ale w rzeczywistości tysiące rdzennych Amerykanów przepłynęło ocean w XVI wieku, wielu niechętnie, ale niektórzy z wyboru. Jako dyplomaci, artyści, handlarze, podróżnicy i, niestety, najczęściej będąc zniewoleni, rdzenni mieszkańcy świadomie działali w strukturach, które obejmowały ocean i tworzyli światopogląd sformułowany w kategoriach transatlantyckich. Skupiając się na celowych podróżnikach pochodzenia „azteckiego” (środkowo-meksykańskiego), ten artykuł wykorzystuje charakterystyczny kontekst XVI wieku, aby przepisać nasze rozumienie świata atlantyckiego. Na burzliwych wodach wczesnego imperium łatwiej możemy postrzegać rdzennych mieszkańców jako celowych globalnych aktorów, którzy tworzyli i przekształcali sieci społeczne, gospodarcze, polityczne i intelektualne, tworząc nie jeden, ale wiele „rdzennych Atlantyków”. Chodzi tu o coś więcej niż „spoglądanie na wschód z kraju indyjskiego” lub odzyskiwanie transatlantyckich podróży rdzennych mieszkańców, chociaż obie te rzeczy są ważne. Aby znaleźć prawdziwie „rdzenny Atlantyk”, musimy na nowo wyobrazić sobie historię samego oceanu: jako miejsca aktywności, wyobraźni i mocy rdzennych mieszkańców.


          Obejrzyj wideo: Największy upadek w historii polskiego lotnictwa (Styczeń 2022).