Izrael


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Profil Izraela - Oś czasu

1917- Wielka Brytania odbiera Turkom Palestynę. Udziela poparcia „narodowemu domowi dla narodu żydowskiego” w Palestynie poprzez Deklarację Balfoura, wraz z naciskiem, że „nie należy robić nic, co mogłoby naruszać prawa obywatelskie i religijne istniejących społeczności nieżydowskich”.

1920 - Konferencja Sił Sprzymierzonych w San Remo przyznaje Wielkiej Brytanii mandat do przygotowania Palestyny ​​do samodzielnego panowania. Migracja Żydów europejskich, która nasiliła się w XIX wieku, trwa.

1922 - Wielka Brytania oddziela Transjordanię od Mandatu Palestyny, zabrania żydowskiego osadnictwa w dawnej.

1939 - Biała Księga rządu brytyjskiego dąży do ograniczenia żydowskiej migracji do Palestyny ​​do 10 000 rocznie, z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych.

1940 - Nazistowski Holokaust Żydów w Europie pobudza wysiłki na rzecz masowej migracji do Palestyny. Żydowskie grupy zbrojne w pogoni za niepodległym państwem żydowskim walczą z władzami brytyjskimi.

1947 - Organizacja Narodów Zjednoczonych zaleca podział Palestyny ​​na odrębne państwa żydowskie i arabskie, z międzynarodową kontrolą nad Jerozolimą i jej okolicami.


Izraelski katalog nauki i technologii

Autor: dr Israel Hanukoglu

  • Uwaga: wcześniejsza wersja tego artykułu jest dostępna w formacie PDF:
    „Krótka historia Izraela i narodu żydowskiego” opublikowana w czasopiśmie Knowledge Quest.

Cytat z Charlesa Krauthammera - The Weekly Standard, 11 maja 1998 r.

„Izrael jest ucieleśnieniem żydowskiej ciągłości: jest jedynym narodem na ziemi, który zamieszkuje tę samą ziemię, nosi to samo imię, mówi tym samym językiem i czci tego samego Boga, co 3000 lat temu. znajdziesz ceramikę z czasów Dawidowych, monety z Bar Kokhba i 2000-letnie zwoje napisane pismem bardzo podobnym do tego, które dziś reklamuje lody w sklepie ze słodyczami na rogu”.

Lud Izraela (zwany także „narodem żydowskim”) wywodzi swoje pochodzenie od Abrahama, który ustanowił przekonanie, że istnieje tylko jeden Bóg, stwórca wszechświata (zob. Tora). Abraham, jego syn Icchak (Izaak) i wnuk Jakub (Izrael) są określani jako patriarchowie Izraelitów. Wszyscy trzej patriarchowie mieszkali w Ziemi Kanaan, która później stała się znana jako Ziemia Izraela. Oni i ich żony są pochowani w Ma'arat HaMachpela, Grobie Patriarchów w Hebronie (Księga Rodzaju 23).

Nazwa Izrael wywodzi się od imienia nadanego Jakubowi (Rodzaju 32:29). Jego 12 synów było ziarnem 12 plemion, które później rozwinęły się w naród żydowski. Nazwa Żyd wywodzi się od Jehudy (Judy), jednego z 12 synów Jakuba (Reubena, Szymona, Lewiego, Jehudy, Dana, Neftalego, Gada, Asera, Jisachara, Zevulona, ​​Josefa, Binjamina) (Wj 1:1). Tak więc nazwy Izrael, Izraelczyk czy Żyd odnoszą się do osób o tym samym pochodzeniu.

Potomkowie Abrahama skrystalizowali się w naród około 1300 p.n.e. po ich wyjściu z Egiptu pod przywództwem Mojżesza (Mosze po hebrajsku). Wkrótce po wyjściu z Egiptu Mojżesz przekazał mieszkańcom tego nowo powstającego narodu Torę i Dziesięć Przykazań (Rozdział 20 Wyjścia). Po 40 latach spędzonych na pustyni Synaj, Mojżesz poprowadził ich do Ziemi Izraela, która jest cytowana w Biblii jako ziemia obiecana przez B-ga potomkom patriarchów, Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi (Rdz 17:8).

Mieszkańcy współczesnego Izraela dzielą ten sam język i kulturę ukształtowaną przez żydowskie dziedzictwo i religię przekazywaną z pokolenia na pokolenie, począwszy od ojca założyciela Abrahama (ok. 1800 p.n.e.). W ten sposób Żydzi byli nieprzerwanie obecni na ziemi Izraela przez ostatnie 3300 lat.

Przed śmiercią Mojżesz wyznaczył Jozuego na swojego następcę, aby poprowadził 12 plemion Izraela. Panowanie Izraelitów na ziemi izraelskiej rozpoczęło się wraz z podbojami i zasiedleniem 12 plemion pod przywództwem Jozuego (ok. 1250 p.n.e.). Okres 1000-587 p.n.e. znany jest jako „okres królów”. Najbardziej godnymi uwagi królami byli król Dawid (1010-970 p.n.e.), który uczynił Jerozolimę stolicą Izraela, oraz jego syn Salomon (Szlomo, 970-931 p.n.e.), który zbudował pierwszą świątynię w Jerozolimie zgodnie z Tanach (Stary Testament). ).

W 587 pne armia babilońskiego Nabuchodonozora zdobyła Jerozolimę, zniszczyła Świątynię i wygnała Żydów do Babilonu (dzisiejszy Irak).

Rok 587 p.n.e. to punkt zwrotny w historii Bliskiego Wschodu. Od tego roku region był rządzony lub kontrolowany przez kolejne mocarstwa ówczesnego mocarstwa w następującej kolejności: babilońskie, perskie, greckie hellenistyczne, rzymskie i bizantyjskie, krzyżowcy islamscy i chrześcijańscy, Imperium Osmańskie i Imperium Brytyjskie.

Po wygnaniu przez Rzymian w 70 roku n.e. naród żydowski wyemigrował do Europy i Afryki Północnej. W diasporze (rozproszonej poza Ziemią Izraela) ustanowili bogate życie kulturalne i gospodarcze oraz wnieśli znaczący wkład w społeczeństwa, w których żyli. Mimo to kontynuowali swoją kulturę narodową i przez wieki modlili się o powrót do Izraela. W pierwszej połowie XX wieku miały miejsce duże fale imigracji Żydów do Izraela z krajów arabskich i Europy. Pomimo Deklaracji Balfoura, Brytyjczycy poważnie ograniczyli wjazd Żydów do Palestyny, a ci żyjący w Palestynie byli obiektem przemocy i masakr dokonywanych przez tłum arabski. Podczas II wojny światowej reżim nazistowski w Niemczech zdziesiątkował około 6 milionów Żydów, tworząc wielką tragedię Holokaustu.

Mimo wszystkich trudności społeczność żydowska przygotowywała się do niepodległości otwarcie i potajemnie. 14 maja 1948 r., w dniu, w którym ostatnie siły brytyjskie opuściły Izrael, przywódca społeczności żydowskiej, David Ben-Gurion, ogłosił niepodległość, ustanawiając nowoczesne państwo Izrael (patrz Deklaracja niepodległości).

Wojny arabsko-izraelskie

Dzień po ogłoszeniu niepodległości państwa Izrael armie pięciu krajów arabskich, Egiptu, Syrii, Transjordanii, Libanu i Iraku najechały na Izrael. Ta inwazja oznaczała początek wojny o niepodległość Izraela (מלחמת העצמאות). Państwa arabskie wspólnie prowadziły cztery wojny na pełną skalę przeciwko Izraelowi:

  • 1948 wojna o niepodległość
  • 1956 Wojna Synajska
  • 1967 Wojna sześciodniowa
  • 1973 Wojna Jom Kippur

Pomimo liczebnej przewagi armii arabskich, Izrael za każdym razem bronił się i wygrywał. Po każdej wojnie armia izraelska wycofywała się z większości zajętych przez siebie terenów (patrz mapy). Jest to bezprecedensowe w historii świata i pokazuje gotowość Izraela do osiągnięcia pokoju, nawet pod groźbą walki o jego istnienie za każdym razem na nowo.

Łącznie z Judeą i Samarią Izrael ma tylko 40 mil szerokości. W ten sposób Izrael można przekroczyć od wybrzeża Morza Śródziemnego do wschodniej granicy na rzece Jordan w ciągu dwóch godzin jazdy.

Referencje i źródła dalszych informacji

    - Doskonała książka wysokiej jakości zawierająca chronologię historii Izraela autorstwa Francisco Gil-White. To najlepsza rewolucyjna ekspozycja wpływu judaizmu na kulturę światową w perspektywie historycznej.

Zgromadzenie Izraelitów

Ten rysunek dr Semiona Natliashvili przedstawia współczesne gromadzenie się narodu żydowskiego po 2000 latach diaspory.

Środkowy obrazek przedstawia młodego i starego mężczyznę ubranego w szal modlitewny i czytającego ze zwoju Tory, który zjednoczył naród żydowski. Część pisemna pokazuje Szema Izrael Adonay Eloheynu Adonay Echad (Słuchaj Izraelu, Pan jest naszym B-giem, Pan jest Jeden).

Gwiazda Dawida symbolizuje zgromadzenie narodu żydowskiego ze wszystkich zakątków świata, w tym Gruzji (kraju urodzenia artysty), Maroka, Rosji, Ameryki, Chin, Etiopii, Europy i innych krajów, które łączą się i tańczą dla uczczenia. Inne obrazy wewnątrz gwiazdy symbolizują nowoczesny izraelski przemysł, rolnictwo i wojsko. Obrazy na marginesach obrazu symbolizują główne zagrożenia, przed jakimi stanęli Żydzi na wygnaniu, począwszy od wyjścia z Egiptu, przez Rzymian, Arabów, a skończywszy na komorach gazowych Holokaustu w Europie.


Wczesne korzenie Palestyny

Uczeni uważają, że nazwa “Palestine” pochodzi od słowa “Philistia”, które odnosi się do Filistynów, którzy zajmowali część tego regionu w XII wieku p.n.e.

Na przestrzeni dziejów Palestyna była rządzona przez liczne grupy, w tym Asyryjczyków, Babilończyków, Persów, Greków, Rzymian, Arabów, Fatymidów, Turków seldżuckich, krzyżowców, Egipcjan i mameluków.

Od około 1517 do 1917 Imperium Osmańskie rządziło znaczną częścią regionu.

Po zakończeniu I wojny światowej w 1918 r. Brytyjczycy przejęli kontrolę nad Palestyną. Liga Narodów wydała brytyjski mandat dla Palestyny, który dał Wielkiej Brytanii kontrolę administracyjną nad regionem i zawierał postanowienia dotyczące ustanowienia żydowskiej ojczyzny narodowej w Palestynie, które weszło w życie w 1923 roku.


Historia Izraela | Oś czasu

W tym artykule podzielimy listę ważnych wydarzeń w Izraelu na dwa sposoby:

  1. Przyjrzymy się pochodzeniu ludu Izraela z biblijnego punktu widzenia.
  2. Omówimy wydarzenia pobiblijne, które ukształtowały historię i powstanie Izraela.

– Biblijna historia Izraela

Możemy prześledzić biblijną historię Izraela z powrotem do Abrahama Patriarchy, jak wyjaśniono w Księdze Rodzaju, i skąd pochodzi Izrael [pochodzenie historii Izraela]. W 12 rozdziale Księgi Rodzaju, 75-letni Abram, człowiek z koczowniczego plemienia Ur, został wezwany przez żydowskiego Boga do opuszczenia swojej ziemi, rodziny i dobytku i udania się do Kanaanu, ziemi obiecanej.

W rozdziale 17 Jahwe powiedział, że od teraz Abram będzie się nazywał Abraham, co oznacza „ojciec tłumów”. To oświadczenie zdezorientowało Abrahama, ponieważ jest bardzo stary. Powiedział swojej żonie Sarze o tym, co powiedział mu Jahwe, a ona śmiała się z Bożej obietnicy. Sara była za stara, by urodzić i urodzić dziecko.

Jeszcze zanim Jahwe obiecał dziedzica, Abraham położył do łóżka swoją egipską niewolnicę Hagar, która urodziła Ismaela. [Uczeni twierdzą, że Izmael jest korzeniem, z którego powstało słowo islam.]

W 21 rozdziale Księgi Rodzaju Sara zaszła w ciążę i urodziła syna, któremu Abraham nazwał Izaaka.

Minęło wiele lat, a Izaak wyrósł na mężczyznę. Poślubił Rebekę i urodził bliźniaków Ezawa i Jakuba. Jak to często bywa w dawnych tradycjach żydowskich, konflikty między pokrewieństwami są obecne. Jakub oszukał Ezawa ze względu na jego pierworodztwo, a ten chciał go zabić. Jego ojciec również chciał wydać go za mąż za kananejską kobietę, a Jakub był temu przeciwny. Tak więc Jakub uciekł z domu i udał się do swojego wuja Labana. To tutaj Jakub poślubił dwie kobiety, które później urodziły 12 dzieci.

Po kilku latach służby u Labana wyjechał i udał się do Palestyny. Na swojej drodze spotkał anioła Bożego. Jakub zmagał się ze świętą istotą, mając nadzieję na otrzymanie błogosławieństwa Świętego Najwyższego. Walczyli aż do zachodu słońca, a kiedy anioł zdał sobie sprawę, że Jakub się nie podda, złamał jedno z żeber Jakuba, pobłogosławił go i nazwał „Izrael”, co tłumaczy się jako „ten, który zmagał się z Bogiem”. ”

Imię Izrael przyklejone do Jakuba i jego 12 synów, Rubena, Symeona, Lewiego, Judy, Dana, Naftalego, Gada, Aszera, Issachara, Zebulona, ​​Beniamina i Józefa, określane jest w Starym Testamencie jako 12 plemion Izraela. Te 12 plemion posłużyło później jako fundament Królestwa Izraela.

Jedną ze znanych historii wśród 12 braci jest opowieść Józefa, jedenastego syna Jakuba, sprzedanego do Egiptu. Józef jest ulubieńcem Jakuba, a jego bracia stali się zazdrośni. Jakub posiada dar interpretacji snów, który przydał się podczas jego pobytu w Egipcie.

Zinterpretował sen faraona, dając wgląd w to, co stanie się z Egiptem w przyszłości. To dzięki jego interpretacji snów faraon i reszta Egiptu mogli planować i zażegnać nieszczęścia. Faraon nagrodził Józefa. Taka nagroda spływała na inne dzieci Jakuba, kiedy cierpiały z powodu głodu i musiały jechać do Egiptu, by błagać o żywność i zapasy.

Józef otwarcie przywitał swoich braci i przebaczył im. W tym momencie plemiona Izraela znalazły nowy dom w Egipcie.

Jednak, kiedy Józef i Jakub umarli, ich synowie i rodowód ucierpieli z rąk kolejnych egipskich przywódców. Przez setki lat byli poddawani niewolniczej pracy przy budowaniu egipskiej architektury.

To właśnie w tym okresie historia Izraela stała się jeszcze bardziej interesująca. Mojżesz, którego imię oznacza „ocalony przez wody”, był synem Amrana i Jochebed, dwóch żydowskich niewolników imperium egipskiego. Uratowali Mojżesza przed gniewem faraona, który nakazał zabijać pierworodne dzieci żydowskie. Było proroctwo, że najstarszy żydowski syn poprowadzi bunt niewolników i obali egipskie przywództwo.

Mojżesz został dryfowany w Nilu, a Bitia, córka faraona, uratowała dziecko. Zachowała Mojżesza jako swojego. Mojżesz dorastał jako jeden z książąt Egiptu. Stał się bliskim i drogim przyjacielem Ramzesa II, następcy tronu egipskiego.

Później Mojżesz odkrył prawdę o swoim pochodzeniu i opuścił Egipt, aby być ze swoim ludem. W tym okresie Bóg Abrahama rozmawiał z nim podczas jednej z jego wędrówek na górę Synaj. Jahwe powiedział Mojżeszowi, że przyczyni się do uwolnienia narodu żydowskiego z niewoli egipskiej.

Poniżej znajduje się krótka oś czasu biblijnej historii starożytnego Izraela:

  • 1300 p.n.e. – Mojżesz wyprowadził dzieci Izraela z Egiptu, przekroczył Morze Czerwone i przez pustynię przez 40 lat, zanim dotarł do ziemi obiecanej.
  • 1250 p.n.e. – Pod przywództwem Jozuego podbili i przejęli Kanaan – ziemię obiecaną.
  • 1000 p.n.e. do 970 p.n.e. – Okres królów, zwłaszcza pierwszego króla Izraela, Saula i historii króla Dawida.
  • 965 p.n.e. do 931 p.n.e. – Ten okres miał miejsce po śmierci króla Salomona, kiedy Izrael stał się narodem podzielonym na dwa – Judę na południu i Królestwo Izraela na północy
  • 722 p.n.e. – Asyria zaatakowała i podbiła Izrael, co później doprowadziło do wygnania dziesięciu plemion.
  • 586 p.n.e. – Król Babilonu Nabuchodonozor II poszedł za Judą. Podbił Judę i wziął wielu Izraelitów jako niewolników. Zniszczyli także Pierwszą Świątynię zbudowaną przez Salomona.
  • 538 p.n.e. do 333 p.n.e. – Persowie z kolei podbili Babilon i uwolnili lud Izraela do powrotu do swojej ziemi. Ocalałe dzieci Izraela wróciły do ​​domu. Przystąpili do budowy Drugiej Świątyni w Jerozolimie.
  • 333 p.n.e. – Izrael został ponownie zdobyty, tym razem przez Aleksandra Wielkiego z Grecji. Zdobył ich z pomocą Egiptu i Persji.
  • 167 p.n.e. – Doszło do powstania Machabeuszy, uwalniając Izraelitów z niewoli Aleksandra Wielkiego.
  • 63 p.n.e. do 37 r. p.n.e. – Okres pomiędzy podbojem Izraela przez Pompejusza Rzymskiego a momentem, w którym Herod został pierwszym królem Izraela w mieście Rzym.
  • 20 do 30 AD – Początek historii Jezusa i jego służby, w tym jego męki, śmierci na krzyżu, zmartwychwstania i wniebowstąpienia.

– Postbiblijna historia Izraela

  • 60-73 n.e. – Rzymianie zniszczyli drugą świątynię. W tym okresie Izraelici zbuntowali się przeciwko Cesarstwu Rzymskiemu, ale zostali pokonani pod Masadą.
  • 132 AD – Izraelici zbuntowali się przeciwko Rzymowi po raz drugi.
  • 200 AD do 390 AD – Rozpoczęto i ukończono kodyfikację ustnych praw i tradycji Izraelitów.
  • 615 AD - Jerozolima, miasto Izraelitów, zostało najechane i schwytane przez Persów.
  • 629 do 1517 r. – w tym okresie Jerozolima stała się celem tak wielu ludzi. Miasto i jego mieszkańcy schwytani przez Cesarstwo Bizantyjskie, siły muzułmańskie, Turków seldżuckich, krzyżowców, Saladyna z Egiptu i Imperium Osmańskie.

– Historia Izraela w czasach nowożytnych

  • 1914 do 1918 – I wojna światowa rozpoczęła się w tym okresie, gdy Izraelici nadal byli pod rządami Imperium Osmańskiego. A pod koniec I wojny światowej w 1918 r. Wielka Brytania przejęła kontrolę nad Imperium Osmańskim i zaczęła rządzić tym, co było teraz znane jako Mandat Palestyny ​​(składa się on z Izraela, Jordanii i Palestyny).
  • 1922 – Zatwierdzenie Deklaracji Balfoura, oświadczenie sporządzone przez brytyjskiego ministra spraw zagranicznych, Arthura Jamesa Balfoura, wzywało do ustanowienia narodowego domu dla Izraelitów w Palestynie. Deklaracja miała na celu zapewnienie posłuszeństwa i poparcia narodu żydowskiego podczas I wojny światowej. Jednak pomysł posiadania przez Żydów własnej ojczyzny nie pasował do Arabów. Palestyńczycy sprzeciwiali się temu ruchowi, ponieważ wierzą, że kiedy tylko Żydom pozwoli się uczynić Palestynę swoim domem, ujarzmią palestyńskich Arabów.
  • 1939-1945 – Początek i koniec II wojny światowej. W tym okresie w nazistowskich niemieckich obozach koncentracyjnych ucierpiały i zginęły setki tysięcy Żydów.
  • 1947 – Palestyna została podzielona na różne państwa arabskie i izraelskie, co zostało zalecone przez ONZ, tak aby ONZ miała kontrolę nad Jerozolimą.
  • 1948 – Izrael został najnowszym członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych po uzyskaniu niezależności od rządów brytyjskich. David Ben-Gurion został pierwszym premierem Niepodległego Kraju Izraela.

– Po uzyskaniu niepodległości w historii Izraela

  • 1948 do 1949 – Krótko po odzyskaniu przez Izrael niepodległości, połączona armia Libanu, Syrii, Jordanii, Arabów i Egiptu zaatakowała Izrael. Izrael wygrał wojnę, pozostawiając ponad 700 000 palestyńskich Arabów uciekających z państw arabskich. Izrael poszedł naprzód, aby zorganizować swoje pierwsze izraelskie zgromadzenie w 1949 roku.
  • 1954 – Moshe Sharett zostaje premierem Izraela.
  • 1956-1957 – Koalicja Francji, Izraela i Wielkiej Brytanii dokonała inwazji na Egipt podczas tzw. kryzysu sueskiego. Inwazja ta miała położyć kres atakowi Palestyńczyków na Izrael przez Gazę i Synaj. Innym powodem inwazji było ponowne otwarcie Kanału Sueskiego, aby Izraelici mogli cieszyć się bezproblemową żeglugą.
  • 1963 – Levi Eshkol został premierem Izraela.
  • 1967 – Trwa sześciodniowa wojna między Izraelem a niektórymi narodami arabskimi: Irakiem, Syrią, Egiptem i Jordanią. Izrael również wygrał tę wojnę i zdobył kontrolę nad Synajem, Gazą, Zachodnim Brzegiem i Wzgórzami Golan.
  • 1969 – był to rok, w którym Izrael miał swoją pierwszą kobietę-premiera, w osobie Goldy Meir.
  • 1972 – Rok niesławnego “Czarnego września”, w którym palestyńscy terroryści zinfiltrowali Olimpiadę w Monachium w Niemczech i zamordowali dziewięciu izraelskich sportowców.
  • 1973 – W święty dzień Jom Kippur w październiku tego roku Syria i Egipt wspólnie najeżdżają Izrael. Chociaż Izrael wygrał wojnę, a ona również poniosła znaczną stratę.
  • 1979 – Wtedy Egipt i Izrael podpisały traktat w Stanach Zjednoczonych Ameryki, szczególnie w Camp David.
  • 1980-1991 – W ciągu tych lat szekel zastąpił izraelską lirę jako oficjalną walutę. Również w tym okresie miała miejsce wojna w Zatoce Perskiej. Podczas wojny 42 rakiety Scud zostały wystrzelone przez Irak na Izrael bez wyraźnego powodu. Na szczęście dla Iraku Izrael nie zareagował na strzelaninę. Dlatego nie została wciągnięta na wojnę.
  • 2009 – Izrael wybrał kolejnego premiera, który nazywał się Benjamin Netanjahu. W tym samym roku odkryto, że Izrael posiada ogromne złoża morskiego gazu ziemnego.
  • 2010 – Stosunki między Turcją a Izraelem grozi ostatecznym zerwaniem, gdy 9 tureckich aktywistów (propalestyńskich) zostało zabitych, podczas gdy Izraelczycy próbowali usunąć blokadę Gazy.
  • 2010 – Autonomia Palestyńska i Izrael wznawiają bezpośrednie rozmowy pokojowe, zachęcają do doskonałych stosunków społecznych, a co najważniejsze, dobrych stosunków gospodarczych między obydwoma narodami. Rozmowy nie zakończyły się wtedy dobrze.
  • 2013 – W tym roku premier Izraela Benjamin Netanjahu wprowadził do rządu partie świeckie i centrowe w miejsce religijnych grup Izraela. W tym samym roku Autonomia Palestyńska i Izrael przez kilka miesięcy kontynuowały rozmowy pokojowe. W końcu zgodzili się na pompowanie wody z Morza Czerwonego do Morza Martwego w grudniu tego roku. Ta decyzja została podjęta, aby upewnić się, że w Morzu Martwym nie zabraknie wody.
  • 2015 – Izraelska para została zamordowana w samochodzie na Zachodnim Brzegu przez rzekomych palestyńskich Arabów. Wydaje się, że Morze Martwe/Morze Czerwone było jedyną umową, jaką Arabowie palestyńscy chcą zawrzeć z Izraelczykami. Umowa nie obejmowała bezsensownych zabójstw i taranowania samochodów. W tym roku Izrael doświadczył wielu taranowania samochodów i zabójstw.
  • 2016 – Jeśli chodzi o starcie Turcji i Izraela w 2010 roku, oba narody osiągnęły konsensus i znormalizowały swoje stosunki.
  • 2017 – Po zabezpieczeniu Zachodniego Brzegu przez ponad 20 lat, izraelski parlament uchwala ustawę, która zalegalizowała budowę dwunastu żydowskich osiedli na Zachodnim Brzegu. W tym samym roku rozpoczęto prace na Zachodnim Brzegu.
  • 2017 – Prezydent Donald Trump ogłosił Jerozolimę stolicą Izraela. Polecił przeniesienie ambasady amerykańskiej z Tel Awiwu do Jerozolimy. Ale to ogłoszenie i uznanie Jerozolimy nie wróżyło dobrze światu arabskiemu.
  • 2018 – W tym roku ambasada amerykańska została przeniesiona z Tel Awiwu do Jerozolimy. Doprowadziło to do walk i protestów, w których zginęło ponad 58 Palestyńczyków, a ponad 2700 zostało rannych. W tym samym roku izraelski parlament uchwalił ustawę, która określała kraj głównie jako państwo żydowskie. To sprawiło, że język hebrajski stał się oficjalnym językiem Izraela.
  • 2019 – Stany Zjednoczone Ameryki zalegalizowały izraelskie osiedla na Zachodnim Brzegu. W tym samym roku prezydent Donald Trump uznał również rządy Izraela nad Wzgórzami Golan Wzgórza Golan były jedną z ziem Izraela przymusowo zebranych z Syrii podczas 6-dniowej wojny w 1967 roku. Ale stało się to wbrew temu, co prezydent Trump powiedział, że społeczność międzynarodowa nie uznała rządów Izraela nad Wzgórzami Golan. W tym samym roku prezydent Benjamin Netanjahu został oskarżony i formalnie oskarżony o oszustwo, przekupstwo i naruszenie zaufania. Musiał zrezygnować z kierowanych przez niego teek ministerialnych. Został sam ze swoją pozycją premiera Izraela.
  • 2020 – Izrael nawiązał stosunki dyplomatyczne ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. To sprawia, że ​​ZEA są pierwszym krajem wśród państw Zatoki Perskiej, który kiedykolwiek zgodził się z Izraelem. W ślad za tym Bahrajn zawarł również porozumienie z Izraelem w celu normalizacji ich stosunków. Powodem tego było zwiększenie stabilności, dobrobytu i bezpieczeństwa między obydwoma narodami i ich regionami.

Droga Netanjahu przez historię Izraela na zdjęciach

Fotograficzna podróż pokazuje, jak „Bibi” odcisnął swoje piętno na Izraelu – poprzez swoją twardość i poszukiwanie bezpieczeństwa w niestabilnym regionie.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiający przed Komisją Spraw Publicznych Amerykańskiego Izraela w Waszyngtonie. Kredyt. Chip Somodevilla/Getty Images

To krzyk jego zagorzałych zwolenników, który mógł zatrzymać króla Dawida, nie mówiąc już o królu Salomonie. Ale Benjamin Netanjahu, najdłużej urzędujący premier Izraela, w końcu stracił pracę, nie mogąc zebrać ostatecznej większości w Knesecie po czterech wyborach w ciągu ostatnich dwóch lat.

Rząd, który go teraz zastąpił, jest jednak kruchy. Niewiele trzyma to razem, z wyjątkiem chęci usunięcia pana Netanjahu z urzędu, gdzie nie będzie już odporny na karę, jeśli zostanie skazany z powodu zarzutów korupcji.

Ale Netanjahu nadal wydaje się rządzić największą partią Izraela, Likudem, a biorąc pod uwagę rozdartą politykę Izraela, jego upadek może być tylko rodzajem urlopu.

Bez względu na krytykę jego działań i cynizm polityczny, kariera pana Netanjahu stanowi niezwykłe osiągnięcie dla człowieka, który dorastał w cieniu trudnego i wymagającego ojca i brata-bohatera, zabitego w wieku 30 lat na polecenie jednego z Izraelczyków. najbardziej historycznymi przedsięwzięciami wojskowymi, Operacją Entebbe. Operacja z 1976 roku uratowała zakładników przetrzymywanych na lotnisku Entebbe w Ugandzie.

Obaj bracia służyli w elitarnej jednostce wojskowej, Sayeret Matkal. Ale Bibi przeżył, aby wycisnąć trwalsze piętno na młodym państwie poprzez swoją politykę polityczną i ekonomiczną, swoją twardość wobec rywali. Ma instynktowne wyczucie tego, co napędza Izraelczyków – poszukiwanie bezpieczeństwa w jednym z najbardziej niestabilnych regionów świata, państwie żydowskim zbudowanym na pozostałościach pozostawionych przez nazistów, pośród arabskiego i irańskiego morza.

Droga pana Netanjahu do przywództwa nie była oczywista. Urodzony w Izraelu, dorastał częściowo w Stanach Zjednoczonych, gdzie nauczał jego ojciec, głęboko konserwatywny badacz historii judaizmu.

Wrócił do Izraela po ukończeniu szkoły średniej, biegle posługując się językiem angielskim, by zrobić zasłużoną karierę jako komandos w Sayaret Matkal, gdzie awansował do stopnia kapitana i został kilkakrotnie ranny.

Następnie wrócił do Stanów Zjednoczonych, używając bardziej zanglicyzowanego imienia Ben Nitay (później zmienionego na Benjamin Ben Nitai), aby uzyskać dyplomy z architektury i zarządzania biznesem. W 1978 roku występował już w amerykańskiej telewizji, gdzie jego angielski uczynił go idealnym gościem do dyskusji o Izraelu.

Do dyplomacji i polityki trafił na początku lat 80., kiedy został zastępcą szefa misji w ambasadzie Izraela w Waszyngtonie. Następnie służył jako ambasador przy ONZ, po czym wrócił do Izraela, aby na poważnie zająć się polityką.

Wstąpił do Likudu w 1988 roku i został wybrany do parlamentu.

Do 1993 r. był przywódcą Likudu i był zdecydowanym krytykiem premiera Icchaka Rabina z Partii Pracy i jego chęci oddania terytorium w celu osiągnięcia pokoju z Palestyńczykami w ramach porozumień z Oslo. Po tym, jak Rabin został zamordowany w 1995 roku, Netanjahu został skrytykowany za podżeganie do języka, zarzut, który, jak powiedział, uznał za głęboko ranny.

Ale pokonał ulubionego kandydata Waszyngtonu, Shimona Peresa, w wyborach w 1996 r., popychając temat bezpieczeństwa w środku źle zarządzanego konfliktu z Libanem i serii zamachów terrorystycznych dokonanych przez palestyńskie grupy Hamas i Islamski Dżihad. Został najmłodszym premierem w historii Izraela i pierwszym urodzonym w niepodległym państwie.

W tym samym roku 1996, pan Netanjahu po raz pierwszy reprezentował Izrael na spotkaniach na szczycie zorganizowanych przez prezydenta Clintona, który pragnął budować na Oslo, aby stworzyć trwalszy pokój.

Wtedy i później, na szczycie Wye River w 1998 roku, Netanjahu okazał się trudnym partnerem. Był gotów zaapelować do amerykańskich Żydów i sympatyków Izraela w Kongresie, aby wzmogli polityczną presję na Clintona, by nie naciskał na Izrael, by poszedł dalej, niż uważał za mądre.

Jego stosunki z przywódcą palestyńskim, Jasirem Arafatem, były zawsze napięte, a ci dwaj nigdy nie zaufali sobie na tyle, by osiągnąć pokój, który według pana Clintona był w zasięgu ręki.


2 komentarze

Czy mogę uzyskać pełną historię w języku tamilskim?

Przejdź do Wybierz język u góry strony i wybierz “Tamil”

IZRAEL – PRZESZŁOŚĆ, TERAZ I PRZYSZŁOŚĆ

Królestwo, które dopiero nadejdzie

Pomimo wielu niepowodzeń i niepowodzeń, historia Izraela jest tak naprawdę „Historia”: dotyczy Jezusa Chrystusa i Jego nadchodzącego królestwa, które wkrótce zostanie ustanowione na ziemi. Jezus wkrótce powróci na Górę Oliwną


Historia starożytna Izraela:
Pustynia Paran

Lokalizacja większości wędrówek po pustyni narodu izraelskiego. Jest zwykle identyfikowany jako obszar na półwyspie Synaj na południe od Kadesz-Barnea.
Obraz: Miejsca biblijne

Historia starożytna Izraela:
Arka Przymierza

Kiedy Izraelici wędrowali po pustyni, Bóg polecił im zrobić arkę z drewna akacjowego. Prawdopodobnie zawierał pierwsze tablice Dziesięciu Przykazań.
Obraz: wikia.com Licencja: CC-BY-SA

Historia starożytna Izraela:
Model Drugiej Świątyni

Świątynia Salomona została zniszczona przez Nabuchodonozora w 586 pne. Na mocy dekretu Cyrusa Żydzi rozpoczęli odbudowę, a druga świątynia została ukończona w 515 rpne. Został ulepszony przez Heroda w 19 rpne, a następnie zniszczony przez Rzymian w 70 AD.
Zdjęcie: Ariely [CC BY 3.0], Wikimedia Commons

Najnowsza historia Izraela:
Deklaracja Państwa Izrael

David Ben-Gurion (pierwszy premier Izraela) ogłaszający Deklarację Państwa Izraela, 14 maja 1948, Tel Awiw, Izrael.

Najnowsza historia Izraela:
Żydowska alija do Izraela

Palmach: żydowska imigracja do Izraela. W ciągu ostatniego stulecia liczba Żydów w Izraelu wzrosła o ponad 7000%. Przepowiedziano powrót Żydów do Izraela (Ez 37,21). Powiększ obraz

Kiedy Izraelici wędrowali po pustyni, Bóg polecił im zrobić arkę lub skrzynię z drewna akacjowego (Wj 25.10-22). Miał nieco ponad 3 stopy długości, 2 stopy szerokości i wysokości oraz był pokryty czystym złotem. Z kilku powodów stał się najważniejszym symbolem wiary żydowskiej. Po pierwsze, reprezentowała jedyne miejsce na ziemi, gdzie Bóg obiecał objawić się człowiekowi (w.22). Po drugie, Bóg użył arki jako wskaźnika tego, kiedy chciał, aby Izraelici podróżowali i kiedy się zatrzymać. Wyruszył przed nimi w ich podróżach, aby szukać dla nich miejsca spoczynku (Lb 10,33).

Prawdopodobnie zawierała pierwsze tablice Dziesięciu Przykazań (które zostały złamane przez Mojżesza) oraz drugie, które pozostały nienaruszone, link.

„Będę upierał się, że Hebrajczycy [przyczynili się] bardziej do cywilizowania ludzi niż jakikolwiek inny naród”
[ J. Adams, Drugi Prezydent USA ]

„Rozproszeni, jak Żydzi, nadal tworzą jeden naród, obcy ziemi, w której żyją”
[ T. Jefferson, amerykański mąż stanu ]

„Żydzi pozostają tym, czym byli przez cały czas: elitarnym narodem, pewnym siebie i dominującym”
[ Charles de Gaulle ]

„Żydzi szukali specjalnego zbawiciela, mesjasza, który miał odkupić ludzkość”
[ H. G. Wells ]

„Wszystko jest śmiertelne, ale Żyd przemija wszystkie inne siły, ale on pozostaje. Jaki jest sekret jego nieśmiertelności?”
[ Mark Twain ]

„Żydzi są jednak bez wątpienia najsilniejszą, najtwardszą i najczystszą rasą żyjącą obecnie w Europie, wiedzą, jak odnieść sukces nawet w najgorszych warunkach”
[ Fryderyk Nietzsche ]

„Niektórzy ludzie lubią Żydów, a inni nie. Ale żaden rozważny człowiek nie może zaprzeczyć, że są, poza wszelką wątpliwość, najgroźniejszą i najbardziej niezwykłą rasą, jaka pojawiła się na świecie”
[ Winston Churchill ]

„Czym jest Żyd. Jakim wyjątkowym stworzeniem jest ta, którą wszyscy władcy wszystkich narodów świata zhańbili, zmiażdżyli, wypędzili i zniszczyli prześladowani, palili i tonęli, i która pomimo swojego gniewu i wściekłości nadal żyć i rozkwitać"
[ Lew Tołstoj ]


Chrześcijańska Fundacja Żydowska, CJF Ministries, istnieje po to, aby Jezus (Jeszua) Mesjasz był znany najpierw narodowi żydowskiemu, a potem narodom (Rzymian 1:16). Ich głównym celem jest dotarcie do Żydów z Ewangelią św Jeszua HaMaszijach, Jezus Mesjasz. Podobnie jak Paweł pragną głosić Dobrą Nowinę, że Bóg wypełnił obietnicę, którą dał Patriarchom: Przyszedł Mesjasz (zob. Dz 13,14-39).

Ich drugim celem jest zbudowanie Ciała Mesjasza i przygotowanie wierzących do służby poprzez studiowanie Biblii i szkolenie w uczniostwie (zob. Ef 4:11-12). Ich trzecim celem jest nauczanie lokalnego kościoła o jego żydowskich korzeniach i szkolenie innych wierzących, jak dzielić się Ewangelią ze swoimi żydowskimi przyjaciółmi (zob. Rz 9:4-5, 10:14-15).

Other Christian organisations taking the love of Yeshua to the Jews:

Jews are coming to know Yeshua
TESTIMONY

Throughout the history of Israel God has always maintained the Jewish presence in the world. Even in the most testing times a remnant is supernaturally preserved through God’s sovereign choice.

In Elijah's day 7,000 did not bow the knee to Baal. In Isaiah's time, despite Israel's sin, God did not destroy the nation but instead left a 'very small remnant' (Isa 1.9). During the exile in Babylon we see a remnant in Jews like Ezekiel, Daniel, Esther and Mordecai, and at the end of 70 years a remnant returned to Jerusalem to rebuild (Hag 1.12, 2.2).

In Jesus' day we see the remnant in Jews like John the Baptist, Simeon, Anna and others who 'looked for the redemption of Jerusalem'. A remnant entered the church age (Rom 11.5) and survived severe persecution in the Middle Ages and the 20th century. And during the end of the church age a remnant of Israel is grafted back into their own 'olive tree' (Rom 11.23) as they return to their God.

Looking to the end of the age, it is a remnant who are 'sealed' by God for service and witness to the world (Rev 7.3,4), and it is a remnant who survive end time wars, return to their God, and enter into the Millennium (Mat 24.16, Isa 10.20,21, Zech 8.6).

First look at the symbolism of the number. Note that 144,000 = 12 × 12,000 where 12 = 5 (God's goodness) + 7 (completeness and spiritual perfection), link. The 1000 denotes 'divine completeness and Father's glory'. So we might see this as God making a people group spiritually complete and ready to glorify Him. Remember that Jesus chose 12 disciples to be His servants and to proclaim the gospel. So the number 144,000 denotes a people made holy and spiritually complete for God's service. In the context of Rev 7, the 144,000 are servants of God made ready to proclaim the gospel to the nations in the great Tribulation (Rev 7.14). This biblical symbolism could apply to either a symbolic number or a literal number of God's servants.

Who are the 144,000? Mainstream Christianity associates them with the church (the redeemed drawn from all peoples, including Israel). Others associated them with God's people throughout all history, others with an end time Messianic Jewish remnant, and still others with the last generation of Christians (spiritual Israel), link. But it is clear that the number (either symbolic or literal) is drawn only from 'the children of Israel' (Rev 7.4) and this is underscored by a list of the tribes of Israel (here the tribes of Dan and Ephraim are omitted, possibly because they led the children of Israel into idolatry, 1 Kings 12.25-30). These servants of God are sealed on their foreheads (Rev 9.6) for ministry and protection from demonic powers throughout the tribulation period.

The number 144,000 also appears in Rev 14.1-5 and these too have their Father's name written on their foreheads. They are indeed a special people, male virgins who follow close to Christ wherever He goes (v4). If this is the same people group as in Rev 7, then we must also regard the latter as male virgins.

Learn Biblical Hebrew Online

Learn from the convenience of your own home. This is the first accredited online Biblical Hebrew course offered by the Hebrew University of Jerusalem.

Go Deeper into the Mysteries of Israel


Creation of Israel, 1948

On May 14, 1948, David Ben-Gurion , the head of the Jewish Agency, proclaimed the establishment of the State of Israel. U.S. President Harry S. Truman recognized the new nation on the same day.

Although the United States supported the Balfour Declaration of 1917, which favored the establishment of a Jewish national home in Palestine, President Franklin D. Roosevelt had assured the Arabs in 1945 that the United States would not intervene without consulting both the Jews and the Arabs in that region. The British, who held a colonial mandate for Palestine until May 1948, opposed both the creation of a Jewish state and an Arab state in Palestine as well as unlimited immigration of Jewish refugees to the region. Great Britain wanted to preserve good relations with the Arabs to protect its vital political and economic interests in Palestine.

Soon after President Truman took office, he appointed several experts to study the Palestinian issue. In the summer of 1946, Truman established a special cabinet committee under the chairmanship of Dr. Henry F. Grady, an Assistant Secretary of State, who entered into negotiations with a parallel British committee to discuss the future of Palestine. In May 1946, Truman announced his approval of a recommendation to admit 100,000 displaced persons into Palestine and in October publicly declared his support for the creation of a Jewish state. Throughout 1947, the United Nations Special Commission on Palestine examined the Palestinian question and recommended the partition of Palestine into a Jewish and an Arab state. On November 29, 1947 the United Nations adopted Resolution 181 (also known as the Partition Resolution) that would divide Great Britain’s former Palestinian mandate into Jewish and Arab states in May 1948 when the British mandate was scheduled to end. Under the resolution, the area of religious significance surrounding Jerusalem would remain a corpus separatum under international control administered by the United Nations.

Although the United States backed Resolution 181, the U.S. Department of State recommended the creation of a United Nations trusteeship with limits on Jewish immigration and a division of Palestine into separate Jewish and Arab provinces but not states. The State Department, concerned about the possibility of an increasing Soviet role in the Arab world and the potential for restriction by Arab oil producing nations of oil supplies to the United States, advised against U.S. intervention on behalf of the Jews. Later, as the date for British departure from Palestine drew near, the Department of State grew concerned about the possibility of an all-out war in Palestine as Arab states threatened to attack almost as soon as the UN passed the partition resolution.

Despite growing conflict between Palestinian Arabs and Palestinian Jews and despite the Department of State’s endorsement of a trusteeship, Truman ultimately decided to recognize the state Israel.


U.S. Foreign Aid to Israel: Total Aid

1 Military aid: 1959-1973 (Loans) 1974-1984 (Loans & Grants) 1984-Present (Grants).
2 Other defense funds are separate from military assistance and include funding for other missile defense programs (Arrow, David&rsquos Sling and Iron Dome) as well as anti-tunnel cooperation. See below:
3 Economic aid is combination of grants and loans. Israel stopped receiving almost all economic aid in 2007.
4 Refugee resettlement aid is earmarked for the Jewish Agency/United Israel Appeal to help transport and resettle immigrants in Israel. It was primarily used to help Soviet immigrants in the 1980s and 1990s, and later for Ethiopian immigrants.
5 This is funding allocated to American Schools and Hospitals Abroad (ASHA)
6 Includes Food for Peace (loans & grants) Export-Import Bank aid Housing Loans Cooperative Development aid missile defense and, others.
* Includes $1.92 billion in regular military assistance and $1.2 billion for implementation of the Wye Agreement.

Loan guarantees are not considered foreign aid so the $7.9 billion in guarantees have been excluded from this table (see Loan Guarantees for Israel [table]). This table also excludes funding for certain other projects the CRS does not consider foreign aid, such as the $180 million for the research and development of the Arrow missile.

Other Military Assistance

Źródło: Jeremy Sharp, &ldquoU.S. Foreign Aid to Israel,&rdquo Congressional Research Service, (April 10, 2018, August 7, 2019)

Pobierz naszą aplikację mobilną, aby uzyskać dostęp do Żydowskiej Biblioteki Wirtualnej w podróży


Rebellions against Rome

In A.D. 66, tensions between the region's Jewish inhabitants and Roman rulers came to a head. A rebellion started and culminated in A.D. 70 in the siege of Jerusalem and the destruction of the second temple. Resistance continued after the city's fall — the last major stronghold of the rebels was at Masada it didn't fall until A.D. 73 or A.D. 74, after a protracted Roman siege.

Masada's defenders were part of a group that modern-day scholars often refer to as the "Zealots." The ancient writer Josephus (A.D. 37-100) wrote that the Zealots chose to take their own lives rather than surrender to the Romans. "For the husbands tenderly embraced their wives, and took their children into their arms, and gave the longest parting kisses to them, with tear in their eyes" before they committed suicide, wrote Josephus.

Further rebellions occurred over the decades. The final rebellion was crushed in A.D. 136. The ancient writer Cassius Dio (lived ca. A.D. 155-235) wrote that this last rebellion led to the desolation of the Jewish population. He claimed that Roman forces killed about 580,000 Jewish men.

"Five hundred and eighty thousand men were slain in the various raids and battles, and the number of those that perished by famine, disease and fire was past finding out … thus nearly the whole of Judaea was made desolate," Dio wrote. (Translation by Earnest Cary, from volume VIII of the "Loeb Classical Library" published in 1925). Archaeologists are still finding treasure hoards buried by people who lived during the rebellion.

In the millennia afterward, the Jewish diaspora spread throughout the world. It wasn't until the establishment of the modern state of Israel in 1948 that the Jewish people had a homeland again.


Obejrzyj wideo: Израиль и Палестина. Новые ракетные удары. Цели жилые кварталы, нефтепровод и военные объекты (Czerwiec 2022).


Uwagi:

  1. Nikozahn

    Potwierdzam. To też było ze mną. Omówmy ten problem.

  2. Ollin

    Magnificent phrase

  3. Akinogul

    Gratuluję, wydaje mi się niezwykłą myśl

  4. Virgil

    Nie do końca rozumiem, co masz na myśli?



Napisać wiadomość